Op 23, 24 en 25 Mei 2026 vond het Ribs & Blues plaats in Raalte. Onderstaand het sfeerverslag van tweede Pinksterdag, Maandag 25 Mei 2026, waarvan de tekst is geschreven door Nicolette Johns met foto’s van José Gallois. Klik HIER om het gehele album te kunnen bekijken.
Aan alles komt een einde, zelfs aan een lang Pinksterweekend in Raalte. Voor deze derde en laatste festivaldag hebben we onze stoeltjes opnieuw strategisch opgesteld bij het Main Stage in de grote tent. Daar staat vandaag immers een groot deel van de artiesten geprogrammeerd waarvoor we speciaal naar Overijssel zijn afgereisd. Toch begint de dag traditiegetrouw met een uitstapje naar het Delta Stage, waar de Noord-Ierse bluesrevelatie Dom Martin de maandag mag openen.
Voordat de eerste noot klinkt, valt echter nog iets anders op. Het Delta Stage heeft een indrukwekkende metamorfose ondergaan. Het nieuwe decor oogt sfeervol, uitnodigend en sluit perfect aan bij het rootskarakter van het festival. Ontwerper Ronald Jonkman van Ro-Enzo verdient daarvoor een groot compliment.
Jonkman is al langer aan de slag voor Ribs & Blues maar ook voor Dauwpop, Pinkpop en Paaspop bouwde hij diverse decors. Dat hij slechts enkele weken voor Pinksteren zijn volledige decoratelier in vlammen zag opgaan en vervolgens in recordtijd alle ontwerpen opnieuw wist te realiseren, maakt het resultaat alleen maar indrukwekkender. Chapeau Ronald! Soms zit karakter niet alleen in de muzikanten voor, maar ook in de mensen àchter de schermen.
Er zijn nog meer gedaanteveranderigen te zien in de kleine tent; de man die het festival deze laatste dag op gang trapt – Dom Martin – heeft z’n lange lokken geknipt. Als dat maar geen vrouwelijke fans gaat kosten!
Alsof de zon boven Raalte nog niet genoeg haar best doet, besluit Dom Martin de temperatuur onder de Delta Stage-tent nog maar eens een flink stuk verder op te voeren. De gitarist uit Belfast geldt al enkele jaren als een van de meest veelbelovende bluesartiesten van Europa.
Met zijn karakteristieke stemgeluid, dat ergens tussen Rory Gallagher, John Martyn en de ruwe straten van Noord-Ierland zweeft, heeft hij inmiddels een indrukwekkende reputatie opgebouwd.
Vandaag verschijnt hij niet solo maar met zijn vertrouwde powertrio, bestaande uit bassist Ben Graham en drummer Aaron McCloskey. De chemie tussen de drie is onmiddellijk voelbaar. Martin speelt met een vanzelfsprekendheid alsof de gitaar simpelweg een verlengstuk van zijn lichaam is.
Tijdens een verschroeiende uitvoering van Rory Gallaghers ‘Used To Be’ gaat het publiek zichtbaar mee in iedere noot. Zijn solo’s zijn technisch indrukwekkend zonder ooit steriel te worden. Alles ademt gevoel.
Onder de tent bij het Delta Stage stijgt de temperatuur naar grote hoogte; door die ‘koperen ploert’ die genadeloos op het tentdak brandt maar hoofdzakelijk door Dom Martin’s verschroeiende solo’s.
We luisteren een drietal songs waaronder Rory Gallagher’s ‘Used To Be’ maar dan moet de pas erin naar het hoofdpodium in de grote tent. De fotograaf maakt nog een paar foto’s maar een full-size verslag van zijn set zit er niet, in te meer omdat we Dom Martin zaterdag 30 Mei a.s. ook weer zien op Duvel Blues maar dan solo.
We zijn weer in de grote tent voor Livin’ Blues Xperience en de fotograaf heeft zich weer gemeld bij de fotopit. Als presentator Jaap Harmsen vertelt dat hij Livin’ Blues ruim vijftig jaar geleden als twaalfjarig jongetje voor het eerst zag optreden, realiseer ik me ineens hoe bijzonder deze band eigenlijk is. Ikzelf moet met schaamrood op de kaken bekennen dat ik ze nog nóóit zag optreden, een gemis besef ik nu tijdens deze werkelijk verbluffend goeie set.
Livin’ Blues werd opgericht in 1967 en werd opgeheven in de jaren tachtig, maar in datzelfde decennium ook onderging een doorstart onder de naam New Livin’ Blues op (dat in 2003 de naam verandert in Livin’ Blues Xperience). Frontman/zanger/saxofonist Nicko Christiansen mag dan inmiddels 76 jaar oud zijn, op het podium lijkt hij nog altijd bezeten door dezelfde energie die de band eind jaren zestig groot maakte.
Vanaf de eerste noten spat het enthousiasme ervan af. Met gitarist Loek van der Knaap, bassist Leon Coenjaarts, de nieuwe drummer die de door ziekte geteisterde Andreas Carree heeft vervangen is Koen Herfst die we ook kennen van Voodoo Charms die we als support-act zagen bij Ghalia Volt en haar band in de Q-factory een aantal jaren geleden.
Nóg een bekende binnen de gelederen is blues-harpist/zanger Thomas Toussaint en natuurlijk de backing-vocalistes The Bluezettes gevormd door Jane Goulding en Anoushka Wolff. U ziet de band beschikt over een ijzersterke bezetting.
De set kent geen enkel zwak moment. Ondanks Nicko’s leeftijd heeft de man nog niets aan passie ingeboet. Het optreden is stomend, de synergie met blues-harpist Thomas Toussaint is van ‘n opzwepend niveau dat het moeilijk is objectief te blijven. “Back On Track” valt er op de banner bij hun merchandise stand te lezen en precíes dat zijn ze!
Willie Dixon’s ‘I Just Wanna Make Love To You’ en in ‘Messing Up Your Mind’ maakt Christiansen veel gebruik van soundeffecten. Bij de vertolking van Howlin’ Wolf’s ‘Spoonful’ kruipt Nicko op het drummpodium bij Koen Herfst; het publiek wordt zo langzaam aan waanzinnig!
Frontman Nicko maakt gebruik van conga’s, we zien een duel tussen blues-harp en saxofoon maar natuurlijk horen we ook ‘Wang Dang Doodle’. In ‘Shake Your Moneymaker’ zien we Christiansen weer een mondharp hanteren maar ook skatten is hem niet vreemd.
Nicko Christiansen is zo’n man die geen muzikant is maar ‘n artiest tegen wil en dank! Diepgaand en breeduit genóten van deze veel te late kennismaking met Livin’ Blues Xperience!
Ondertussen verzamelt zich steeds meer publiek rond het Main Stage. Daardoor blijft er weinig ruimte over om nog even richting Delta Stage te lopen voor Israel Nash. Terwijl de fotograaf wel nog even een kijkje gaat nemen, blijf ik deze keer op de “bagagepost” want het terrein staat al behoorlijk vol voor de volgende legende die zich aan zal dienen. Nash zagen we al eens eerder op dit festival van 2012, toen vond er zelfs een interview (klik HIER) plaats.
De Amerikaanse singer-songwriter heeft in de afgelopen jaren een indrukwekkende reputatie opgebouwd met zijn mengeling van Americana, countryrock, roots en psychedelische invloeden. Zijn recente album Ozarker wordt algemeen beschouwd als een van zijn sterkste werken en laat een artiest horen die volledig in balans lijkt met zijn muzikale afkomst.
Soms moet je keuzes maken op een festival…..Israel Nash verdient absoluut een uitgebreidere hernieuwde kennismaking en hopelijk biedt een theater- of clubshow later dit seizoen mij daarvoor een nieuwe kans.
Soms staat er een artiest op een podium waarbij je beseft dat je niet zomaar naar een concert kijkt, maar naar levende muziekgeschiedenis. Bobby Rush is zo iemand. Geboren in 1933 als Emmett Ellis Jr., vriend van Muddy Waters, opgetreden met Howlin’ Wolf en samengespeeld met Etta James.
Rush kreeg twaalf keer een Blues Music Award toegekend door de Blues Foundation tijdens zijn carrière, in 2017 op 83-jarige leeftijd won hij zijn eerste Grammy Award. De man was én is nog steeds een groot blues/soul-icoon. Maar bovenal is Bobby Rush een entertainer van de buitencategorie.
Vanaf het moment dat hij het podium betreedt, heeft hij de tent volledig in zijn greep. Net als tien jaar geleden in de North Sea Jazz club van Amsterdam en vier jaar geleden op Swing Wespelaar heeft Rush ook hier weer Loretta Mizzlowe a.k.a. Mizzy Lowe aan zijn zijde.
Ook Bobby’s oude bassist Fred T. – tegenwoordig zittend op een barkruk- en drummer Bruce Howard zijn weer van de partij. Het vertrouwde gezelschap waarmee Rush al jaren de wereld rondtrekt. ‘Ain’t She Fine’ bezingt Bobby zijn danseres/zangeres Mizzy Lowe; de meeste mannen in het publiek zijn het roerend met hem eens want de dame mag er qua rondingen zijn.
Rush is ‘on a roll’ dit weekend – hij stond al hier net over de grens in het Duitse Schöppingen én aan onze zuiderlijke grens op Blues Peer wist hij met zijn band ook de grondvesten doen schudden! Ook in Raalte wordt geen energie verspild; nog uitermate soepeltjes komt Rush zélfs de podiumtrap af om het publiek op de eerste rij te begroeten en zijn blues-harp kunsten van ‘up close’ te laten beleven.
‘The Blues Is Alright’ wordt gewillig meegezongen en in ‘Let’s Dance’ haalt Rush zijn Michael Jackson handschoentje te voorschijn en wervelt onuitputtelijk over het Main Stage.
Rush heeft alweer zijn reputatie van een showman ‘pur sang’ en zijn bijnaam “The James Brown of the Blues” is vandaag opnieuw volledig terecht gebleken. Dat iemand van 92 jaar oud nog zóveel plezier uitstraalt, blijft ongelooflijk!
Na de explosieve show van Bobby Rush volgt een artiest die werkelijk niemand anders klinkt dan hijzelf. De Australische C.W. Stoneking brengt de jaren dertig naar het Delta Stage in Raalte. Met zijn unieke mix van hokum blues, vroege jazz, gospel, country en calypso lijkt hij rechtstreeks uit een vergeelde zwart-witfilm te zijn gestapt.
C.W. wordt in Raalte begeleid door bassist Michael Carvale en een blazerssectie waarmee de Australiër een sfeer die je tegenwoordig nog zelden hoort weet te creëren. Toch weet niet iedereen daar raad mee.
Naast ons vragen enkele bezoeksters zich herhaaldelijk tot vervelens toe hardop af of ze naar een muziekoptreden of naar een film uit de jaren twintig kijken. Maar juist dàt maakt Stoneking zo bijzonder. Zijn stem klinkt alsof Tom Waits en Steve Earle ooit samen een zoon kregen die vervolgens honderd jaar te laat geboren werd. Voor liefhebbers van authentieke rootsmuziek is dit juist smullen. Tien jaar na onze eerste kennismaking op het Roots In The Park in Utrecht blijkt de magie nog altijd intact!
Wanneer Joanne Shaw Taylor het podium betreedt, weet het publiek op het Domineeskamp precies wat het kan verwachten; veel gitaargeweld, héél veel gitaargeweld!
De van oorsprong Britse gitariste – al jaren gevestigd in de VS – heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een van de meest gerespecteerde blues-rockartiesten van haar generatie. Joanne Shaw Taylor is voor dit setje verslaggevers geen onbekende want we zagen haar al een keer of vier op diverse festivals in de Low Lands van België en Nederland en op Ribs & Blues mocht ze ook al in 2007 en 2019 aantreden.
Joanne is een powergitarist die na haar tijd bij RUF records werd ingelijfd bij het platenlabel van Joe Bonamassa waarmee ze een warme vriendschap deelt.
Op Ribs & Blues wordt JST geflankeerd door vrouwelijke drummer Katelynn Corll uit de US, bassist Christopher Alexander uit Oostenrijk en de Amerikaanse gitarist Shane Sanders.
Samen met haar begeleiders serveert ze op het grote podium van Ribs & Blues een stevige portie blues-rock. Technisch is er werkelijk niets op aan te merken; de solo’s vliegen als vuurpijlen door de tent en haar gitaarspel blijft van een indrukwekkend niveau.
Met haar zang blijf ik persoonlijk wat meer moeite houden, ook vandaag laat haar articulatie te wensen over waardoor ook veel aankondigingen verloren gaan in de grote tent. Als JST de toehoorders iets toevertrouwd over de aankomende vertolking van ‘Summertime’ komt het zelfs bij mij niet aan.
Zoals gezegd is JST van de vele gierende gitaarsolo’s en uitstekende vitesse op de zes snaren maar haar zangtalenten halen het daar niet bij. Het publiek smult wel zichtbaar van iedere solo en de lange rij bij de merchandise na afloop spreekt boekdelen.
Vele bezoekers lopen glunderend met het vorig jaar uitgebrachte album én vooraf gesigneerde Black & Gold onder de arm weer naar het open terrein om bij te komen van de diverse verscheurende solo’s die deze Brummy op het Main Stage met haar fans wilde delen. Joanne Shaw Taylor bewijst opnieuw waarom ze al bijna twintig jaar een publiekslieveling is op Europese bluesfestivals.
En dan is het zomaar na drie warme dagen vol muziek van hoog niveau de grande finale met Devon Allman’s Blues Summit! TBA? deed al eerder – dit setje ziet Devon Allman al voor de zesde keer – verslag van andere Devon-performances van bijvoorbeeld The Royal Southern Brotherhood, met daarin Cyrill Neville maar ook Mike Zito en het Project met Duane Betts.
Met deze Blues Summit brengt Devon Allman een eerbetoon aan de blues, samen met topmuzikanten als Bernard Allison, Jimmy Hall en Claudette King. Alleen die namen zijn al voldoende om bluesliefhebbers enthousiast te maken.
De gitarist is Tyler Jackson Stokes, toetsenist is Mark Harris en de ritmesectie bestaat uit drummer John Lum en bassist Justin Dean Corgan. De band mixt soul, funk en southern rock, met krachtige zang, blazers en vlammend gitaarspel.
Er wordt geopend met ‘After You’ van Allman zelf waarna al snel Jimmy Hall die we acht jaar geleden bij Jeff Beck op het HIBF in Grolloo zagen schitteren de bühne opkomt. Jimmy Hall laat horen dat zijn stem en z’n blaaskracht op de blues-harp nog altijd niets aan kracht hebben verloren.
‘Blues Is A Feeling’ zingt hij en begot dat is ook zo; je kan dat gevoel niet uitleggen, dat gevoel verzwelgt je iedere keer weer als mannen als deze op een mooi podium hun àlles ziet en hoort geven.
Ook Claudette King heeft zich bij het gezelschap gevoegd; Claudette is, u raad het al, de dochter van B.B. King. Nóg een artiest die zijn entree maakt op de bühne van de grote tent is gitarist Bernard Allison.
Tijdens ‘One Way Out’ tovert hij met zijn solo’s ondanks de hitte bij velen het kippenvel op de armen. Jackson Stokes wordt ook naar voren gehaald om zo samen met Devon en Bernard een fijn snaardriemanschap neer te zetten.
Claudette King, het vijftiende kind van B.B. King, krijgt vervolgens het podium voor een krachtige uitvoering van ‘The Thrill Is Gone’ en de vertolking van ‘Playing With My Friends’. Een sterke, passievolle samenwerking van blueslegendes op hun best.
Ondertussen heeft Allman zich in een ander shirt gehesen. Devon bezit massa’s charisma, zoals hij bijvoorbeeld het publiek voor op de uiterste kanten van het podium adresseert en bij het optreden betrekt is gewoon een charme die je niet veinzen kan. Allman creëert een sfeer waarin iedereen zich welkom voelt.
Het absolute hoogtepunt volgt wanneer hij op de akoestische gitaar een ontroerende versie van ‘Melissa’ brengt. De reactie van mijzelf en van het publiek is oorverdovend.
Een uur speeltijd is met dit Devon Allman Blues Summit voorbij voordat je er erg in hebt. Met ‘Keep On Smiling’ volgt vervolgens een afsluiting die perfect past bij de sfeer van dit festival. Warm, vriendelijk en verbindend, precies zoals Ribs & Blues zelf.
Ondanks dat ik deze man eerder in verschillende formaties zag optreden, weet Devon Allman me toch iedere keer weer te verrassen én te overdonderen. Wanneer Devon Allman zijn afscheidsspeech afsluit met de woorden: “Music by human beings, not by computers”, voelt dat als een toepasselijke epiloog. Want uiteindelijk draait het hier om échte mensen, échte muzikanten en échte emoties.
Een passend slotakkoord voor drie warme toffe dagen muziek, duizenden bezoekers, honderden liters bier, ontelbare porties spareribs en vooral heel veel prachtige liveoptredens kan ik niet beter bedenken. Ribs & Blues 2026 heeft opnieuw bewezen waarom dit festival al bijna drie decennia een vaste waarde is binnen de Europese roots- en blueswereld. Precies daarom kijken we nu alweer uit naar de volgende editie.
Lees het verslag en bekijk de foto’s van Dag 1 van Ribs & Blues 2026 HIER en Dag 2 van Ribs & Blues 2026 HIER .
De reporters van The Blues Alone? willen al die vriendelijke vrijwilligers die zich tijdens deze hitte ingezet hebben, dank voor jullie onafzienbare energie! Tevens bedanken we de programmeurs voor alweer een verrassende programmering, hopelijk tot volgend jaar!
