Zaterdag 07 Maart 2026 jl. vond in het Rabo Theater De Meenthe van Steenwijk Sean Webster’s Blues All-Nighter plaats. Lees onderstaand het sfeerverslag. Tekst Nicolette Johns met foto’s van José Gallois. Klik HIER om het gehele fotoalbum te bekijken.
Sean Webster’s Blues All-Nighter werd voor het eerst in 2024 een feit; het bluesfestival kende meteen een uitverkochte start met topacts als King Of The World, Leif de Leeuw Band, Kai Strauss Band, Erwin Java met Cuby’s theatertour, Ian Siegal Band en Popa Chubby. Dat smaakte natuurlijk naar meer, dus kwam in 2025 de opvolger met alweer klinkende namen zoals The Cinelli Brothers, Erja Lyytinen, Erwin Java & Sean Webster, Joan Amor Trio en natuurlijk met DeWolff. Weer raakte het festival uitverkocht en oogstte ook weer lovende recensies. Die succesvolle opzet van 2025 met twee podia in de grote evenementenhal zien we ook deze derde editie terug maar er zullen tevens een drietal optredens in de theaterzaal te zien zijn.
Vandaag bevinden de TBA?-vrijwilligers zich in het epicentrum van bluesmuziek waar wij voor u als trouwe lezer een sfeerverslag zullen optekenen omtrent een bijzondere mix van internationaal gerenommeerde klasse musici, lokaal talent én nieuwe namen. We staan te trappelen om na de ‘verplichte’ afwezigheid vorig jaar ons gelukkig weer onder te mogen dompelen in Sean Webster’s Blues All-Nighter (in de tekst vanaf nu afgekort tot SW’sBAN).
Net als voorgaande jaren is ook nu Johan Derksen – fervent bluesliefhebber maar ook bekend van zijn theaterproducties Derksen Keeps The Blues Alive en The Sound Of The Blues & Americana – weer onze MC voor de avond.
WEBSTER’S BROTHERHOOD:
Om vier uur wordt het festival in gang gezet door Webster’s Brotherhood. Dit is een gelegenheidsact; een ‘one off’ zoals de engelstaligen dat noemen, een collectief dat slechts eenmaal samen op het podium te zien zal zijn. Het idee voor deze band ontstond ‘n jaar of tien geleden; muzikanten uit verschillende landen tegelijkertijd op hetzelfde podium laten optreden. We stellen de ‘brotherhood’ even voor.
Roberto Morbioli komt uit Italië en is al jarenlang frontman van zijn eigen bluesband (Morblus), waarmee hij al menig Europees podium bemande. Roberto is een goede vocalist en is ook als zodanig te horen op Webster’s 2024 album Summer Has Gone. Roberto Morbioli, geboren uit een muzikale familie begon op zijn vijftiende met spelen en verwierf al snel een passie voor de blues.
Zijn eerste cd zag al in 1987 het levenslicht, toen nog met de Tao Ravao Blues Band dat een paar jaar later weg gevolgd door Rudy’s Blues Band waarin hij de bass de baas was. Begin negentiger jaren werd zijn eigen band Morblus geboren, waarmee hij successen boekte in Italië, Europa maar ook in de VS. Roberto wordt beïnvloed door blueshelden als Freddy King, B.B. King en Eric Clapton. Morbioli is gekend om zijn indrukwekkende en passionele gitaarspel.
Stef Paglia geboren en getogen in België en via zijn vader geïnspireerd door Stevie Ray Vaughan, is geen onbekende meer bij het blues-publiek. Stef verdiende zijn bekendheid bij de Belgische Bluesbones maar ook plugde hij zijn gitaarkabel wel eens in bij The Phil Bee Band en bij Guy Verlinde. Sinds enkele jaren heeft Paglia zijn eigen Stef Paglia Band waarmee hij zich ontwikkeld heeft tot een spannende live-act die inmiddels een overvolle agenda kent.
De Brotherhood wordt vervolmaakt door de initiator zelf Sean, die bekend staat als een van de betere vocalisten en blues-rockgitaristen die ons land rijk is. Sean komt oorspronkelijk uit het Sheffield – UK, woont alweer jaren na omzwervingen in Australië met zijn gezin op een steenworp afstand van Steenwijk in het pittoreske Giethoorn.
Webster is een graag geziene gast op diverse nationale en internationale podia maar ook de nationale radio en tv is voor hem geen onbekend terrein. Door toedoen van een schoolvriendje werd de veertienjarige Sean gegrepen door de gitaar. Hij verkende bluesgiganten als Robert Cray, Gary Moore, Albert Collins en alle drie ‘The Kings’ en natuurlijk dé reden voor Sean om gitaar om te hangen: Eric Clapton!
Inmiddels bepaalt muziek meer dan drie decennia Sean’s ‘daily rhythm of live’. Overigens zal Sean na dit optreden, hoewel nog steeds de leiding over het festival zal hebben, een tijdje niet meer zelf aantreden op het podium van de Blues All-Nighter.
Naast de drie hoofdrolspelers Sean, Stef en Roberto zien we Floris Poessé op de bass, Rob van der Linde op drumms, Jim Zwinselman op gitaar en Axel Zwinselman op keys.
Tijdens deze openingsset zien we de drie virtuose gitaristen en zangers ieder op hun eigen manier het publiek inpakken maar ze delen alle drie één grote passie en dat is de blues-rock! Rond de klok van vier lopen de nog steeds arriverende bezoekers tegen een ‘wall of sound’ aan want het volume is hoog in de grote evenementenhal, velen grijpen naar de oordoppen maar het geluid raakt echter nergens overstuurd. De toon is gezet, we zijn los, we gaan ervoor! De set is een beleving en de gitaar-duels wisselen driestemmige vocale harmonieën af zoals die van Ray Charles’s ‘I Believe’ en wat te denken van de vertolking van Neil Young’s ‘Old Man’? Een opmerkelijke keuze die wondermooi werkt!
Webster, Morbioli en Paglia hebben met deze Webster’s Brotherhood met verve bewezen dat de heren geboren zijn met het bluesvirus waar gelukkig voor de blues-adepten nog géén vaccin voor gevonden, lucky us!
Laten we hopen het niet bij een ‘one off’ blijft en dat deze broederschap nóg eens een mooi podium mag vinden want ik heb genoten!
EASTERFIELD:
Easterfield komt uit het hart van Drenthe en brengt rauwe, soulvolle blues-rock. De band is ontstaan na een spontane jamsessie in een lokale kroeg alweer zo’n vijftien jaar geleden. Ik kende ze slechts van naam maar ze hebben al eens meegedaan aan de Dutch Blues Challenge.
De band wordt geleid door Gibson gitarist Olaf de Groote en neven Bram Goeree (vocals) en Ruud Goeree (Fendergitaar), Matthijs van der Kaaij (toetsen) en aangevuld met de ritme-sectie bestaande uit Kris Tiemens (bass) en Jeffrey Middelveld (drumms).
Helaas weet de rauwe zang van Bram Goeree slechts mondjesmaat het rode pluche in de theaterzaal te vullen. Altijd moeilijk als er overlappend is geprogrammeerd.
Zelfs de scheurende gitaarsolo’s van Olaf de Groote en Ruud Goeree kunnen daar geen verandering in brengen.
De aanwezige fans die wél Easterfield hebben verkozen boven Webster’s Brotherhood zien een fijne set voor zich ontrollen. Ik ben getuige van ‘Palace Of The King’, een Texas bluessong waar ik al snel mee ben met Gibsonverslinder Olaf maar ook Ruud’s solo op de Fender is niet mis. Naast de spotlights voor de beide gitaristen zien we in ‘Before I Let You Down’ ook een hoofdrol voor drummer Jeffrey.
Omlijst dit alles met het rijke keyboardoeuvre van Matthijs en de ontdekking is compleet.
TORA DAA:
Tora Daa blijkt een op blues geïnspireerde en voor een Grammy genomineerde pop/rockband uit Noorwegen te zijn, aangevoerd door gitaarvirtuoos Tora Dahle Aagård. Tijdens een ontmoeting met Sean Webster na zijn optreden met King Of The Blues theatertour werd TBA? geadviseerd haar optreden op SW’sBAN vooral “niet te missen”. Blijkbaar is de dame behept met ‘n charismatische podiumprésence en samen met haar explosieve spel heeft dit geleid tot internationale faam.
Inmiddels heeft de band al een viertal albums uitgebracht waarvan hun Preach & Pleasure uit 2025 het laatste wapenfeit is terwijl het tweede album – GIRLS – een Noorse Grammy-nominatie opleverde en waarop ook de nu door Europa tourende Joey Landreth (The Bros. Landreth) te horen is. Naast de nieuwe gitaarheldin van Noorwegen Tora Dahle Aagård zien we Guri Tranås op toetsen en backing vocals, op gitaar Anders Brøndstad, de ritme-sectie bestaat uit bassist Isak Seltveit en drummer Magnus Galguften.
Tora stond al op het prestigieuze podium van het Londense Royal Albert Hall maar deelde ook de bühne met mannen als Carlos Santana en Mister Joe Bonamassa himself. Met haar signature Marceau gitaar en haar muzikale geest geïnspireerd door Prince leidt Tora haar band met zoetgevooisde stem maar toch ook keiharde gitaarlicks. Het is even wennen; het meest moeite heb ik met haar opbouw van de set.
Steeds als ik denk dat de gang erin zit komt er weer een zweverig nummer voorbij; het pakt me gewoonweg niet. Klaarblijkelijk denken er helaas meer bezoekers zo over want de zaal loopt toch een beetje leeg.
Ook haar reddingspoging het publiek mee te krijgen met ‘Highter’ moet ze benadrukken met “don’t make me look stupid” kan daar geen verandering in brengen. Absoluut niet slecht maar meer geschikt voor de Melkweg of Paradiso vind ik persoonlijk.
KRISSY MATTHEWS:
We zijn weer terug in de theaterzaal voor Krissy Matthews. Krissy is een Brits-Noorse gitarist en vocalist, opererend vanuit Duitsland daarnaast is Matthews in Noorwegen ook ‘n booking agency (BBK Booking) gestart waarmee hij voor deze derde editie van SW’sBAN maar liefst drie bands (inclusief zichzelf) mocht leveren.
Ook Conolly Hayes, Vanja Sky en Beaux Gris Gris & The Apocalypse vallen onder zijn hoede. Matthews is nog maar drieëndertig maar wij van TBA? zagen de toen pukkelige jongeman al zo’n vijftien jaar geleden musiceren tijdens het Blues MAEStricht festival in D’n Hiemel – Maastricht waar hij het podium deelde met King Mo, Dede Priest, Kellie Rucker en Ian Siegal.
Wat begon op driejarige leeftijd met een nummer van Roy Orbison op het podium met zijn vader, mondde al snel uit in een opmerkelijke reis. Op twaalfjarige leeftijd jamde hij met John Mayall; niet veel later trad hij op met Jeff Healey en kreeg hij advies van BB King.
Na honderden optredens waarbij Krissy o.a. het podium heeft gedeeld met artiesten als DeWolff, Toto, Tedeschi Trucks Band en zelfs Joe Bonamassa is het nog steeds klinkklare blues-rock wat de klok slaat bij de shows van Matthews. Drummer van dienst vandaag is de Belgische Gerry Reynders en de bassist is de Poolse Slawek Semeniuk.
Zijn nieuwste release, Krissy Matthews & Friends (2024, Ruf Records), is een ambitieus album waarop een sterrencast uit de blues- en rockwereld te horen is, waaronder leden van Clawfinger, Inga Rumpf, Dennis Chambers en Big Daddy Wilson. Krissy combineert blues, rock, jazz, metal en meer en bewijst daarmee eens te meer dat hij zich niet in een hokje laat plaatsen.
De zittende toeschouwers in het fijne theater De Meenthe zien een passievolle gitarist het hele podium gebruiken.
De fotografen hebben moeite de grimassen die de man trekt bij de vele noten die hij uit zijn gitaar weet te halen vast te leggen.
KAZ HAWKINS:
Snel weer de pas erin naar de grote evenementenhaal want daar staat de uit Belfast afkomstige, tegenwoordig in Honfleur residerende Kaz Hawkins te gebeuren. Kaz Hawkins is een powerhouse zangeres wiens zelfgeschreven teksten de ziel doorboort.
Mama Kaz staat bekend om haar opwindende shows doorspekt met emotie. De ‘grande dame’ uit Noord-Ierland die deze TBA?-ers sinds onze eerste kennismaking op het Swing Wespelaar van 2019 maar niet mochten tegenkomen weet op sublieme wijze blues, soul, jazz én Keltische invloeden tot een uniek eigen geluid te verweven.
In 2017 werd Hawkins gekroond tot winnaar van de European Blues Challenge, haar werk leidde tot een Grammy-nominatie én een hoofdrol in de Franse tv-documentaire ‘Kaz Hawkins – My Life Et You’, een reflectie van haar leven vol depressies, tegenspoed maar ‘n leven dat uiteindelijk leidde tot de lang gekoesterde wens tot internationale faam. Als onderdeel van haar Europese tournee van 2026 is de geweldige en vooral zeer charismatische Kaz Hawkins ein-de-lijk te gast op diverse festivals in Nederland waarvan SW’sBAN de eerste is.
Mama Kaz heeft naar Steenwijk een dijk van een band meegenomen t.w. Stef Paglia op gitaar, Cédric le Goff op toetsen, Julien Boisseau op bass en drummer Amaury Blanchard.
Kaz is een struise dame met een dito persoonlijkheid, zoekt meteen de interactie met haar publiek en is een fantastisch showbeest. Dat Kaz Hawkins niet alleen een leuk mens is maar een dame met een knaller van een stem bewijst ze ook in Steenwijk keer op keer. Ook ben ik persoonlijk niet altijd helemaal verguld met haar stemverbuigingen ik herken wel haar passie iets over te willen dragen op het toegestroomde publiek.
Ook hier zet Kaz na een prachtige intro en intermezzo van gitarist Stef Paglia een zeer aangename vertolking van Nina Simone’s ’Feeling Good’ neer. ‘Drink With The Devil’ gaat eigenlijk over het ontbreken van een fijne man in haar leven, een nummer over verdriet verdrinken.
Ook nu hier in Steenwijk straalt Kaz een aanstekelijke positieve energie uit en haar talent wordt voortdurend benadrukt door haar podiumpresentatie en haar innemendheid. Kaz is een muzikante die zich volledig overgeeft aan haar publiek. Net als in Wespelaar weet Hawkins haar publiek vanaf meet af aan te boeien en met haar pakkende vocalen de rillingen je rug te laten lopen. Stef Paglia is dan weer de man die met zijn prachtige uitgesponnen solo’s de temperatuur in de zaal laat stijgen.
De musici afzonderlijk zijn allen zeer gerenommeerde vaklui, virtuoos en de synergie met Mama Kaz is indrukwekkend te mogen waarnemen. Tot dit optreden op SW’sBAN was Mama Kaz niet zo heel vaak in Nederland te bewonderen maar daar heeft dit optreden zéker verandering in gebracht. Ga haar zien en laat u overweldigen!
AYNSLEY LISTER:
Aynsley Lister is een gerenommeerde naam in de hedendaagse blueswereld; wij zagen Aynsley Lister al in 2010 voor het eerst optreden tijdens Blues Alive Cuijk.
Hij werd in 2024 door de lezers van Total Guitar verkozen tot een van de beste bluesgitaristen aller tijden.
Lister combineert verbluffende muzikaliteit met meesterlijke songwriting, waarin blues, rock, soul, Americana en popinvloeden samensmelten.
In de media werd Lister als vergeleken met artiesten als Gary Clark Jr., The Black Keys en John Mayer maar persoonlijk vind ik dat wat overtrokken. Kijk Lister is een goede gitarist maar het mist naar mijn gevoel iets; het mist venijn, het mist charisma.
De man lijkt altijd voor zichzelf te spelen, kan moeilijk mijn aandacht vasthouden en de inmiddels bekende vertolking van Prince’s ‘Purple Rain’ kan daar weinig verandering in brengen.
Ook deze keer zien we weer Craig Bacon als Lister’s drummer en op de bass zien we Jono Martin.
Ik blijf het proberen maar het lijkt alsof er in vijftien jaar geen groei heeft plaatsgevonden in Lister’s spel. Jammer!
THE IMAGINARIES:
Terug naar het pluche om daar The Imaginaries te gaan zien. Dit is een duo uit Oklahoma, bestaande uit Shane Henry en de prachtige Maggie McClure, een getrouwd jong stel dat Americana weet te combineren met blues-rock en met een ‘poppy’ sausje overgiet. Als ik nog op de gang loop hoor ik Shane vertellen dat z’n eerste bijgewoonde concert ooit een optreden van Tom Petty was; ach je kan met minder beginnen toch?
Hun muziek is beïnvloed door Fleetwood Mac, Bonnie Raitt en natuurlijk Tom Petty, maar The Imaginaries creëren een geheel eigen geluid een verrassende, frisse mix van authentieke rock ‘n roll en een pak charismatische onbevangen energie. We horen songs met titels als ‘Stop Turning My Heart Around’ en ‘Whole Lotta Living’, de titeltrack ‘Fever’ en ‘I knew It was You’ dat de ontmoeting tussen Shane en Maggie zo’n veertien jaar geleden omschrijft.
Op SW’sBAN verschijnen Shane en Maggie met een ritme-sectie die we al eerder vandaag mochten begroeten. Nogmaals zien we de Belgische drummer Gerry Reynders en de Poolse bassist Slawek Semeniuk zich met volle overgave het duo begeleiden.
Ik ben zeer onder de indruk van The Imaginaries; het is fris, kleurt buiten de lijntjes maar staat tekstueel en muzikaal als een huis door de gitaarskills van Shane en de pianoklanken van Maggie als omlijsting bij hun wondermooi samensmeltende vocals.
Omdat het een blues-festival betreft heeft het duo gedacht Krissy Matthews op het podium uit te nodigen om samen met Shane Henry een klassieker ten gehore te brengen; een passievolle vertolking van BB King’s ‘The Trill is Gone’ is het gevolg.
Hun tweede album Fever (verschijnt op 22 augustus) bevat twaalf nummers vol mooi ballads, blues-achtige riffs, maar ook gastoptredens van gitaarvirtuozen als Ariel Posen en Joe Bonamassa.
Naast hun werk als artiesten zijn Maggie en Shane ook zeer productief achter de schermen, met meer dan 75 film- en tv-synchronisaties en originele soundtracks voor diverse films zoals voor de Netflix-serie Mending The Line waarbij hun song ‘Enough Of You’ werd gebruikt.
Na het beluisteren van ‘Crossroads’ besloot Krissy Matthews The Imaginaries te benaderen met de vraag om voor hen een tour te mogen samenstellen; zo kunnen gelukkig ook wij nu genieten van bovengenoemde song en met een tevreden gevoel de zaal verlaten en iedereen die er niet bij was vertellen dat ze de verrassing van het festival hebben gemist!
MIKE ZITO:
De tijd vliegt op een dag zoals deze en dus is het alweer tijd voor de laatste act van SW’sBAN. Eerlijk gezegd vertelt Johan Derksen ons dat hij blij is dat hij de laatste act Mike Zito mag aankondigen want zo zegt hij “op je 77e wil je gewoon naar je nest op ‘n gegeven moment”.
Mike Zito is geen onbekende naam binnen blues-rock en stond al op menig podium in den Lage Landen. Met zijn rauwe stemgeluid, soulvolle vocals en ongeëvenaard gitaarspel heeft hij een gerespecteerde carrière weten op te bouwen die valt of staat met emotionele vertolkingen van zelfgepende blues nummers maar ook ‘n enkele classic hier en daar.
Geboren en getogen in St. Louis, werd Zito een lokale bekendheid voordat hij landelijke aandacht kreeg met het bekroonde album Pearl River en zijn werk met Royal Southern Brotherhood.
Op het mainstage van De Meenthe wordt Mike bijgestaan door drummer Matthew R. Johnson en bassist Scot Sutherland.
De man die zoveel mogelijk op clip wil vastleggen is de nieuwe directeur van Zito’s label Gulf Coast Records en heet Oliver Overton.
Zito zagen we voor het eerst in 2012 en we waren beiden meteen fan voor het leven; ik houd van zijn stemgeluid – hees met een randje maar natuurlijk heeft zijn speelsouplesse daar een grote rol in. Het gemak waarmee deze door het leven getergde man zijn gitaren bespeelt is gewoon onovertroffen. Bovendien is hij wars van enige sterallures getuige zijn reddende optreden op het HIBF van 2022 waar hij samen met Kat Riggins en Christone Kingfish Ingram de set invulde die Beth Hart op het laatste moment annuleerde.
Zito weet iedere keer weer een album af te leveren waarvan de diverse internationale recensenten zonder uitzondering lovende kritieken schrijven, waaronder Blues For The Southside, Resurrection en Make Blues Not War. De man wist meerdere Blues Music Awards te winnen en behaalde keer op keer topnoteringen in de Billboard Blues Chart. Met nieuw nog uit te komen album Outside Or the Eastside zal het ongetwijfeld niet anders lopen. Zito is een veelgevraagd producer waardoor hij al samenwerkte met musici als Albert Castiglia (Blood Brothers), Ally Venable en de nu door Europa tourende Samantha Fish.
Zito wisselt met gemak het plectrum af met fingerpicking gitaarwerk en is nog steeds ‘The Man’ wat mij betreft; zijn ‘I Kiss You Right Over’ en ‘Life Is Hard’ doen de rillingen over de rug lopen; zijn slow blues gaat door merg en been. De muziek van Mike Zito is al jaren oprecht, passievol en uit het hart zoals ‘Forever My Love’ dat over wijlen vrouw Laura gaat; opnieuw lukt het me niet m’n tranen te bedwingen, pràchtig!
Zito zag, kwam en overwon alweer, deze keer op SW’sBAN maar deze zomer wellicht ook weer op Hookrock in het Belgische Diepenbeek!
De verslaggevers van The Blues Alone? bedanken de organisatoren voor hun gastvrijheid en hopen er ook volgend jaar weer aanwezig te mogen en kunnen zijn.
