Kyla Brox en haar band traden Vrijdag 06 Februari 2026 jl. op in Muziekhuis Qbus – Leiden. Tekst en foto’s Dick van der Wilt. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Vrijdagavond 6 februari 2026 reis ik af naar Leiden een concert van Kyla Brox op het programma in Qbus. Na eerst nog wat file te hebben gehad, kom ik rond 20.00 uur aan in Leiden en parkeer mijn auto in parkeergarage De Meelfabriek. Vanaf daar is het nog een klein stukje lopen — een mooi moment om even van de frisse lucht te genieten. Zoals altijd word ik bij binnenkomst hartelijk begroet door Hans van Polanen. Tot mijn grote verbazing staan er deze avond stoelen in de zaal opgesteld. Omdat ik vrij vroeg ben, reserveer ik direct een stoel met goed zicht op het podium.
De band bestaat deze avond uit: Kyla Brox – zang (en soms dwarsfluit). Paul Farr – gitaar, Danny Blomeley – bas (vaste duo-partner en echtgenoot) en Mark Warburton – drums. Kyla Brox is een Britse blues- en soulzangeres en singer/songwriter, geboren op 3 juni 1980 in Stockport (Greater Manchester). Ze groeide op in een zeer muzikale familie; haar vader was de legendarische blues-muzikant Victor Brox. Al op 12-jarige leeftijd stond ze met hem op het podium en later werd ze lid van zijn band.
Kyla staat bekend om haar krachtige, warme stem waarin blues en soul moeiteloos samenkomen. Ze wordt door critici gezien als een van de beste vrouwelijke blueszangeressen van haar generatie. Ze won onder andere de UK Blues Challenge 2018, de European Blues Challenge 2019 en werd uitgeroepen tot Best Female Vocalist bij de European Blues Awards 2019. Haar album Pain & Glory bereikte de nummer 1-positie in de IBBA-charts.
Danny Blomeley, haar echtgenoot, is een fantastische bassist en muzikale partner. Hij speelde al jong in de band van Victor Brox, waar hij Kyla ontmoette. Sindsdien zijn ze zowel muzikaal als privé onafscheidelijk.
Gitarist Paul Farr heeft een indrukwekkende staat van dienst als sessiemuzikant en werkte onder andere met Tom Jones, Lily Allen, Corinne Bailey Rae en Joss Stone. Mark Warburton is een zeer ervaren drummer die met tal van internationale artiesten speelde. Als je deze namen ziet, weet je: vanavond staat er topkwaliteit op het podium.
Het is niet heel druk deze avond, wat eigenlijk jammer is want in Qbus zijn telkens weer bijzondere optredens te zien die je elders in het land niet snel tegenkomt. Ik spreek nog twee bekenden van de Dynamite Blues Band, die samen met Kyla naar Memphis zijn geweest voor de Blues Challenge. Later in de show komt dit nog ter sprake.
Rond 20:40 uur wordt de band aangekondigd en warm onthaald door het publiek, waarin duidelijk een aantal echte fans aanwezig zijn. De set opent met ‘When We’re Alone’, bekend van de live-cd Live At Köniz Castle. Een rustig, sfeervol nummer om mee binnen te komen. Kyla’s stem klinkt zwoel en krachtig, met een echte diva-sound. De band speelt relaxed en loepzuiver — klasse vanaf de eerste noot.
Daarna volgt ‘Devil’s Bridge’, een iets sneller nummer met een sterke soulvibe. De baslijn van Danny Blomeley is ronduit geweldig en vormt samen met het strakke drumwerk een perfecte basis voor de zang en de fraaie gitaarsolo van Paul Farr. Met ‘Bloodshot Sky’ laat Kyla nog meer power horen. Haar stem groeit in kracht en intensiteit; dit is een zangeres die écht kan zingen. Ook hierin schittert Farr met een sterke solo.
‘Pain & Glory’ volgt, persoonlijk een van mijn favorieten. Een nummer dat ik de afgelopen week al meerdere keren heb gedraaid, net als de albums Live At Köniz Castle (2023), Pain & Glory (2019) en Throw Away Your Blues (2016). ‘Sensitive Soul’ is een heerlijk soulvol nummer met een fijn tempo en prachtig samenspel tussen bas en drums, afgewisseld met een warme gitaarsolo. Meer soul dan blues, maar zeer prettig in het gehoor liggend.
Er komt ook een nieuw nummer voorbij, vermoedelijk ‘Heavy’, dat nog niet op cd is verschenen. Mogelijk wordt dit een single in 2026. Met ‘Bluesman’s Child’ gaan we richting pure blues. Kyla pakt hier ook haar dwarsfluit, wat een bijzondere kleur aan het nummer geeft.
Jammer genoeg moet ze hiervoor achter de microfoonstandaard blijven staan. Het absolute hoogtepunt hier is een indrukwekkende bassolo van Danny Blomeley – fenomenaal spel.
Voor ‘Honestly Blues’ vertelt Kyla over de Blues Challenge in Amerika en hoe moeilijk het is om daar als Europeaan te winnen. Amerika ademt blues, en de concurrentie is enorm. Het nummer zelf is een hoogstandje: geweldige zang, een loepzuivere gitaarsolo en een indrukwekkend bereik van Kyla.
Na een pauze van ongeveer een half uur gaan we verder. Het nadeel van mijn zitplek is dat ik laag zit, precies in het zicht van twee felle podiumlampen, wat fotograferen lastig maakt. Volgende keer toch maar een zonnebril mee. De tweede set opent met ‘If You See Him’; een nummer met een prachtige opbouw en een indrukwekkende eenheid in de band. De combinatie van zang, gitaar, bas en drums is hier op zijn best. Ook dit nummer is terug te vinden op de live-cd.
Er verschijnt ondertussen een klein flesje whiskey op het podium, wat tot gelach leidt wanneer Kyla vertelt dat er in haar zwarte flesje gewoon water zit – al benadrukt ze dat het wel een héél goede whiskey is.
‘In the Morning’ heeft een jazzy sfeer, met speelse gitaarloopjes en een korte solo. Kyla is duidelijk helemaal op dreef en laat horen hoe veelzijdig haar repertoire is.
In de laatste nummers, waaronder ‘365’, wordt het publiek uitgenodigd om mee te zingen en dat doet de hele zaal enthousiast. Kyla pakt nog eenmaal haar dwarsfluit en sluit de avond sfeervol af.
Het was een prettig en muzikaal sterk concert, al miste ik soms de extra kleur van blazers en toetsen, die op de albums wel aanwezig zijn. Vooral een toetsenist zou live een mooie aanvulling zijn geweest.
Toch kijk ik terug op een gezellige en kwalitatief hoogstaande avond in Qbus Leiden. Met dank aan Hans van Polanen en alle medewerkers.
Tijd om richting huis te gaan – hopelijk zonder file.
Houd de volgende website in de gaten voor komende optredens: www.vanpolanenpresenteert.com
