Bacon Fat Louis speelde Zondag 12 April 2026 jl. in het Slachthuis van Haarlem. Tekst Nicolette Johns en foto’s José Gallois. Klik HIER om ‘t gehele album te kunnen bekijken.
Te midden van de Blueslaan, het Reggaepad, het Jazzplein, het Hiphoppad en het Countrypad ligt popcentrum Slachthuis- dé muziekfabriek van Haarlem – aan het Rockplein waar vandaag voor tweede keer in de serie Haarlem Roots House o.l.v. promotor/programmeur Thomas Toussaint een band uit de roots-niche zal gaan optreden. De eer is aan Bacon Fat Louis die dit setje TBA?-verslaggevers wel in de platenkast heeft staan maar nog niet eerder live op een podium zag optreden.
Ondanks dat we aan de vroege kant zijn is het nog een onwennige zoektocht naar een parkeerplaatsje; als we na buiten al hartelijk begroet te zijn door de jonge ticketverkoper binnenstappen voelen we ons ineens écht ouwetjes. De zaal is eerder een punkhol dan een juke-joint maar oogt toch uitnodigend en de zeer vriendelijke bediening is daar zéker debet aan. Tot genoegen van ondergetekende zijn er voldoende zitplaatsen, krukken aan de bar en een soort van stamtafel wat mij de uitgelezen plek lijkt om in de verste hoek daarvan mijn notities van het optreden te gaan maken.
Voordat het echter zover is worden we ‘n uurtje in de stemming gebracht door DJ Crazy Crudesjev het alter ego van Haarlemmer Sjef Huurdeman. Hij heeft een selectie gemaakt van blues ‘n roll en sleazy swamprock wat ‘n positieve uitwerking heeft op het nog steeds arriverende publiek.
Half negen is het tijd voor Thomas Toussaint om Bacon Fat Louis aan te kondigen, hij maakt er weinig worden aan vuil want BFL moet je vooral over je heen laten komen…..
Bacon Fat Louis is een high energy band uit Overijssel/Drenthe, de band is gekend voor z’n dynamische rauwe live shows die een mix van blues en rock ‘n roll behelsen.
De band wordt gevormd door drummer Rik Penninga, Bo Hudson op gitaar en vocals, de blues-harp en gitaar worden bespeeld door “Harmaniac” Thomas van den Berg.
BFL bestaat al ‘n kleine tien jaar, de eerste single dat als duo werd opgenomen dateert al van 2013, maar het inmiddels tot trio uitgegroeide BFL vindt steeds beter haar weg in het circuit. Centraal staat de blues maar wél in hun eigen vettige garage in elkaar gezet en tot hogere toeren opgevoerd!
Vanaf de eerste song ‘Trouble’ (BFL#3, 2021) gaat BFL er plankgas vandoor. We zijn getuige van ‘n meedogenloze en onvermurwbare show van ‘n trio dat klinkt als een full-size band. Als we ‘Big Kick’ Rik het intro horen spelen is het duidelijk dat dit geen bedaarde bluesavond gaat worden.
Tommy’s blues-harp tonen zijn net zo vet als de de oliepit van een autowerkplaats en de stem van Bo is ronkend en ruig. Met ‘No Money’ dat op The Glorious Gospel & Blues Of Henry Sloan uit 2017 verscheen merken we meer van de synergie die deze drie mannen tot stand weten te brengen.
‘All The Way’ krijgt een denderende drive mee door de grommende gitaar, de hardvochtige harmonica en de brutale bazige beat van drummer Rik. Tommy zoals Thomas door de andere bandleden liefkozend wordt genoemd wisselt met gemak van blues-harp naar de Airline gitaar en weer terug.
Thomas’ gruizige Airline gitaar heeft een brullende bite, terwijl Rik Penninga voor de ritmische ruggengraat zorgt; Bo Hudson’s dobro gitaar in samenspel met zijn rauwe en raspige vocalen vullen met behulp van de effecten op zijn microfoon met gemak het oude slachthuis van Haarlem tijdens dansbare ‘in your face’ songs. Tekstueel loopt het allemaal niet over maar grooven doet het wél en ik verbaas me er dan ook over dat ik niet meer blues-discipelen spot.
Natuurlijk krijgt het recente werk van Come On!!! ruim de aandacht, track nummer negen ‘My Dog Is Dead’ met een melancholische melodie wordt ondersteund door een jammerende smoelenschuiver. De band weet hier met minimale middelen maximale emotie te bereiken, alleen jammer dat het hinderlijke geluid van de rookmachine zelfs boven Tommy’s harp-solo in deze slow-blues uit komt.
BFL schakelt weer naar de vierde versnelling met ‘Move It’ en naar de vijfde bij ‘All Night Long’ ook van de kersverse schijf waarbij de slide op de dobro niet zachtzinnig wordt ingezet en Thomas van de Berg de show weet te stelen met zijn Mississippi saxofoon. We zijn al halverwege de set-list en het is nog maar net na negenen; nee Bacon Fat Louis verliest geen tijd aan geneuzel en lange introducties.
Op speciaal verzoek is Daddy Longlegs’ ‘Long John’s Jump’ ingelast; Rik’s brute basis wordt versterkt door het gebruik van de maracas. Stilstaan is geen optie meer – ook ik kom los van m’n luie kont zoals BFL in hun aankondigingen steevast voorspellen – bij het Bo Diddley geïnspireerde ‘T.B.A.’ waarbij Thomas ‘n ontzagwekkend applaus voor zijn lange adem mag oogsten.
De door Hill country blues van R.L. Burnside beïnvloedde repeterende BFL-blues vult de zaal moeiteloos; we zien gelukkig veel jongeren maar natuurlijk de oudere bluesfanaat zoals ondergetekende die ‘als de rook om m’n hoofd is verdwenen’ – de man achter de knoppen van het Slachthuis is té kwistig met de rookmachine – een genietend publiek én band kan gade slaan.
‘All Your Love’ dateert uit 2013 maar staat mede door de toevoeging van de mondharmonica stevig in de Haarlemse ‘mud’ van het bouwterrein dat het Slachthuis momenteel omringd. In mijn eigen hoekje geniet ik met volle teugen van de sound van Bo’s bloedrode Epiphone.
TBA?-er Keimpe Sliep noemde hen al eens ‘n “boogiediesel” en by got wat is dat waar! Iedere keer als je denkt bij te kunnen komen wordt het volgende nummer weer naar ‘n hogere versnelling van de passie-transmissie geschakeld. Bacon Fat Louis’ sound is niet fijnbesnaard maar de mannen hebben ‘n stijl dat zo subtiel is als een beuk en wat keihard de weg naar iedere donkere ziel weet te vinden.
Het pompende ‘Coming Home’ – ook weer van Come On!!! – opgevolgd door ‘Gotta Bleed’ van het 2021 BFL#3 zijn nummers met een donkere dreun; de bellen van de beatring en snijdende solo’s gaan door merg en been.
De covers zorgen voor een feest van herkenning voor als ‘Keep On Chooglin’ ’ van Creedence Clearwater Revival wordt ingezet maar ook zéker zijn deze blues-adepten verguld met de cover van ‘Gimme Back My Wig’ als eerbetoon aan de op deze dag in 1915 geboren Hound Dog Taylor. De songs krijgen ‘n rauwe realiteit en ‘n dronken drive mee die onmiskenbaar het handelsmerk van BFL lijkt te zijn.
Bacon Fat Louis bewijst keer op keer dat ze de meesters zijn van de bluesy bravoure en rootsy rebellie. Met een dynamische dosis aan stijlen, een charismatische chemie en een onweerstaanbare energie leveren ze een optreden af dat we ons nog lang zullen heugen. Ook de titeltrack ‘Come On’ wordt natuurlijk gespeeld om na het optreden zoveel mogelijk cd’s en vinyl’s te doen verkopen; wéér zie ik Bo op de 3-snarige cigar-box gitaar en Thomas heeft nog genoeg lucht in de longen om de rietjes op de kam triomfantelijk te laten trillen.
De coole vitaliteit die dit trio tijdens deze dynamische showde zaal in katapulteert is verpletterend te noemen; ja deze BFL staat voor krachtig en meeslepend. De gitaren gillen, de blues-harp huilt en de drumms buldert. En de bass? Die missen we he-le-maal niet in deze krachtpatser van een show!
Nóg een cover van één van John Fogerty’s grootsten ‘Proud Mary’ is omgetoverd tot een bruisende bewerking, waarin de soulvolle stem en stuwende strums het nummer een nieuwe dimensie geven. Het nummer gaat over in Ike & Tina Turner’s wereldhit ‘Nutbush City Limits’ en ook nu maakt het feest van herkenning dat publiek gewillig mee danst.
Deze band weet met hun smerige swing en toch speelse souplesse een zaal volledig naar hun hand te zetten. De reguliere set wordt afgerond met ‘I Want It Now’ dat een explosieve afsluiter is met een furieuze finale; nog één laatste dynamische uitbarsting die het Slachthuis nog één keer laat trillen.
In de toegift ‘Don’t You Tell Me’ van het laatste album Come On!!! – waarbij Bo Hudson nochalant slechts met één hand zij cigar-box gitaar bespeelt – kunnen we met z’n allen nog één keer over het circuit in de BFL stock car razen maar dan is het na negentig minuten toch echt gedaan. BFL gaat de reis terug naar het rustige noord-oosten van het land aan om de set-list samen te stellen voor het festivalpubliek van Moulin Blues waar ze vrijdag 1 Mei om vier uur met ronkende motoren het festival lostrappen.
De geluidsinstallatie van Slachthuis is met hun punk programmering best wel wat gewend maar zal na dit optreden toch even op ‘out of order’ gezet moeten worden om af te kunnen koelen. Zoals beloofd door Keimpe Sliep bij de aftrap (La Ratte) van Haarlem Roots House concerten in het Slachthuis 08 Februari jl. liet Bacon Fat Louis vandaag inderdaad de grondvesten van de Slachthuisbuurt schudden!
Bacon Fat Louis, een band die moet je zien, horen maar vooral live beleven!! Wij van TBA? staan te stuiteren van opgedane adrenaline na onze eerste live kennismaking met dit trio, laten we hopen dat onze ouwe ‘Rik’ketikjes het houden. We gaan, na nog even napraten, weer redelijk op tijd op zoek naar onze eigen stock-car met ‘n iets mindere ronkende uitlaat dan dat Bacon Fat Louis hier vanavond in Haarlem liet horen. Ga ze zien en boogie, boogie, boogie all night long!
Dit TBA?-team bedankt Haarlem Roots House–gastheer Toussaint voor deze kennismaking met Slachthuis, zijn gastvrijheid en zéker voor zijn gevarieerde programmering.
Misschien ben u als lezer van TBA? geënthousiasmeerd geraakt door het lezen van de verslagen gemaakt op de diverse podia in Haarlem en wilt u zelf ook eens een optreden bijwonen? Dat kan! Klik HIER voor de programmering.
