SPOOK - Human - The Blues Alone?

Album: Human
Artist: SPOOK
Record Label: Concerto Records
Release Date: 17/01/2026

Recensie: Nicolette Johns

Vandaag – 17 januari 2026 – verschijnt HUMAN, het nieuwe studioalbum van SPOOK, het muzikale geesteskind van muziekjournalist, uitgever van De Blueskrant én singer-songwriter Marijn Ooijman. Dat de vriendelijke altijd behulpzame Ooijman ook muzikant was wist ik niet maar ik kan nu zijn liefde voor de muziek veel beter plaatsen. Exact vijfentwintig jaar nadat het in de media geprezen debuutalbum Colors uitgebracht werd, is er de come-back van SPOOK The Band met een alweer tot nu toe goed ontvangen album.

SPOOK The Band zijn Marijn Ooijman (vocals/akoestische gitaar), op de elektrische gitaar horen we Jeffrey Hurkens, de ritme-sectie bestaat uit bassist Pieter Wielaard en Robbert Plette op drumms. Toetsenist is Reinier Groenendijk en Armein Broer van Dijk verrijkt het geheel met percussie.

Naast de bandleden zien we ook een aantal gasten op dit Human hun bijdrage leveren; zo zien we namen als AJ Plug, Leif de Leeuw en Sem Jansen maar ook de jonge talentvolle Tom Veltien, Roel Spanjers en Big Bo Brocken waarbij laatstgenoemde ook de tevens voor de productie in zijn Natural Records studio tekende. Het art-work voor de hoes is afkomstig van Ingrid Bosch die de bluesliefhebber natuurlijk kent van De Blueskrant.

De opener ‘Help Me’ een mooi singer-songwriter werk; het klinkt smekend, schrijnend maar lijkt ook een dankwoord en een excuus. De gierende gitaar tegen het eind klinkt tegelijk gespannen als gestut, terwijl de zwoele zangstem zweeft tussen de wankele wanhoopskreet en ‘n vastberaden verlossingsroep. Het sobere toch stuwende slagwerk contrasteert met de losse licks, waardoor de song tegelijk benauwend én bevrijdend aanhoort.

De opvolger ‘The Last Train’ is het eerste nummer waarbij de indrukwekkende resem aan ‘special guests’ wordt aangeboord. We horen in dit donkere, dreigende nummer Tom Veltien op gitaar, Roel Spanjers aan de piano, Big Bo op de blues-harp en Kee Ooijman backing vocals. De bazige bass klinkt log en loom als een schril contrast tegenover de door ziel snijdende slide-gitaar die door Tom Veltien bespeeld wordt. Big Bo’s bijdrage is grimmig, Marijn’s vocals zijn helder en hunkerend. Een uptempo bluezy song dat zogezegd als ‘my my cup of tea’ bestempeld mag worden.

Dit ietwat Americana achtige ‘Dance For Me Now’ beweegt op ‘n dansbare drive. Frivole fills stuiten op strenge snaren; de zang versterkt met de backing vocals van Cyril Ooijman is verleidend vurig, maar ook afstandelijk en afgemeten. Het ritme is leidend, waardoor je als beluisteraar meteen meedeint. ‘Straight To Hell’ zou een radio-hit kunnen zijn door de toegankelijkheid van de melodie, hierin horen we Roel Spanjers op piano maar ook Tom Veltien op gitaar. Een en ander opgepimpt door die heerlijke Hammond van Reinier Groenendijk, de tomeloze tuba van Harmen Smit en de sexy saxofoon van Douwe Laansma. De backing vocals zijn van Kee Ooijman die mede dit nummer tot de tweede favoriet bombardeert.

De titeltrack ‘Human’ is ingetogen, indringend en toch intiem. Zacht, zalvend klinkt het op Ooijman’s 12-snarige akoestische gitaar. Toch ondersteunt deze voortreffelijk zijn naakte, nerveuze stem. De gillende gitaarpartij van de talentvolle Veltien is om de vingers bij af te likken. In deze song overheerst kwetsbaar boven groots, maar juist die eenvoud maakt het nummer veelzeggend. Menselijker dan dit wordt het niet. Uptempo gaat het verder met ‘Trail Of 27’ waar speciale gasten Leif de Leeuw en Sem Jansen hun intrede doen. Ook is er weer een rol voor Tom Veltien weggelegd. Genietend van hun participatie luister ik ook met veel plezier naar de bass van Pieter Wielaard en de orgelklanken van Reinier. Miranda Rupert en Ilona van Esch leveren hun eerste en enige bijdrage aan het album als backing vocalisten. Een mysterieus, ‘muddy’ meesterwerkje waarna ik het nog eens goed beluisteren van de tekst het gevoel heb alsof ik weet over wie de tekst handelt. Sublieme songwriting!!

Het zal u niet verbazen dat tracknummer zeven ook bij de favorieten behoort. ‘Movie Girl’ klinkt opgewekt is kleurrijk en sprankelend maar huist ook complexiteit en filmische fantasie. De rijke instrumentatie van percussionist Armien Broer van Dijk en die schitterende slide gitaar van Huskens leveren de aardse authenticiteit aan de song. Een hoopvol en hartverwarmend nummer is ‘Waiting’ For That Day’ waar AJ Plug’s zo herkenbare stemgeluid de raspige realiteit van het leven toevoegt; de ademende emotie van het nummer geeft me hoog kippenvel. Het tempo is traag, een song dat wacht, blijft staan en toch vooruitgaat. Ook ‘n nummer waarin we weer een grandiose gitaarpartij van Jeffrey mogen beleven.

De afsluiter van dit voortreffelijke album heet ‘Dreaming’ Flow’. De song toont kabbelende klanken, is vloeiend en verstild. De viool van special guest Melissa Cox maakt dat ik wegdroom naar Schotse hoogvlakten. Veltien op de akoestische gitaar en Spanjers op de Wurlitzer liften de song naar een intimitiet waardoor ik me bijna als een indringer voel. Een fluisterende finale door een begenadigd songwriter aan een zeer bijzondere schijf.

Met Human levert SPOOK een meerlagig en muzikaal menselijk album af dat balanceert tussen ruwe rauwheid en verfijnde finesse. Het is een schijf waarop gitaren, dictie en ritmische ruggengraat voortdurend schuren met subtiliteit, breekbaarheid en beheersing. Ooijmans handschrift is hoorbaar én voelbaar: journalistieke scherpzinnigheid vertaald naar sonische zeggingskracht.

Vanaf Januari zal er ook theatervoorstelling te zien zijn met de titel “Het SPOOK Genaamd Ambitie”. Een voorstelling doorspekt van grappige, minder grappige en soms ontroerende verhalen die je meenemen langs de pieken en dalen van ambitie.

Tracklist: