De dertiende editie van het Rotterdam Bluegrass Festival vond plaats op 4, 5 en 6 Juli 2025 jl.. Een sfeerverslag van Maurice Dielemans met foto’s van Paul de Vries. Klik HIER om zijn gehele fotoalbum te kunnen bekijken.
Hartje zomer en dus vangt de dertiende editie van Rotterdam Bluegrass Festival aan. Dit ‘uit de hand gelopen’ buurtfeestje is inmiddels vaste prik voor americanafijnproevers, waar iedere jaar reikhalzend door menigeen naar wordt uitgekeken. Ooit als (gratis) initiatief op het pittoreske Pijnackerplein begonnen, waarbij het publiek van allerlei pluimage aantrok, is dit driedaagse muziekfestijn heden ten dage op het Noordplein gehuisvest. Dat het van buitenaf allemaal wat rommelig oogt, heeft er mee te maken dat het nu ietwat is weggestopt tussen betonblokken en een drukke verkeersader. Niettemin doet men er alles aan om er een kleurrijke muziekoase van te maken. Als op zondag de weergoden minder gunstig zijn gezind, worden er poncho’s uitgedeeld en weet men in no-time een overkapping uit de grond te stampen. Bij alles en iedereen voel je de diepgewortelde liefde voor ‘echte’ muziek.
De betreurde en legende Bill Monroe, die met zijn vaste begeleidingsband The Blue Grass Boys nog altijd als de ongekroonde koning en uitvinder van bluegrass te boek staat, zou evenwel verrukt als verrast zijn als hij destijds had geweten dat er in de verre toekomst en op een buurtpleintje van een volkswijk ‘zijn muziek’ zou worden vereerd. De meeste pioniers van toentertijd hebben natuurlijk allang het tijdelijke met het eeuwige verruild, maar het Rotterdamse bluegrassfestival laat wederom horen dat er een veelzijdig palet is aan huidige vandaaldragers uit binnen- en buitenland en dat zelfs een oerconservatief genre als bluegrass ergens toch ook met z’n tijd weet mee te gaan. Behalve met een eindeloze stroom van liveoptredens voor de oortjes worden de nieuwsgierige bezoekers ook op andere ludieke manieren in de watten te leggen, zoals met o.a. een goochelaar, spontane jamsessies en allerlei workshops waar je bijvoorbeeld kunt leren buikdansen of kennismaakt met een nieuw fenomeen als gabbergrass, waardoor het echt een Rotterdams en eigentijds tintje krijgt. Kortom: na afloop verlaat zelfs de meest doorgewinterde kantoorkerk geheid het terrein als eersteklas hillbilly.
Het hoge gezelligheidsgehalte neemt soms de overhand als sommige bezoekers er toch liever voor kiezen om slap te ouwehoeren tijdens de liveoptredens. Nu is dik een uur programmatijd voor sommige artiesten est een hele opgave. Zeker voor novelty act als The Vaudevillian zou een half uurtje meer dan genoeg moeten zijn.
Ook het zittende duo Maurice van Hoek en Bertolf weet ondanks uitstekende gitaarspel en een fijne repertoirekeuze, met klassiekers van Tony Rice en Gordon Lightfoot, door de wat brave presentatie alleen voor de echte kenners de aandacht vast te houden.
Terwijl aan de andere kant explosieve bandjes als Daddy Long Legs en Renegade Bandits met hun Johnny Cash-achtige songs de boel flink opschudden
slaat de Amerikaanse band Pixie and the the Grass Boys dan hun juist weer een beetje door in hun enthousiasme met een dansbare maar misplaatste Abba-cover.
Het is dus vooral zoeken naar die perfecte balans en stukje verfijning, waar bijvoorbeeld op vrijdag The Brothers Comatose met hun zonnige samenzang en de Britse band Dom Glynn & His Sunday Best met hun slepende countrymuziek veel beter in slagen.
Ook de excentrieke eenmansband Nick Shoulders, die maar gelijk sterk opent met ‘Blue Driver’ van de recent overleden folkzanger Michael Hurley, tilt het festival naar een hoger niveau. Shoulders mag terecht rekenen op een zeer enthousiast en meelevende schare jonge fans.
Bluegrass is hier in de havenstand net zo op z’n plek als in de Appalachen, want net als bijvoorbeeld de blues is bluegrass de soundtrack van de arbeidersklasse, die veelal rauw en zonder opsmuk wordt opgediend. Dankzij onder meer de film O Brother Where Art Thou en TikTok-sterren als Hillary Klug leven de harmonieuze klanken van weleer ook buiten de Amerikaanse landsgrenzen eens in de zoveel tijd weer op. Dat er in deze stoere, snel gespeelde deuntjes, niet zelden voorzien van eenvoudige akkoorden en rondom één microfoon gespeeld, regelmatig de melancholie boven water komt drijven, is één van de ongeschreven regels van deze pure, uit het hart gezongen en gespeelde muziekvorm.
Een band die hier dan ook niet mag ontbreken is het gezelschap Bluegrass Boogiemen, die al sinds de vroege jaren ’90 hun liefde voor bluegrass op authentieke en ongedwongen wijze weten te prediken. Deze oer-Hollandse leermeesters zijn al een feest om te aanschouwen en staan ditmaal op het programma met singer-songwriter Tim Knol, ook al jaren een graag geziene gast in de poldercountrymuziek en waarmee Bluegrass Boogiemen recent het uitstekende album Up in the Hills opnam.
Ook het Amerikaanse The Devil Makes Three, die punkinvloeden vermengen met delta blues, mogen rekenen op een gedegen reputatie in het clubcircuit, waardoor dit trio van rauwdouwers op de eerste dag ook beslist één van publiekstrekkers is.
Voorts is er natuurlijk het nodige kersvers retrotalent als The New West en The Blue Forest Pickers uit eigen land, waarbij het kleinste podium volstaat bij muzikanten die hun harmonieuze klanken op een zonnige vrijdagmiddag aan de vroege vogels presenteren.
Die nieuwe generatie is overigens bijzonder goed vertegenwoordigd met Allison de Groot & Tatiana Hargreaves.
Dit jonge Canadees-Amerikaanse tweetal weet met strak en minimaal samenspel van banjo, zang en viool de bluegrass terug te brengen naar de pure essentie. Grootvader Bill Monroe, die zelf nooit verder kwam dan het Amerikaanse platteland, zou op deze twee nog het meest trots zijn geweest.
Los van al het vertier dit weekeinde beseffen wij ons evengoed dat het zware tijden zijn voor de festivalcultuur. Met de recente teloorgang van Metropolis in het achterhoofd is het een godswonder dat het Rotterdam Bluegrass Festival deze grote depressie in muziekland vooralsnog weet te doorstaan. Dit zijn unieke initiatieven die mensen verbroederen en het dus verdienen om gekoesterd te worden. Ondanks deze onzekere tijden nemen we alvast het warme genoegen om vooruit te kijken naar de veertiende editie. Stiekem mag je ergens ook hopen op een mooiere locatie, met echt gras en meer zitplekken, want dit verdienen de muziekliefhebbers in Rotterdam absoluut.
