Meryn Bevelander en zijn band speelden op Zondag 26 April jl. in Bluespodium L’Esprit in Barendrecht. Verslag en foto’s van Dick van der Wilt. Klik HIER om het gehele album te kunnen bekijken.
Op zondag 26 april 2026 was het de beurt aan de Meryn Bevelander Band om het podium van L’Esprit te betreden voor een middag vol blues en rock. Ook deze keer keek ik er weer naar uit, want hoewel ik deze band inmiddels al een keer of zes live heb gezien, blijft het elke keer weer een belevenis om deze jonge en energieke muzikanten aan het werk te zien.
Zoals wel vaker in L’Esprit zag ik bij binnenkomst veel bekende gezichten. De locatie voelt inmiddels bijna als een vaste ontmoetingsplek, waar liefhebbers van blues en live muziek elkaar regelmatig treffen. Er zijn dit seizoen al flink wat bands voorbijgekomen en met nog twee optredens te gaan – waaronder één op Moederdag en één op 24 mei – nadert het einde van het seizoen voordat de zomerfestivals weer beginnen.
Ook viel meteen bij binnenkomst op dat de technische kant goed verzorgd was. De PA-installatie van De Beuk stond al opgesteld en mijn naamgenoot Dirk zat achter de knoppen om het geluid in te regelen. Dat gaf vertrouwen en dat bleek terecht; gedurende het optreden was er sprake van een prettige, gebalanceerde mix waarin alle instrumenten goed tot hun recht kwamen, zonder dat het ten koste ging van de kracht en energie van de band.
Mijn laatste kennismaking met de band was tijdens het Sunny Blues Festival op zondag 8 juni 2025 jl. . Dat optreden kreeg voor mij later een bijzondere lading, omdat ik kort daarna te horen kreeg dat ik ernstig ziek was. Het festival bleek uiteindelijk mijn laatste muzikale uitje van dat jaar. Juist daarom voelde het extra speciaal om de band nu opnieuw te zien, dit keer in de intieme setting van L’Esprit en in volledige bezetting.
De Meryn Bevelander Band heeft ondanks de jonge leeftijd van de bandleden al een indrukwekkend palmares opgebouwd, met zo’n 150 optredens in binnen- en buitenland. Ze stonden onder andere in het voorprogramma van Leif de Leeuw, Laurence Jones, Henrik Freischlader en Eric Steckel. Daarnaast waren ze te zien op diverse festivals zoals Culemborg Blues, Rosblues, Breda Jazz Festival, Texel Blues en het Belgische Delirium Blues. Ook hun nominatie voor de Dutch Blues Challenge 2024 onderstreept dat deze band serieus aan de weg timmert. De bezetting bestaat uit: Meryn Bevelander (gitaar en zang), Florian Bevelander (drums), Kevin Clerence (basgitaar), Sander Poleij (toetsen).
Rond drie uur werd de band aangekondigd, gevolgd door enkele korte mededelingen. Niet veel later betraden de muzikanten het podium en vanaf het eerste moment was het raak. De zaal werd direct gevuld met een krachtige, volle sound – een echte “muur van geluid”, maar dan wel gecontroleerd en muzikaal. De energie van de band spatte van het podium en sloeg zichtbaar over op het publiek.
Wat opviel, was dat een deel van het publiek de band nog niet kende. Dat was te merken aan de reacties: verrassing, bewondering en vooral aandacht. Tijdens sommige nummers werd het zelfs opvallend stil in de zaal – een teken dat de muziek echt binnenkomt en mensen raakt. En dat is precies waar blues om draait.
De band bracht een afwisselende set met zowel stevige nummers als meer ingetogen momenten. De lange, gevoelige solo’s op gitaar, toetsen en bas gaven de muzikanten de ruimte om zich individueel te laten zien, zonder het samenspel uit het oog te verliezen. Alles klopte: de timing, de opbouw en de interactie op het podium.
Bassist Kevin Clerence was een van de opvallende verschijningen. Zijn spel is niet alleen technisch sterk, maar vooral ook emotioneel geladen. Zijn gezichtsuitdrukkingen spreken boekdelen en laten zien hoe diep hij in de muziek zit. Hij lijkt volledig op te gaan in zijn spel, wat een extra dimensie geeft aan het optreden.
Drummer Florian Bevelander, broer van Meryn, vormde samen met Kevin een solide ritmesectie. De chemie tussen de bandleden – en zeker tussen de broers – was duidelijk zichtbaar. Alles liep soepel en vanzelfsprekend, alsof ze elkaar blindelings aanvoelen.
Toetsenist Sander Poleij kreeg regelmatig de ruimte om naar voren te treden met solo’s en wist zowel in rustige als energieke passages zijn eigen geluid toe te voegen. Zijn spel zorgde voor extra diepte en variatie in de nummers.
Zoals zo vaak bij een goed optreden vloog de tijd voorbij. Voor je het weet zit je alweer richting het einde van de set, terwijl het publiek nog duidelijk niet genoeg heeft gehad. De reacties waren dan ook enthousiast en voor velen was dit optreden een aangename kennismaking met de band.
Wat mij betreft mogen er vaker van dit soort jonge, talentvolle bands naar L’Esprit gehaald worden. Er is momenteel veel nieuw talent in de blues- en rockscene dat het verdient om een podium te krijgen en deze middag liet zien dat het publiek daar zeker voor openstaat.
De Meryn Bevelander Band bewees deze middag overtuigend dat blues springlevend is, ook onder de jongere generatie. Ze weten een brug te slaan tussen traditie en vernieuwing en maken muziek die zowel jonge luisteraars als doorgewinterde bluesliefhebbers aanspreekt.
Het geluid bleef gedurende het hele optreden aangenaam, al ging het volume tegen het einde iets omhoog doordat de band zelf meer kracht op het podium legde. Dit deed echter niets af aan de beleving.
De conclusie is duidelijk: het was een bijzonder geslaagde middag in een goed gevuld L’Esprit, met een uitstekende sfeer, sterke organisatie en bovenal een band die precies weet hoe je een publiek moet raken.
Zoals Meryn Bevelander zelf treffend zegt: “Blues is écht gevoel, daar zit leven in. Ik word helemaal blij als ik met één enkele noot iemand weet te raken.”
