Chris Bergson - East River Blues

Album: East River Blues
Artist: Chris Bergson
Record Label: Continental Record Services
Release Date: 15/05/2026

Recensie: Nicolette Johns

TBA? heeft in de loop der jaren al menig memorabel verslag mogen maken van optredens van Chris Bergson. De eerste kennismaking dateert van de Haagse Koninginnenach in 2009, waarna pas vijf jaar later een hernieuwd treffen volgde tijdens Blues Open in Geldrop. Ook de Belgische passages in 2015 en 2016 en de sterke post-covid optredens in ‘t Rotterdamse staan nog scherp op het netvlies van menig TBA?-vrijwilliger gegrift. Altijd viel daarbij op hoe Bergson met schijnbaar speelse souplesse stijlen samensmelt tot een geordend gelaagd geheel van blues, soul en jazz. Dat niveau komt uiteraard niet uit de lucht vallen; de New Yorker doceert immers al jarenlang aan het prestigieuze Berklee College of Music.

Met zijn nieuwe album East River Blues – opgedragen aan zijn ouders – levert Bergson een warme, weemoedige en tegelijk wervelende terugblik af op dertig jaar muziek maken in New York. Het album ademt bewondering voor grootheden als Muddy Waters, Ray Charles en de gloriedagen van het Blue Note-tijdperk met namen als Grant Green, Lou Donaldson en Herbie Hancock. Bergson krijgt op dit album de sublieme steun van bassist Larry Grenadier en drummer Herlin Riley, terwijl saxofonist Jay Collins op drie tracks extra kleur en karakter toevoegt.

De cover van Muddy Waters’ ‘Mean Disposition’ zet onmiddellijk de toon met een moddervette groove. Bergson’s gruizige gitaar gromt en grauwt, terwijl zijn soulvolle zangstem aan de sfeer van grote namen als Sam Cooke en Otis Redding doet denken; intens, hees, met zo’n randje waar ik van houd. Drummer Riley stuwt het nummer met een pompende, prangende puls vooruit, Larry houdt het geheel bijeen met een bazige, bedachtzame basslijn die tegelijk bluesy en jazzy klinkt. Het is rauw, robuust en recht-door-zee; precies zoals een klassieke Chicago-bluesvertolking hoort te zijn.

In de opvolger, de tweede cover op dit album, ‘Little Girl Blue’ van Rodgers & Hart kiest Bergson plots voor een bedaarde, breekbare benadering. Zijn jazzy gitaarspel klinkt hier fluweelzacht en fijnzinnig en zijn vocalen klinken crooner-esk en intiem, terwijl Grenadier met subtiele, sierlijke accenten strooit. Riley kiest voor een borstelende, beheerste begeleiding die de melancholische melodie ‘n extra laag geeft. De song balanceert op de grens van jazzy gevoeligheid en soulvolle sereniteit.

Titeltrack ‘East River Blues’ is instrumentaal en werd door Chris Bergson zelf gepend; het nummer is wat mij betreft één van de absolute hoogtepunten van het eigen werk op dit album. Hierin duikt Jay Collins voor het eerst op met een sensuele en toch swingende tenor-sax die heerlijk harmonieert met Bergson’s glorieuze gitaarlicks. De track baadt in een broeierige boogaloo-sfeer waarin blues, funk en jazz samensmelten tot een sensationeel stadsbeeld van “the city that never sleeps” New York. Herlin rolt een groothartige groove uit, terwijl Larry met een soepel stuwende basspartij voor extra ‘swagger’ zorgt. Jay en Chris gaan bovendien een speels, prikkelend duel aan tussen tenor-sax en gitaar.

Met ‘Sad Strains’ – de zelfgeschreven track uit Bergson’s eigen studietijd – schakelt Bergson terug naar verstilde schoonheid. Dit jazzy instrumentale werkje was de favoriet van Bergson’s vader Michael Rosen die in 2025 op vijfentachtigjarige leeftijd overleed. De song bezit een melancholische, mijmerende magie die meteen onder de huid kruipt; vooral Larry schittert hier met een lichtvoetige solo vol elegante nuances. Bergson’s gitaar klinkt teder en tastend, alsof hij de herinneringen aan z’n vader voorzichtig doch vastberaden probeert vast te houden. De emotionele lading van het nummer – mede ingegeven door het verdrietige verlies – geeft de compositie extra waarde.

Het samen met echtgenote Kate Ross tot stand gekomen ‘Kindless Villain’ gooit vervolgens alle remmen los met een sfeerbepalende shuffle. Riley bewijst hier waarom Bergson hem absoluut op deze plaat wilde hebben; zijn ritmische drive is fenomenaal fel en funky zonder ooit overdadig te worden. Bergson’s gitaar produceert een bijtende, bliksemse bluesklank die perfect aansluit bij het gruizige karakter van de song. Chris’ warme stemgeluid is ook hierin weer doorspekt met die donkere bluesy vibe. Het nummer voelt als een ouderwetse blues; vinnig en tegelijkertijd verrukkelijk.

In de Ray Charles cover ‘What Would I Do Without You’ keert Jay Collins terug en krijgt het kwartet een uitgesproken soulvolle schwung. Bergson benadert de klassieker van Ray Charles met eerbied maar ook met een frisse flair. Collins’ sax klinkt warm, wollig en uitnodigend, terwijl Riley met een dansende en toch delicate drummpartij voor een diepe groove zorgt. Bergson’s vocalen laveren loom tussen blues en soul wat het nummer een heerlijk doorleefde sfeer geeft.

Afsluiter ‘Driftin’ ‘ – een compositie van Herbie Hancock – wordt gebracht als een lekker swingende, heerlijk huppelende jazztrip. Collins blaast krachtige, kleurrijke lijnen, Bergson soleert soepel en smaakvol, terwijl Grenadier en Riley samen een ritmisch, rijk tapijt weven waarop de anderen vrijuit kunnen bewegen. De track voelt als een nachtelijke wandeling langs de Waterweg: donker, behoedzaam maar voortdurend in beweging.

Met East River Blues levert Chris Bergson geen simpele bluesplaat af, maar een stijlvol, soulvol en sfeerrijk muzikaal document waarin dertig jaar New York-ervaring samenkomen. De combinatie van Bergson’s doorleefde gitaarspel, Grenadiers bedachtzame basswerk, Riley’s ritmische raffinement en Collins’ smeulende saxpartijen resulteert in een album dat tegelijk traditioneel én toch tijdloos klinkt. Slechts zeven tracks maar wàt ‘n album! Dit is muziek die niet alleen gespeeld, maar vooral geleefd en beleefd wordt en door de melomaan aandachtig beluisterd móet worden.

Tracklist: