Bywater Call trad Dinsdag 26 Mei 2026 jl. op in Muziekhuis Qbus – Leiden. Tekst en foto’s Dick van der Wilt. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Bywater Call is een Canadese zevenkoppige band die de afgelopen jaren steeds meer naam heeft gemaakt binnen de internationale blues-, soul- en rootsmuziekscene. De band werd opgericht in Toronto en staat bekend om haar krachtige liveoptredens, waarbij invloeden uit blues, southern rock, soul, funk en Americana samenkomen. Door deze mix van stijlen heeft Bywater Call een geheel eigen geluid ontwikkeld dat zowel liefhebbers van traditionele blues als fans van moderne rootsmuziek aanspreekt.
Het gezicht van de band is zangeres Meghan Parnell. Met haar krachtige stem, indrukwekkende bereik en sterke podiumuitstraling weet zij het publiek vanaf de eerste noot te boeien. Samen met gitarist en songwriter Dave Barnes vormt zij het creatieve hart van de band.
De overige muzikanten zorgen met hun ervaring en vakmanschap voor een rijke en dynamische sound waarin blazers, toetsen, gitaar en ritmesectie perfect samenkomen. Sinds de oprichting heeft Bywater Call verschillende succesvolle albums uitgebracht en heeft de band opgetreden op grote festivals en in bekende muziekzalen in Noord-Amerika en Europa. Daarbij heeft de groep een reputatie opgebouwd als een uitstekende liveband. Hun optredens kenmerken zich door muzikaliteit, passie, energie en een sterke interactie met het publiek. Niet voor niets wordt de band regelmatig genoemd als een van de meest veelbelovende namen binnen de hedendaagse blues- en rootsmuziek.
Op dinsdag 26 mei kreeg ik de kans om Bywater Call opnieuw live te zien, ditmaal in Qbus Leiden. Omdat ik eerder al erg onder de indruk was van een optreden van de band in Musicon in Den Haag, keek ik met veel belangstelling uit naar deze avond. De verwachtingen waren hoog en ik was benieuwd of de band opnieuw zo’n sterke indruk zou achterlaten als bij mijn vorige bezoek. Hoewel ik eigenlijk van plan was om op tijd te vertrekken, liep het zoals zo vaak net even anders. Een kleine vertraging zorgde ervoor dat ik uiteindelijk een kwartier later dan gepland in de auto stapte. Gelukkig was het rustig op de weg en verliep de rit zonder problemen. Wat direct opviel was de temperatuur: de thermometer in de auto gaf maar liefst 31,5 graden aan. Een warme zomerse avond dus. Gelukkig had ik gelezen dat de airconditioning in de zaal aanstond, waardoor ik me daar geen zorgen over hoefde te maken.
Na aankomst en het parkeren van de auto liep ik rond half negen de Qbus binnen. Daar werd ik direct hartelijk begroet door Hans van Polanen. Na een kort gesprek ging ik op zoek naar een geschikte plek in de zaal. Dat bleek nog niet zo eenvoudig, want het was ontzettend druk. De zaal zat praktisch vol, volgens Hans waren er vooraf al veel kaarten verkocht en waren er ook nog veel bezoekers die aan de deur een kaartje hadden gekocht. Hierdoor was er zelfs geen ruimte meer voor stoelen en stond het publiek dicht op elkaar. Het beloofde een bijzondere avond te worden. In de zaal kwam ik nog twee bekenden uit Den Haag tegen. Opvallend genoeg was Den Haag deze avond niet sterk vertegenwoordigd, terwijl daar normaal gesproken toch veel liefhebbers van dit genre vandaan komen. Nadat ik iets te drinken had gehaald, zocht ik mijn plaats op en wachtte ik vol verwachting op het optreden.
De band bestaat uit: Meghan Parnell – zang, Dave Barnes – gitaar, Mike Meusel – bas, Bruce McCarthy – drums, John Kervin – keyboards, Stephen Dyte – trompet en Julian Nalli – tenorsaxofoon.
Om kwart voor negen klonk er een luid intro uit de speakers. Terwijl de spanning in de zaal opliep, kwamen de bandleden één voor één het podium op onder luid applaus van het publiek. Zodra het intro eindigde, zette de band direct het eerste nummer in. Vanaf de eerste noten stond er een enorme muur van geluid. Het voelde als een warme deken die over de zaal werd gelegd. Overal zag je glimlachende gezichten. Het publiek werd direct gegrepen door de krachtige sound van de band.
Wat eveneens opviel was de uitstekende lichtshow. De muzikanten stonden letterlijk en figuurlijk in de schijnwerpers en dat gaf het optreden extra uitstraling. Het bekende nummer As If stond als een huis. De blazerssectie klonk krachtig, de gitaarpartijen waren indrukwekkend en de ritmesectie legde een stevige basis neer. Daarbovenuit klonk de krachtige stem van Meghan Parnell, die moeiteloos de zaal wist te vullen.
Gedurende de avond kwamen verschillende bekende nummers voorbij. Een van de hoogtepunten was Arizona. Dit nummer bevat een heerlijke blazerspartij waarbij saxofoon en trompet prachtig samenkomen.
De funk-invloeden zorgden ervoor dat het nummer swingde van begin tot eind. Daarbij was het geluid uitstekend afgesteld. Elk instrument was goed hoorbaar zonder dat het te hard of te zacht werd. Keyboardspeler John Kervin stond enigszins in een hoek van het podium opgesteld. Dat was begrijpelijk, aangezien het podium niet bijzonder groot is en een zevenkoppige band veel ruimte nodig heeft. Toch liet hij zich regelmatig horen met fraaie bijdragen tijdens zowel de rustige als de meer uitbundige nummers.
Ook bassist Mike Meusel viel op. Hij leek volledig in zijn eigen wereld op te gaan, maar vormde samen met drummer Bruce McCarthy een ijzersterke ritmesectie. Dankzij hun solide basis kregen de overige muzikanten alle ruimte om te excelleren. Een ander hoogtepunt van de avond was de uitvoering van de single Hold Me Down. Dit rustige nummer bood Meghan Parnell de kans om haar indrukwekkende zangkwaliteiten volledig te tonen. Haar stem kwam prachtig tot zijn recht, terwijl de band ingetogen speelde en de blazers voor een warme sfeer zorgden.
Op een gegeven moment was Meghan zelfs zichtbaar onder de indruk van de aandachtige houding van het publiek. Ze vroeg lachend: “Zijn jullie er nog?” Het was namelijk zo stil in de zaal dat je een speld kon horen vallen. Dat maak je niet vaak mee tijdens een concert met ruim 120 bezoekers. Het getuigde van veel respect voor de muzikanten en hun muziek.
Ook Left Behind werd enthousiast ontvangen. Dit nummer behoort duidelijk tot de favorieten van het publiek. De combinatie van krachtige blazers, sfeervolle toetsenpartijen en de sterke zang van Meghan zorgde voor een indrukwekkende uitvoering. Haar timing was perfect en alles viel precies op zijn plaats. De band speelde bijzonder strak en professioneel.
Tussen de nummers door werd ook aandacht besteed aan de verjaardag van saxofonist Julian Nalli. Het publiek zong hem gezamenlijk toe, wat zorgde voor een mooi en spontaan moment. Op het podium stond een bijzondere gitaar met een opvallende bodyvorm. In eerste instantie werkte het instrument niet doordat de accu leeg was. Later tijdens de show kon Dave Barnes er alsnog gebruik van maken. Het akoestische geluid dat daaruit voortkwam gaf weer een heel andere sfeer aan het optreden.
Dave Barnes speelde overigens een belangrijke rol binnen de band. Gedurende de avond was hij regelmatig bezig met een tablet op het podium. Vermoedelijk gebruikte hij deze voor technische aansturing en monitoring van het geluid. Het viel op hoe professioneel alles georganiseerd was.
Het gehele optreden stond in het teken van kwaliteit. De muzikale vaardigheden van alle bandleden waren duidelijk hoorbaar. De nummers waren goed opgebouwd, de dynamiek was uitstekend en iedere muzikant kreeg de ruimte om zich te onderscheiden zonder dat het ten koste ging van het geheel.
Ook Meghan Parnell speelde een belangrijke rol in het contact met het publiek. Ze keek regelmatig de zaal in en zocht voortdurend verbinding met de aanwezigen. Daarmee wist ze respect af te dwingen en de aandacht vast te houden.
Daarnaast verdienen ook de technici achter de schermen een groot compliment. Zowel het geluid als de verlichting waren uitstekend verzorgd. Alles klonk helder en gebalanceerd, terwijl de lichtshow perfect aansloot bij de sfeer van de muziek. De band speelde ongeveer anderhalf uur, maar geen moment voelde dat lang of saai. Integendeel: de tijd vloog voorbij. Elk nummer had iets bijzonders en het samenspel tussen de muzikanten was van een uitzonderlijk hoog niveau.
Vooraf deze show had ik al gehoord dat Bywater Call indruk had gemaakt op het festival Ribs & Blues. Na deze avond begrijp ik volledig waarom. De band combineert geweldige zang, sterke gitaarpartijen, een uitstekende ritmesectie en prachtige blazersarrangementen tot een indrukwekkend geheel.
De avond werd afgesloten met Everybody Knows, een uitstekend nummer om het concert mee af te sluiten. Na afloop bleef een enthousiast en tevreden publiek achter.
Bywater Call bewees deze avond opnieuw waarom de band tot de absolute top van de hedendaagse blues-, soul- en rootsmuziek behoort. Met een indrukwekkende zangeres, uitstekende muzikanten, een perfecte balans tussen kracht en gevoel en een geweldige interactie met het publiek wist de band de volle zaal van begin tot eind te boeien.
Persoonlijk heb ik enorm genoten van deze avond. Als Bywater Call opnieuw in de buurt komt optreden, zal ik zonder twijfel weer aanwezig zijn. Het was simpelweg een optreden van topniveau. De uitstekende organisatie, het respectvolle publiek en de hoge kwaliteit van de muzikanten zorgden samen voor een optreden dat nog lang zal worden herinnerd. Ook wil ik Hans van Polanen bedanken voor de gastvrijheid en voor zijn uitstekende programmering. Zijn muziekkeuzes zorgen keer op keer voor bijzondere avonden in Qbus.
Met een tevreden gevoel liep ik uiteindelijk naar mijn auto. Terwijl ik de cd Shepherd opzette, reed ik terug naar huis en dacht ik terug aan opnieuw een geweldige muziekavond.
De volgende ochtend kreeg de avond echter nog een klein vervelend staartje. Toen ik de foto’s en videobeelden wilde overzetten naar mijn computer, bleek de SD-kaart van mijn camera defect te zijn geraakt. Gelukkig wist ik nog een deel van de beelden te redden, maar ongeveer vijfhonderd foto’s en een video-opname gingen verloren. Dat was natuurlijk een flinke teleurstelling. Toch hoort techniek soms zijn eigen weg te gaan. Ondanks dat verlies blijft vooral de herinnering aan een fantastisch optreden overeind
