Op 23, 24 en 25 Mei 2026 vond het Ribs & Blues plaats in Raalte. Onderstaand het verslag van Zaterdag 23 Mei 2026 waarvan de tekst is geschreven door Nicolette Johns met foto’s van José Gallois. Klik HIER om het gehele album te kunnen bekijken.
Na vorig jaar te hebben moeten overslaan om de bekende reden is dit setje verslaggevers van The Blues Alone? de eerste avond van het Ribs & Blues festijn 2026 gelukkig weer aanwezig op het Domineeskamp van Raalte. Ondanks dat er op de van oudsher ‘sponsorenavond’ – sinds een aantal jaren tegen betaling ook voor het grote publiek toegankelijk – maar één blues-act staat geprogrammeerd wil TBA? van deze eerste festivaldag a.k.a. ‘luilak’ dag graag een gedeelte meepikken.
Het is al behoorlijk vol als Ilse DeLange en haar band het podium om kwart voor zeven betreden, niet met bluesliefhebbers maar met veel jong publiek, vooral jonge meisjes staan aan de hekken gekleefd.
Ook voor de niet mainstream ingewijde behoeft llse DeLange natuurlijk geen introductie meer, ze scoorde vele hits én deed natuurlijk met Waylon als The Common Linnets mee aan het Eurovisie Songfestival van 2014 waar ze tweede werden met het liedje ‘Calm After The Storm’. Bovendien als je maar op een half uurtje rijden van Raalte geboren en getogen bent en nog steeds in de media als “so credible” wordt beschreven dan hoor je gewoon, al is het voor de tweede keer, op het Main Stage van Ribs & Blues te staan.
Ilse opent met ‘Next To Me’ samen met haar partner Bart Vergoossen op drumms, toetsenist Matthijs van Duijvenbode, bassist Aram Kersbergen en haar twee gitaristen t.w. Martijn van Agt o.a. op de 12-snarige akoestische maar haar vaste gitarist Arnold van Dongen is er niet bij op de (slide) gitaar die wordt vervangen door een voor mij onbekende gitarist.
De nieuwe single ‘Something Good’ is de opvolger die door vele meisjes woordelijk wordt meegezongen. Ook het oudere ‘I’m Not So Tough’ wordt meegegalmd door de jonge dames ook al waren velen nog niet eens uit geboren toen deze song het levenslicht zag.
De akoestische gitaar wordt weer aangereikt als we het lichtvoetige ‘Willing’ uit 2022 te horen krijgen. Wat deze Ilse ook brengt het publiek is als was in haar handen. Het hoeft natuurlijk niet je genre te zijn maar teksten schrijven en zingen kan ze als de beste!
Natuurlijk komen de hits ‘Miracle’ inclusief een decor van feeëriek aandoende gsm lampjes, ‘Calm After The Storm’ en ‘So Incredible’ voorbij. Geen wonder dat deze dame één de meest succesvolle artiesten in Nederland en daarbuiten is. Ook wist het jurylid van TVOH talloze prijzen w.o. de Popprijs, een Gouden Notenkraker, een Gouden Harp en meerdere Edisons in de wacht te slepen. Een uur is snel voorbij en de teleurstelling maar ook de blijdschap is af te lezen op de smoeltjes van haar vele, vele fans als Ilse DeLange afscheid neemt.
Inmiddels is de grote tent tot de nok toegevuld, de jonge meisjes zijn vertrokken en hun plaatsen zijn ingenomen door blues-adepten van iets hogere leeftijd want de Robert Cray Band zal om half negen acte de présence maken. Toch duurt het na de introductie van MC Jaap Harmsen nog ‘n kleine tien minuten eer de band uit de coulissen tevoorschijn komt.
Robert Cray uit Columbus, Georgia is een wereldberoemd en zeer getalenteerd Amerikaanse soulvolle zanger maar vooral een smaakvol gitarist. Robert begint in zijn tienerjaren met gitaarspelen maar tijdens zijn middelbare schooltijd begint zijn liefde voor blues en soul pas te groeien en gaat hij platen verzamelen. Tegen z’n twintigste heeft Cray zijn helden Albert Collins, Freddie King en Muddy Waters allemaal live op zien treden waarna hij de beslissing neemt een eigen bandje op te richten.
Na vele jaren van regionaal succes, krijgt Cray in 1982 een platencontract aangeboden bij Mercury Records. Zijn derde plaat – Strong Persuader – wint in 1986 een Grammy Award en de single maakt dat hij ook doorbreekt aan deze kant van de grote plas ook al is Cray dan nog steeds openingsact voor grote sterren als Bob Dylan en Eric Clapton. Opvolgers ‘Don’t Be Afraid Of The Dark’ en ‘Right Next Door’ worden radiohits die ervoor zorgen dat bluesman Cray ook bij het grote publiek bekend raakt. Inmiddels is Cray uitgegroeid tot ‘s werelds meest gerenomeerde bluesgitaristen en op zijn 72e tourt hij nog regelmatig de globe over én maakt hij nog steeds platen.
In Raalte wordt hij net als vorig jaar op het Holland International Blues Festial in Grolloo geflankeerd door Dover Weinberg op toetsen, de ritme-sectie bestaat uit bassist Richard Cousins en Les Falconer op drumms.
Ook in Raalte wordt er via een Engelstalige geluidsbandje gevraagd geen opnames van het optreden te maken; een verzoek dat naar later zal blijken door menigeen volledig genegeerd wordt.
Cray oogt vrolijk en opent met ‘Anything You Want’ dat van het 2020 album That’s What I Heard komt een lekker up-tempo start van een uurtje Cray. De kobaltblauwe Fender Stratocaster wordt voor het laid-back nummer ‘You Can’t Make Me Change’ gewisseld naar de sunburst. Ach elke Fender van welke kleur dan ook is onder de subtiele aanslag van Robert fijn om te beluisteren.
Alweer een ander exemplaar reikt de gitaartech aan voor het nummer dat door bassist Richard Cousins in 2012 werd gepend en gecomponeerd; velen deinen mee op ‘Coming Home’.
De countrybluesklassieker ‘Sitting On Top Of The World’ werd in 1930 geschreven door twee leden van de Mississippi Sheiks Chatmon/Vinson. Onze generatie zal het echter beter van de cover van Cream of The Grateful Dead kennen én natuurlijk van de coveruitvoering van Robert Cray! Ook hier in Raalte is het weer genieten van zijn vertolking.
Ook ‘Bad Influence’, ‘I Guess I Showed Her’ en de monsterhit ‘Right Next Door (Because of Me)’ komen langs. Genieten is het van drummer Les Falconer met z’n mallets tijdens slowblues ‘Time Makes Two’ dat alweer meer dan twintig jaar oud is. Het geeft niet want Robert’s publiek lust wel pap van zijn mooie, warme en gevoelige gitaarspel. Ondanks dat ik Robert Cray’s optredens altijd wat statisch vind toch uitermate genoten van deze performance op het 28e Ribs & Blues.
Vanuit Japan via London staat deze in 1968 Amerikaanse 10-mansformatie uit Oakland, California op het Main Stage van Ribs & Blues. Ik heb het over Tower Of Power die de meesten kennen van de disco-avonden waar volop hun funky en soulvolle muziek uit de speakers schalde.
Nog steeds zijn saxofonisten, “O.G” leden en oprichters Emilio Castillo (tenorsax) en Stephen Kupka (baritonsax) bij de strakst blazende funk- en soulband ter wereld.
De zanger van Tower Of Power is sinds twee jaar de jonge Canadees en multi-instrumentalist (hij is naast vocalist ook drummer en gitarist) Jordan John.
Er zijn eigenlijk te veel leden om voor te stellen maar ik doe uit respect toch want ieder bandlid maakt tot waarTower Of Power voor staat: een FEEST!
Adolfo Acosta en Dave Richards spelen beide trompet, Tom Politzer zien we op de tenor-sax, de gitarist heet Jerry Cortez, Mike Jerel is de toetsenist, de ritme-sectie wordt gevormd door de Nederlandse al 45 jaar in de States woonachtige Marc van Wageningen op bass en Pete Antunes op drumms.
Het feestje gaat om kwart over tien los met ‘I Like Your Style’ waarbij het publiek toegeeft aan de stem maar ook zéker de energie die Jordan John weet over te brengen. De laatste nog buiten vertoevende muziekliefhebber komt aangesneld als ze de eerste tonen van ‘Soul With a Capital S’ herkennen. “Ach gottegottegot” zou Ilse in haar dialect kraaien bij het horen van deze funk van Tower Of Power, zooooo lekker dit! Als we Jordan John de gitaar om zien hangen begrijpen we dat het tijd voor één van de “O.G’s” de vocals over te nemen.
Het is de 76-jarige Emilio Castillo die ‘You Got To Funkifize’ nog immer met veel kracht de zaal in spuugt. De band achter hem verkeert in topvorm; wat een geoliede machine is dit nog steeds zeg!
De jonge Jordan John houdt van de camera, houdt van zijn publiek, houdt van entertainen en doet dit dan ook met verve door via de podiumtrap langs de hekken op het terrein het swingende ‘This Time It’s Real’ ten gehore te brengen. Wat ‘n charisma, hij pakt zélfs een gsm van een fan mee het podium op om alle bandleden van upclose te filmen!
Inmiddels ben ik de songtitels allang bijster want ook ik ben uit de stoel en sta te dansen op de soulvolle funk van weleer. Ik herinner me slechts ‘Diggin’ on James Brown’ en ‘What Is Hip’. Tower Of Power levert na meer dan een halve eeuw nog immer soul met een hoofdletter S!
Omdat de hitte vandaag er toch wel wat in heeft gehakt besluiten we de winnaars van The Tribute Battle of The Bands Beach Boys Best aan de liefhebbers van dit coverbandgenre te laten. Morgen is er weer een dag vol muziek waar de aftrap rond één uur door weer heel andere winnaars op het Delta Stage gegeven zal worden.
Lees het verslag en bekijk de foto’s van Dag 2 van Ribs & Blues 2026 HIER en van Dag 3 van Ribs & Blues 2026 HIER .
