Eddy Smith & The 507 en support-act de Rainsford Brothers speelden Dinsdag 14 April 2026 jl. in Muziekhuis Qbus – Leiden. Tekst Nicolette Johns en foto’s José Gallois. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Een aantal jaren geleden werden wij door ‘n muzikant geadviseerd eens Eddy Smith te beluisteren en zéker live te gaan zien optreden mocht de kans zich voordoen. Het was even geduld hebben maar door het Belgische boekingskantoor Big D Bookings en Hans van Polanen’s neus voor pareltjes wordt ons die kans vanavond geboden. Maar omdat het zonnetje zich ondanks de bescheiden temperatuur vandaag volop laat zien besluiten we de reis naar Leiden al in de namiddag te ondernemen.
Deze keer gaan we linksaf als we parkeergarage uitkomen om zo een ander deel van Leiden te ontdekken. We komen langs de Faculteit der Rechtsgeleerdheid en spotten een in de zon gesitueerd terras; daar zakken we even neer voor ‘n paar cortado’s en een leuke babbel met de job-student. De wandeling wordt voortgezet langs de Pieterskerk en haar omringende kleine steegjes. Voor ‘n hapje besluiten we deze keer naar City Hall te gaan; ‘n heerlijke ‘no nonsense’ Italiaanse trattoria met ‘n fijne bediening en waar je voor weinig heel lekker eet. Vooral de zwaardvis is een aanrader!
Net als bij het laatst in de Qbus opgetekende concert van GA-20 ook vandaag weer een voorprogramma dat dit keer wordt verzorgd door de Rainsford Brothers die met Eddy Smith & The 507 mee op tour zijn als support-act en vanavond in Leiden doen ze dat met ‘n half uurtje tweestemmige Americana.
De Rainsford Bros. zijn Oli en Alex Rainsford afkomstig uit Bromsgrove, Worcestershire nét onder Birmingham. In 2025 werd het duo wereldkundig en mede door Eddy Smith krijgen de broers nu ook op ‘the continent’ exposure.
De aftrap van deze korte kennismaking met de Rainsford Brothers heet ‘Light it Up’ en precies dàt doen ze met deze opener, ze lichten de nog maar mondjesmaat gevulde Qbus op. De nog steeds arriverende bezoekers horen een duo dat elkaar vocaal smaakvol aanvult.
Omdat de broers Alex en Oli vroeger net buiten de stad waar ze opgroeiden aan motorcross deden schreven ze de opvolger ‘Kickstart’. De mooie klank van Oli’s akoestische Epiphone is ‘n verwenning voor de oren. In ‘This Time Last Year’ is het waarin Alex Rainsford schittert op de eveneens akoestische Takamine.
De prachtige bijna ijle zangstem van Oli maakt ‘Sugar Dance’ zeer ingetogen en ‘Another Life’ handelt over het opgroeien in ‘n klein stadje dat je als tiener zo snel mogelijk wilt verruilen voor ‘n metropool maar achteraf gezien nog helemaal niet zo slecht was door het saamhorigheidsgevoel dat vaak bij zo’n kleine gemeenschap hoort. De Rainsford Brothers schrijven songs met een verhaal en nu mogen wij samen met hen wegdromen naar ònze jeugd die voor velen hier aanwezig iets langer geleden is dan voor de troubadours op het podium.
Nog zo’n zoetgevooisd gezongen nummer is ‘I Saw You Coming’ geschreven nadat Alex het meteen wist toen hij de liefde van z’n leven voor het eerst zag. De mannen hebben tot op heden nog geen album uitgebracht maar als je vanavond hun T-shirt koopt krijg je het debuutalbum later dit jaar toegestuurd. Leuke actie! Met het country-getinte ‘Love Me Like’ komt er na dertig minuten een einde aan deze prettige kennismaking met de broers. Rainsford Brothers een fijn geluid voor bij het kampvuur of de open haard.
Na een kleine pauze waarin de instrumenten, microfoons en de monitoren naar de juiste positie op het podium worden gemanoeuvreerd is het wisselen van de wacht vrijwel geruisloos verlopen en beginnen Eddy Smith & The 507 zonder de introductie van een MC.
Eddy Smith & The 507 zijn frontman Ed C. Smith die tekent voor de vocals/akoestische gitaar en toetsen (piano/orgel), Ashley Webb schittert op de blues-harp en (lapsteel)gitaar, slaggitaar komt voor rekening van Ricky O’Donnell en de ritme-sectie bestaat – i.t.t. op de schijf – uit bassist Greg Sheffield en drummer Ollie Harding.
De meesten kennen elkaar van hun studietijd aan de Kingston Universiteit van London waar ze muziek en muziektechnologie studeerden én waar de bandnaam vandaan komt. Want bij navraag vooraf het optreden – ja we zijn weer ruim op tijd – of het nummer 507 geïnspireerd werd door de band van Jason Isbell waar de 400 unit voor een psychiatrische afdeling staat oogsten we een glimlach en blijkt het ook niet te gaan om de punctuele verbinding tussen Waterloo- en Victoria bus station maar om het stoffige met spinnerag beklede universiteitslokaal 507 van Kingston University met ‘n drummkit, ‘n paar gitaarversterkers én natuurlijk de oude piano waar de mannen buiten de lessen om repeteerden.
Eddy Smith wordt in de media beschreven als een van de grote stemmen binnen de groeiende Britse Americana- en blues-scene maar zijn instrumentale werk is minstens even zo boeiend te noemen en lijkt gestoeld op een solide basis van blues, soul en roots uit een periode van vér voor zijn tijd. Smith is behept met zo’n rauwe stem met ‘n rafelige randje waar ik zo van houd. Zo’n stem die mij direct als was in de handen van de vocalist maakt.
Er wordt geopend met ‘Praying The Days Away’ deze song is nog niet op een album verschenen maar dat zal gezien het succes van deze pulserende, pianogedragen proloog niet lang meer op zich laten wachten. Mondharmonica man Ashley Webb zien we in deze song op de Gibson gitaar. Maar voor ‘Lost On You’ van de eerste EP A Little Too Late vol.1 uit 2019 verruilt hij de gitaar voor de blues-harp en blaast hij je ‘n rilling over de rug.
Met deze song volgt een luisterrijk maar licht melancholisch moment waarin Smith’s orgel zachtjes huilt en zijn raspige en rauwe stem je bij de strot grijpt. Zijn stem, die veelvuldig wordt vergeleken met die van Joe Cocker maar wat mij betreft meer het timbre van de jonge J.J. Grey heeft, maakt de tongen los van zes eerste jaars studentenhier ook aanwezig. Ze genieten duidelijk van dit live optreden.
Tijdens het funky ‘I Don’t Feel Much Like Livin’ ‘ (A Little Too Late vol. 2) zien we Eddy en Ashley nog steeds achter de toetsen en met het scheurijzer. Het nummer heeft een doordringend, diepgravend geluid, terwijl ‘Daze’ ook van het full length debuut album juist drijft op het dynamische samenspel van de crème Fender gitaar en orgel. Ook bassist Greg Sheffield geeft hierin zijn visitekaartje af met zijn groovende basslijn; de avond is wat mij betreft nù al geslaagd!
‘Strangers’ (A Little Too Late vol.1) werd volgens de introductie in die inmiddels beroemde “room 507” geschreven waarbij ik zie dat ook gitarist Rickie O’Donnell tijdens zijn solo op de zwarte Fender volop aan het genieten is van dit optreden in de ‘sleutelstad’ van Zuid-Holland.
Eddy en zijn makkers hebben inmiddels ook een sleutel, de sleutel naar mijn hart want dat maakt keer op keer een sprongetje als de frontman weer een passionele vocale uithaal aan de dag legt.
De titeltrack A Little Too Late zag op volume 2 het levenslicht, hierin schakelt het vijftal moeiteloos naar een soulvolle, subtiel swingende sound, waarbij vooral de harmonieuze, haast hemelse samenzang zich meester maakt van Qbus. In deze song hoor je perfect hoe samenwerking binnen een band leidt tot kenmerkende riffs, rijke klankkleuren en mooie koortjes. Heerlijk nummer mannen!
‘Ticket Out Of Here’ van Right Up Till Now uit 2023 wordt vooraf gegaan door een stukje ‘Take Me Home Country Roads’ van John Denver waar het publiek maar wat graag meezingt al was het maar om Smith eventjes de kans te geven de stembanden wat te ontlasten.
Frontman Eddy Smith wisselt nu naar de Statesboro Vintage gitaar en zien we Ashley Webb de lapsteel gitaar omdat er geen ruimte meer is voor een standaard over de schouder hangen. De song klinkt als een vrijheidszoekend verlangen mede door de zachtjes lamenterende lapsteel die het hart door midden klieft.
‘Something For Free’ ook van het RUTN album lijkt een scherp, sociaal commentaar te leveren op de verplichtende consumptiemaatschappij waarin we leven. Het passievol gezongen ‘Love Sick’ dat volgt werd samen met Ashley Webb geschreven en staat ook op hetzelfde album.
De song huist een jankende, jaloersmakend goede vertolking van liefdesleed, gedragen door glorieuse gitaren, galmende grooves en wat handjeklap. Greg en Rickie zingen het chorus en maken zelfs even tijd voor een selfie.
Een absoluut hoogtepunt is wat mij betreft ‘Ballad Of Bobby Grey’ dat ook op het 2023 album opgenomen werd. Een vakkundig verhalende, verstillende vertelling over een lokale legende. In de introductie vertelt Eddy Smith zijn publiek over het schip genaamd ‘Old Bobby Grey’ dat op een dag uitvaart en nooit meer terugkeert; vermoedelijk gezonken, wordt het schip onderwerp van spookverhalen dat zich uitermate leende voor songwriter Smith.
De ballad waarbij Eddy én het orgel én de gitaar bespeelt bezingt het verdriet van degenen die hun geliefden verloren op de noodlottige reis. Het Qbus-publiek is muisstil en luistert aandachtig naar Eddy Smith die met dit nummer toch wel af en toe heel fijn tegen The Band aanschuurt. Hét bewijs hoe deze band met minimale middelen een maximale emotionele impact kunnen bereiken, intens en toch sober en schrijnend sfeervol. Met ‘Don’t Get Me Wrong’ en ‘Feels Alright’ – die ongetwijfeld op het nieuwe album een plaatsje krijgen – wordt na de voorgaande ballad de sfeer weer wat lichtvoetiger en levendiger, waarbij ik in laastgenoemde uptempo song toch ook wat Stones-riffjes ontdek en de invloed van de langst optredende rock ‘n rollers herken.
Als ik het intro hoor van ‘She Ain’t Coming Home’ denk ik meteen “beter goed gejat dan slecht bedacht” want als fan van de beginperiode van J.J. Grey & Mofro herken ik zijn Lochloosa blues-harp tonen door Ashley’s ‘geleend’ voor werd deze song van A Little Too Late vol. 2. De lome Mississippi saxofoon is er niet minder mooi om en geeft het nummer een zelfde warme countryklankkleur als van de Amerikaan die trots zou zijn als hij deze song zou beluisteren. De beuk gaat erin bij ‘Minnesota’ (A Little Too Late vol. 1) waar Webb alweer de Gibson omhangt en frontman Smith nog maar eens mij weet in te pakken met zijn intense en begeesterende stemgeluid; drummer Ollie Harding geselt de drummvellen als een malle.
Met ‘Middle Of Nowhere’ ook te vinden op volume 1 ontvouwt zich een filmische, beschouwend, karaktervol nummer dat zoals vaker in Eddy’s oeuvre eenzaamheid en zelfreflectie behelst. De song – de eerste song ooit samen met de band uitgebracht – doet mede door de slide van Webb me de tranen opwellen. Ik zeg kom maar op met die pijn overgoten met de soul en southern rock stijl van Eddy Smith & The 507!
Als ik de afsluiter ‘The Good Times’ (2023 Right Up Till Now) beluister hoor ik meer en meer The Band invloeden maar ook Eddy’s stem schuift wat meer naar de stijl van Joe Cocker. De song is een funky, feelgood finale waarin de fluitende orgel door merg en been gaat en Eddy’s stem je nog één keer bij de lurven grijpt. De band en publiek komen samen in een collectieve, klappende climax.
Eddy Smith & The 507 ademt een oprechtheid en puurheid uit wat bij sommige bands jaren duurt om te realiseren gebeurt hier vanavond in de Qbus als vanzelf ook al weten we dat dit kwintet al een kleine week achtereen dezelfde set-list hanteert. Ondanks dat de Qbus op deze dinsdag maar matig gevuld is ontvangt de band een ovationeel applaus waarna een toegift natuurlijk niet uit kan blijven.
Die toegift komt in de vorm van een ‘n geheel ‘eigen’ versie van Joe Cocker’s ‘With A Little Help From My Friends’. Die vrienden blijken niet alleen de 507 bandleden te zijn maar ook de Rainsford Brothers die erbij komen. Het toch al kleine podium wordt zo een druk en dynamisch domein, maar juist dàt zorgt voor een intens en toch intiem indrukwekkend moment. Het publiek – inmiddels ook vrienden – levert een fijne vocale bijdrage, waardoor de avond eindigt in een warm en wervelend, samenspel tussen band en zaal.
Eddy Smith & The 507 is een band die je absoluut niet mag missen op Moulin Blues waar ze zaterdag 2 Mei om half vijf het podium zullen confisceren. Dit optreden werd geen gewoon concert, maar een rauw, rijk en ronduit meeslepend ritueel waarin samenspel van gitaren, orgel/piano, vocalen en choruslijnen legeren tot iets dat zowel tijdloos als tastbaar voelt. Eddy Smith & The 507 bewijzen in Qbus dat grootse muziek geen groot podium nodig heeft maar slechts gevoel, finesse en elan!
Ook zo’n ‘Pareltje van Polanen’ in Leiden ontdekken? Check dan HIER de programmering die Van Polanen Presenteert op de rol heeft staan. Dinsdag 05 Mei Cordovas maar ook Hannah Aldridge, Bywater Call, Jontavious Willis, Greyhounds én voor de bluespuristen op 27 Oktober a.s. SaRon Crenshaw en op 3 November a.s. Danielle Nicole! Wellicht komen er nog meer verrassingen langs dus houd altijd de website in de gaten óf schrijf in voor de nieuwsbrief zodat u niets mist!
Opnieuw dank aan Van Polanen Presenteert voor de gastvrijheid en wellicht kan/mag er weer ‘n TBA?-team een volgend optreden aanwezig zijn.
