Hannah Aldridge en haar band traden Dinsdag 19 Mei 2026 jl. op in Muziekhuis Qbus – Leiden. Het voorsprogramma werd verzorgd door Lachlan Bryan. Tekst en foto’s Dick van der Wilt. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Dinsdagavond was het weer tijd om richting de Qbus in Leiden te gaan. Het was alweer een tijdje geleden dat ik daar geweest was, maar sommige artiesten wil je simpelweg graag live zien én fotograferen. De afgelopen dagen had ik via Spotify al het nodige van Hannah Aldridge beluisterd en daardoor was mijn nieuwsgierigheid alleen maar groter geworden. De vraag was vooral: zou haar indrukwekkende stemgeluid live net zo goed overkomen als op de opnames?
Na een rit van ongeveer 35 minuten kwam ik aan in Leiden. Zoals wel vaker begon het onderweg weer te regenen, dus vanaf de parkeergarage was het stevig doorlopen om niet compleet nat te worden. Gelukkig is mijn conditie inmiddels weer redelijk op peil, dus dat ging zonder problemen. Eenmaal aangekomen werd ik vriendelijk begroet door Hans van Polanen, de organisator van deze avonden. Via “Van Polanen Presenteert” worden regelmatig mooie artiesten naar Leiden gehaald en ook voor de komende weken staan er weer interessante namen op de agenda, waaronder Bywater Call. Zoals altijd hing er direct een gezellige sfeer in de zaal en langzaam stroomden de bezoekers binnen voor een veelbelovende muziekavond.
De avond begon met een voorprogramma van Lachlan Bryan, een Australische folk- en country singer-songwriter uit Melbourne. Hij staat vooral bekend van zijn band Lachlan Bryan & The Wildes. Zijn muziek bevindt zich ergens tussen folk, alt-country en Americana, met veel ruimte voor persoonlijke en verhalende teksten. Rond half negen begon zijn optreden. Eerst werd er nog een kort verhaal verteld over een oude tekst die onverwachts weer boven water was gekomen, waarna Lachlan het podium betrad met zijn akoestische gitaar.
Vanaf de eerste nummers hing er een rustige en intieme sfeer in de zaal. Zijn stem klonk warm en prettig en tussen de nummers door vertelde hij verhalen over gebeurtenissen uit zijn leven die hem inspireerden bij het schrijven van zijn muziek. Wat vooral opviel, was de absolute stilte in de zaal. Ongeveer zeventig bezoekers luisterden aandachtig naar zijn verhalen en muziek. Lachlan wist met zijn subtiele gitaarspel en ingetogen zang een bijna filmische sfeer neer te zetten. Zijn muziek voelde klein en persoonlijk, precies passend bij de setting van de Qbus. Het geluid was mooi in balans en nergens overheersend.
Na ongeveer een uur kwam er een einde aan zijn optreden. Hij sloot af met een uitnodiging om even langs zijn merchandisehoek te komen voor cd’s en lp’s. Het was een mooi en sfeervol voorprogramma waar vooral liefhebbers van tekst en storytelling zichtbaar van genoten.
Na een korte pauze was het tijd voor Hannah Aldridge. Hannah Aldridge is een Amerikaanse singer-songwriter uit Muscle Shoals, een stad die bekendstaat om haar rijke muziekgeschiedenis. Haar muziek wordt vaak omschreven als “dark Americana”: emotioneel, rauw en soms donker van sfeer. Ze groeide op in een muzikale omgeving als dochter van songwriter Walt Aldridge, maar begon pas later serieus met muziek maken.
Deze avond stond ze op het podium met Lachlan Bryan op bas en zang. Normaal gesproken verzorgt haar vaste gitarist Andrew Leahey ook een deel van de achtergrondzang, maar hij was helaas ziek en had nauwelijks stem over. Zijn gitaarspel maakte echter veel goed, want dat was werkelijk fantastisch.
De drummer en gitarist wisselen regelmatig per tour en per land, waardoor de samenstelling van de band steeds iets anders is, deze keer zagen we Ben Middleton achter de drums.
Vanaf het eerste nummer maakte Hannah indruk. Haar stem klonk rauw, krachtig en vol emotie. Veel van haar nummers gaan over haar jeugd, persoonlijke ervaringen en gebeurtenissen uit haar leven. De muziek varieerde tussen country, rock en Americana, waarbij vooral de stevigere nummers bij mij persoonlijk veel indruk maakten.
Wat direct opviel was hoe moeiteloos ze het publiek wist mee te nemen in haar muziek. Het was regelmatig zó stil in de zaal dat je letterlijk een speld kon horen vallen. Het publiek hing aan haar lippen en Hannah wist precies hoe ze die aandacht moest vasthouden.
De combinatie van haar akoestische gitaar met het sterke elektrische gitaarspel van haar band zorgde voor een prachtig samenspel. Geen moment werd het saai. Daarbij stond de band zichtbaar te genieten op het podium en hielden de muzikanten elkaar voortdurend scherp in de gaten. De drummer speelde strak en krachtig, waardoor vooral de ruigere nummers een stevige basis kregen. Lachlan Bryan vulde dit op bas perfect aan: nooit overheersend, maar altijd ondersteunend aan het totaalgeluid.
Halverwege het optreden nam de band even een korte pauze, maar Hannah bleef alleen achter op het podium om enkele nummers solo te spelen. Op dat moment werd pas echt duidelijk hoe zuiver haar stem eigenlijk is. De zaal was muisstil en zelfs tijdens het fotograferen hoorde ik mijn camerasluiter bijna storend hard klikken.
Eerder die week had ik al eens een nummer van haar laten horen aan een collega, die direct vroeg: “Is dat Stevie Nicks?” En eerlijk gezegd begrijp ik die vergelijking wel, zeker wanneer je het nummer ‘The Irony of Love’ beluistert.
Na twee solo-nummers vertelde Hannah dat er “iemand achter de deur stond te wachten voor een duet”. Vervolgens kwam Lachlan Bryan terug het podium op met gitaar en samen brachten ze een prachtig duet ten gehore. Hun stemmen pasten perfect bij elkaar en zorgden voor een echt kippenvelmoment.
Met enorm veel gevoel, kracht en zuiverheid brachten ze samen een indrukwekkend geluid voort. Dit optreden overtrof werkelijk al mijn verwachtingen. Hoewel ik me vooraf altijd goed voorbereid en veel muziek van een artiest luister, kwam haar stem live nog veel indrukwekkender binnen.
Na het duet kwam de rest van de band terug op het podium en werd de zaal opnieuw wakker geschud met een aantal krachtige nummers waarbij drums, bas en gitaar weer stevig uitpakten.
Ik heb de laatste tijd gelukkig weer meerdere bands live kunnen zien, maar soms zijn er van die optredens die echt blijven hangen. Dit was er absoluut één van. Ik kan dan ook alleen maar zeggen: zodra Hannah Aldridge bij jou in de buurt optreedt, ga haar zien. Haar muziek is eerlijk, intens, krachtig en tegelijkertijd ingetogen. Vooral liefhebbers van alternatieve country, Americana en emotionele rockmuziek zullen hier enorm van genieten.
Het was een geweldig optreden waar ik nog vaak aan terug zal denken. En mocht ze opnieuw in Nederland optreden, dan probeer ik er zeker weer bij te zijn.
Daarmee kwam er een einde aan opnieuw een prachtige avond in de Qbus in Leiden. Dank aan Hans van Polanen en alle medewerkers voor de gastvrijheid en de fijne sfeer. Rond 23.00 uur begon ik aan de terugreis naar Ridderkerk. Tot mijn verbazing belandde ik onderweg zelfs nog even in de file, maar dat kon mijn gevoel over deze geweldige avond absoluut niet meer verpesten.
Ik heb genoten!
