Exclusief interview met: Gerry McAvoy (Rory Gallagher Band, Nine Below Zero, Gerry McAvoy’s Band of Friends  ) door Giel van der Hoeven met foto’s van Arjan Vermeer © The Blues Alone?  en diversen. Tijdens het Kwadendamme Bluesfestival op Sportpark De Liesjes, vrijdag 11 mei 2012.

“Gallagher’s basgitarist Gerry McAvoy is er een die zijn hele wezen in drie noten weet te leggen, maar dat zijn dan ook wel de hoekstenen van zo’n nummer.” schreef Elly de Waard na het concert van 23 maart 1976 door Rory Gallagher and his band in het Congresgebouw van Den Haag. Op 4 april 1978 ging de band op herhaling op diezelfde locatie en weer maakte het kwartet een verpletterende indruk [knipsels]. Het waren de eerste concerten die ik live van de Ierse bluesrock gitarist beleefde en zijn muziek maakte sindsdien een belangrijk deel uit van mijn leven. Zó moest gitaarmuziek klinken; niet alleen maar blues, niet alleen maar (hard)rock, zeker geen punk – wat destijds in opkomst was – maar onvervalste bluesrock! Een samensmelting van de roots muziekstijlen die ik tot dan toe op mijn zolderkamer met rode koontjes had beluisterd. Met ongelooflijk goed gitaarwerk van Rory Gallagher (1948), inderdaad hoekige baslijnen door Gerry McAvoy, opzwepende piano- en orgel partijen van Lou Martin en stuwend drumwerk door Rod De’Ath, die einde 1978 werd vervangen door Ted McKenna.

Rory ging letterlijk door totdat hij erbij neerviel, wat hem uiteindelijk dus fataal werd. Op 10 januari 1995 stortte hij in op het podium van het Rotterdamse Nighttown en op 14 juni van dat jaar overleed hij in het King`s College Hospital in Londen als gevolg van complicaties na een levertransplantatie. Maar zijn populariteit is er vanaf dat moment niet minder om geworden. Postuum wordt hij herdacht met bijeenkomsten en concerten door heel Europa, door heel veel trouwe fans en door bevlogen tributebands. Waarvan Gerry McAvoy’s Band of Friends  momenteel wel de meest aansprekende is. De Nederlandse gitarist/zanger Marcel Scherpenzeel speelt hierin met drummer Ted McKenna, die in de periode 1978-1981 – o.a. tijdens de legendarische Rock Palast concerten – achter de batterij plaats nam. Over deze Ted McKenna zei Rory eens: “Finding a new drummer was difficult too, because there’s a lot of hot drummers in London. They are hot, but they don’t understand rhythm and blues. They are going to do Billy Cobham or they are going to do disco. I was fortunate to get Ted (McKenna) at the last hour. The guy could do it all.” Bassist Gerry McAvoy was maar liefst 20 jaar trouw lid van Rory Gallagher’s begeleidingsband. Twintig jaar vriend en collega van Rory op het 20 jaar jubilerende Kwadendamme Bluesfestival, een goeie reden om John Gerrard McAvoy, geboren op 19 December 1951 in Belfast, eens nader aan de tand te voelen. Een krap uurtje voor het slotoptreden in Bluestown Kwadendamme werden we door de ‘Riding Shotgun’ zelf begeleid naar zijn kleedkamer, waar ook Ted McKenna en Marcel Scherpenzeel aanwezig waren.

Marcel, Gerry en uw interviewer in Kwadendamme

- The Band Of Friends is niet alleen een eerbetoon, maar meer een viering van het leven en de muziek van Rory Gallagher. Hoe ervaar je het om in interviews meer vragen over Rory te beantwoorden dan over jezelf?
Gerry: Rory maakte én maakt nog een belangrijk deel uit van mijn leven, dus daar heb ik helemaal geen moeite mee. Twintig jaar is natuurlijk niet niks en alles wat wij samen gedeeld hebben, deel ik graag met anderen. Dus vragen over Rory beantwoord ik met net zoveel plezier als vragen over mezelf.

- Toch eerst maar over Gerry McAvoy: hoe is het leven voor een 60-jarige muzikant?
Gerry: Dat is FANTASTISCH! Momenteel ís het zo fantastisch omdat ik het voorrecht heb met twee kerels te spelen die het zo fantastisch maken. In het leven doorloop je verschillende fasen, en dit is zo’n fase dat het me voor de wind gaat en ik de dingen kan doen die ik graag doe.

Gerry live on stage in 1978

- Op je eigen album ‘Can’t Win ‘Em All’ uit 2010 staat een track ‘Born Too Late’ genaamd. Ben je dat?
Gerry: Nee, niet meer. Want die tekst heb ik namelijk al in 1978 geschreven, en toen vond ik van wel. De song gaat over het gemis van het bewust meemaken van de jaren vijftig idolen als Buddy Holly en Elvis Presley. Die periode had ik toen graag meegemaakt. Inmiddels heb ik zelf zat idolen doorstaan, ha ha!

- Is de Zeeuwse klei vergelijkbaar met andere bodemsoorten op het continent… oftewel: speel je graag op (outdoor) festivals?
Gerry: Ach, de ondergrond maakt ons niets uit, we spelen echt overal zolang er een sfeertje te creëren is en de mensen waarderen wat we doen.

- Wat is de meest vreemde plaats waar je ooit speelde?
Gerry: Collectief bedoel je? Met Rory Gallagher heb ik op veel vreemde plaatsen gespeeld, zeker in Amerika zoals in St Louis… en jij Ted?
Ted: Ik heb eens in een gevangenis gespeeld in Edinburgh Schotland. Twee weken later speelde we op het Eton College, en dat was vreemd genoeg exact hetzelfde! In plaats van de gevangenisbewaarders werden de kids in de gaten gehouden door de leerkrachten en directie. Maar in beide gevallen ging de boel wel los!
Marcel: Voor mij was dat tijdens het ‘Blues In The Schools’ project. Het is gewoon geweldig om jonge mensen kennis bij te brengen over deze muziek. Maar eigenlijk heeft elk podium wel z’n eigenaardigheden hoor, dat maakt het juist zo leuk. Die plek herinner ik me ook nog wel [wijzend op mijn Blues Aan Zee T-shirt - red], daar speelde we met Wolfpin, een voormalig klooster toch? Ook apart.

Ted McKenna: “de boel ging los!”

- Wat is eigenlijk jullie persoonlijke favoriete Rory Gallagher album?
Marcel: Voor mij is dat ‘Callin Card’. Een puur no-bullshit album zonder effecten, geweldig. Toen ik die plaat de eerste keer hoorde wist ik: dit wil ik ook!
Gerry: Zijn vroege werk eigenlijk wel ‘Rory Gallagher’ (1970), ‘Deuce’ (1971)… vooral omdat ik daar goeie herinneringen aan heb als jongeling in 1971. Op een prachtige zonnige lentedag de hele dag door Rory draaien, van negen uur ‘s morgens tot zes uur ‘s avonds. Heerlijk, ik was “wide-eyed and numb”! Maar ook Rory’s achtste album ‘Top Priority’ (1979) die Ted en ik samen met Rory in Keulen opnamen. Daarmee werd toch een soort van koerswijziging ingezet die tot de verbeelding sprak. Met songs als ‘Follow Me’, ‘Philby’, ‘Bad Penny’… stuk voor stuk Rory klassiekers.

- Uhh, jullie noemen ‘Live in Europe’ uit 1972 niet?
Gerry: Absoluut wel! (Ted en Marcel knikken ook instemmend – red). En ‘Irish tour ‘74′ uiteraard! Live was Rory gewoon op z’n best. We probeerden ook echt wel die live sfeer op studioplaten vast te leggen hoor, maar dat was gewoon ondoenlijk, vandaar ook die live albums.

Gerry, Ted & Rory einde jaren zeventig

- ‘Irish tour ‘74′ werd ook op een bijzonder manier opgenomen toch?
Gerry: Nou ja, tijdens die Ierse Tour in 1974 dus, op verschillende plaatsen: Ulster, Dublin, de Cork City Hall, eigenlijk de Cork shitty hall, ha ha. En in Belfast, in een van de meest tumultueuze tijden in Noord-Ierland, toen veel rockacts vanwege het geweld er weigerde te spelen. Niettemin, deden wij het wel, en we namen er gewoon dat live album op. Het grappige is, dat de eerste drie shows gewoon werden opgenomen over het vaste mengpaneel, omdat de mobiele studio niet op tijd aanwezig kon zijn. Uiteindelijk is de dubbelelpee toch grotendeels via de Lane Mobile Unit opgenomen waaronder de jamsessie ‘Back On My Stompin’ Ground’ (After Hours).

- Ik heb je in de late jaren zeventig (1976/1978) twee keer met Rory in het Haagse Congresgebouw zien spelen. In die tijd kondigde hij jullie altijd snel sprekend aan, en jullie namen noemde hij dan dubbel: “On bass Gerry McAvoy… Gerry McAvoy! On the drums Rod De’Ath … Rod De’Ath!” Dat is me bijgebleven en ik vond dat toen erg grappig en bluesy klinken. Was Rory een grappige vent?
Gerry: Rory had zeker humor, maar dit was niet grappig bedoeld hoor. Wel bluesy misschien, maar het kwam nog uit de tijd van de oude schoolbandjes waarin de medemuzikanten luid en duidelijk geïntroduceerd werden, liefst dubbel. In de zomer van 1978 toen Ted McKenna voor het eerst met ons mee deed, ergens op een festival, waren we allemaal behoorlijk gespannen. De gig verliep prima en aan het einde ging Rory ons op zijn karakteristieke wijze voorstellen aan het publiek. Hij riep: “On the drums…” en hij keek Ted aan, want hij was zijn naam even kwijt, ha ha. Dus Ted fluisterde: “Ted”, waarna Rory onverstoorbaar doorging: “…Ted McKenna!”. Toen keek hij mij aan en nog voordat ‘ie wat kon zeggen fluisterde ik ook: “Gerry”, wha ha ha.

Rory & Gerry – Den Haag 1976 en 1978

- 14 Juni 1995, a blue day for the blues. Rory Gallagher overleed op slechts 47 jarige leeftijd… je hebt er respectvol over geschreven in je boek: ‘Riding Shotgun – 35 years on the road with Rory Gallagher and Nine Below Zero’. Wat mis je het meeste van hem? En was het schrijven van dat boek een soort van therapie?
Gerry: Van Rory? Behalve zijn muziek, de man zelf! We waren behoorlijk close samen en goede vrienden, hij was een persoonlijkheid. Het boek was voor mij een manier om de herinneringen vast te leggen. Voor mijn kinderen, voor het nageslacht, voor jullie… de fans! Zéker geen therapie of een vervelende manier van verwerking, het was juist fijn om te doen en al die herinneringen weer op te halen. Iets wat ik toen gewoon móest doen en ik ben blij dat ik het gedaan heb. [lees hier meer over: 'Riding Shotgun - 35 years on the road with Rory Gallagher and Nine Below Zero'. - red].

- Wat mij betreft heeft de mandoline nog nooit zo geklonken als in Rory Gallagher’s klassieke song ‘Going To My Home Town’, prachtig dus! Waar zijn eigenlijk de instrumenten (o.a. die 1921 Martin mandoline) naartoe gegaan nadat hij is overleden?
Gerry: Dat heeft zijn broer en voormalig manager Donal allemaal in zijn bezit. Ik geloof dat alleen de beroemde Fender Stratocaster uit 1961 ergens veilig in een bank opgeborgen staat. [Alle Rory guitars & amps zijn online te bekijken in de Instrument Archives op de officiële website - red]

- Klopt het dat de versleten plekken op die beroemde 1961 Fender Stratocaster (oorspronkelijk een Sunburst) werden veroorzaakt door Rory’s agressieve zweet?
Gerry: Dat klopt helemaal. Rory had een uiterst zeldzame bloedgroep met een hoge zuurgraad, zijn podiumzweet was als een verfafbijtmiddel.
Marcel: Rory kocht in 1963 die gitaar tweedehands in Cork voor ongeveer 100 pond. Vijftien jaar geleden kwam de speciale Rory Gallagher Signature Stratocaster op de markt, maar ik gebruik zelf deze originele 1962 Fender Stratocaster met een hals uit 1965 [hij drukt de gitaar terloops in mijn handen - red], die identiek is aan Rory’s ’61 Strat. Je hoort vanavond wel hoe die klinkt.

Rory met zijn 1961 Fender Stratocaster

- Er gaat een verhaal dat Rory begin jaren zeventig auditie deed bij de Rolling Stones om Mick Taylor op te volgen, wist jij daar toen ook vanaf Gerry?
Gerry: ‘Tuurlijk, het is algemeen bekend dat Rory eind januari 1974 twee dagen in de RS Mobile Record-Studio aan de Rolling Stones Sessions [Doelen Rotterdam - red] heeft meegedaan. Maar wat ons betreft was het geen auditie want er stond een tour door Japan geplant waarop wij ons aan het voorbereiden waren. Bovendien had hij zich niet thuis gevoeld in een band met twee gitaristen, als solist en zanger had Rory veel meer te bieden zoals hij later wel heeft bewezen.

- Waarom ben je in 1991 eigenlijk van de Rory Gallagher Band overgestapt naar Nine Below Zero?
Gerry: Ik schreef altijd al mijn eigen songs en kreeg steeds meer de behoefte om mezelf muzikaal anders te gaan uiten. Mijn songs waren niet zo geschikt voor het Rory repertoire dus besloot ik in 1991 naar Nine Below Zero te gaan, waar die mogelijk wel bestond. “You know, after 20 years… a man moves on, like everybody does”. En na Nine Below Zero kreeg ik weer tijd om aan mijn soloalbum ‘Can’t Win ‘Em All’ (2010) te werken [zijn 2e soloplaat na de in 1980 verschenen elpee 'Bassics' - red] en nu heb ik a fantastische tijd met Gerry McAvoy’s Band of Friends!

Marcel & Gerry op het Kwadendamme podium

- Laatste vraag: over gitarist/zanger Marcel Scherpenzeel, die opgroeide met Rory’s muziek, zei je eerder: “This is the closest guitarist to Rory you will ever hear”. Is dat echt zo?
Gerry: Absoluut! En daar sta ik nog steeds achter! Je zult het vanavond wel gaan meemaken denk ik. [Marcel negeert schijnbaar dit vleiende antwoord terwijl hij druk bezig is om Gerry's zwarte MusicMan Stingray basgitaar te prepareren - red].
Gerry: Trouwens, vandaag speelt Marcel basgitaar hoor, en ik solo! Wha ha ha!

- Okay, Gerry and friends, dank voor jullie tijd en succes met het optreden!
Gerry (in plat Iers accent): “Enjoy tonight, we’ll do our best! And if you have any more questions, we’ll see ya tomorrow at breakfast.” [toevallig deelde we gezamenlijk ook nog hetzelfde hotel, soms is leven even blues deluxe - red].

Lees hier ons concertverslag van Bluestown Kwadendamme.

[Dank aan: Laurens van Houten, Rob Verhorst, Bibi, rorygallagher.com, reurie.nl, bluestown.eu en anderen die hebben bijgedragen]

 foto’s van Arjan Vermeer tijdens het optreden van Mr Boogie Woogie in 2011 bij Blues aan Zee in Monster

Dat muzikanten niet dansen is algemeen bekend. Bij deze bijna twee uur durende, wervelende Rhythm & Blues revue onder leiding van Nederlands meest expressieve boogie woogie pianist: Eric-Jan Overbeek alias Mr. Boogie Woogie is het zelfs ten strengste verboden ook maar enigzins mee te wiebelen, te hupsen, laat staan te zwieren en te zwaaien. Vooral voor de liefhebbers van extreem dansbare muziekstijlen als Rock ‘n Roll, Boogie Woogie en Rhythm & Blues zal deze voorstelling dan ook een zware beproeving worden. Wij wensen u veel succes!

gezien & gehoord in Kwadendamme (Gemeente Borsele) Zeeland: Kwadendamme Bluesfestival 2012 (20e editie) op vr/za 11 en 12 mei 2012.  Review en filmpjes door Giel van der Hoeven met foto’s van Arjan Vermeer

Na een ontbijtje met of zonder eitje in de tent, camper, het buurthuis naast de parochie, het hotel of in het dorpscafé ’s Lands Welvaren, keerden de combikaart bezoekers op zaterdag weer fris van de lever (of juist nogal brak) terug naar Sportpark ‘De Liesjes’ (voor de gelegenheid even omgedoopt tot Sportpark ‘De Blues Liedjes’). Nadat de verse lege consumptiekaarten en plaskaarten waren aangeschaft, kon deel 2 van het Zeeuwse bluesfeest weer aanvangen. Een gedeelte van de tentzeilwand was al beplakt met foto’s van de dag ervoor. Zoals gezegd, de nuchtere en slagvaardige organisatie liet er geen gras over groeien tijdens deze prima verzorgde dagen.

In de grote tent waren The Veldman Brothers al aan de soundcheck begonnen. En bij de Juke Joint Stage kwamen we een oude bekende tegen. Sinds we Ben Prestage vorig jaar op het Ribs & Blues festival in Raalte hebben mogen interviewen, gaat het crescendo met de Amerikaanse Cigarbox gitaarspeler. Onder grote belangstelling zou hij tijdens de diverse pauzes op het hoofdpodium, in de kleine tent de blues-boeren, burgers en buitenlui vermaken met zijn one-man-band. Er werd gelachen, gezongen en gedanst op de aanstekelijke Bluegrass muziek van de baardmans uit het zuiden van Florida. Dag twee kon nu al niet meer stuk!

The Veldman Brothers, wie kent ze niet? Bennie, Gerrit, Donald en Marco mochten met hun band de zaterdagmiddag muzikaal openen. De Dutch Blues Awards winnaars 2011 klonken weer hecht als altijd. Ze kennen geen echte bevelhebber maar Gerrit ‘Gitaar’ Veldman ging op zijn Fender wel weer tekeer als een veldheer. Als een onverschrokken strijder ging de Strat-man voorop in het bluesgevecht tussen zijn gitaar en het Hammond orgel of de bluesharp van zijn broer Bennie. Die ook met regelmaat de vocalen voor zijn rekening nam met alvast wat songs van het spoedig te verschijnen album: ‘Bringin` It To You Live 2012’. Voornamelijk eigen songs maar ook de vertrouwde covers: “ken’n jullie John Lee Hooker?” vroeg Gerrit in een Overijssels accent… a’j plat kunt proatn, mo’j ‘t neet loaten, ‘Boom Boom Boom!’

Met de Sean Carney Band  feat. Omar Coleman’  uit Chicago’ stonden er nog meer award winners on stage. Gitarist/zanger Sean Carney uit Columbus Ohio was in 2007 winnaar op de International Blues Challenge in Memphis en deed een jaar later eveneens Bluestown Kwadendamme aan. Chicago, Memphis, Kwadendamme… een wereld van verschil zou je zeggen. Niet in de internationale bluesscene, een wereld waar grenzen vervagen en mensen hun tempo vertragen: ‘Life of Ease’. De oudgediende best-dressed Carney speelde met zanger en bluesharpspeler Coleman een mix van blues, swing, R&B en gypsy swamp. En soulful and bluesy vocalist Omar Coleman was ongetwijfeld ook één van de beste zangers in de programmering. Carney & Coleman hadden het ook na hun optreden prima naar hun zin in de Zeeuwse weide, tot in de kleine uurtjes werden ze op het terrein gesignaleerd.

Eén van de grootste sensaties op zaterdag was Dwayne Dopsie & the Zydeco Hellraisers.  Zydeco is een muziekvorm die ontstond als een samensmelting van traditionele Cajun-muziek met Afrikaans-Amerikaanse tradities die ook de basis waren voor de R&B en de blues. Belangrijkste exponent hiervan was in het midden van de jaren vijftig “The King of Zydeco” Clifton Chenier. En later ook Rockin’ Dopsie (Alton Rubin, de vader van Dwayne) die onder meer te horen was op Paul Simon’s meesterwerk ‘Graceland’. Dwayne Dopsie tourt dit jaar door de USA, Canada, Zuid-Amerika, Azië en Europa en kwam exclusief naar Kwadendamme. Daar waren we zeer tevreden over! Want de hevig zwetende Dopsie gaf met zijn Hellraisers een energieke gespierde Zydeco demonstratie weg. De Zydeco accordeon klanken, begeleid door bas, drum, gitaar, saxofoon én rub-board (wasbord), kregen een opwekkende injectie met blues, soul en funk. The legacy of Rockin’ Dopsie Sr. lives on in Dwayne (Dopsie) Rubin. The hardest working man in the Zydeco business! [een exclusief interview met Dwayne Dopsie volgt hier later]

Haar motto is: Keep it Bluzy… but make it Funky! Anita White uit Seattle trad in de vroege avond op met een gelegenheidsband (USA/NL) onder de naam de Lady ‘A’ Blues Band.  De stichting United by Music bracht haar naar Nederland. UbM geeft getalenteerde mensen met een verstandelijke beperking de kans om op te treden voor een groot publiek. Anita support de Stichting van harte met ondersteunende live optredens en road promotion. De Soul ‘n Blues Diva genoot zichtbaar van haar verblijf in de Lage Landen. Zowel op het podium als backstage was de extravagante Tante Anita voortdurend luidruchtig en schaterlachend aanwezig. Zoals we dat enkele dagen eerder ook al konden horen bij Live uit Lloyd op Radio Rijnmond.  “I might be quiet ‘n sweet now, but I’m wiiild on stage!” vertrouwde ze ons een uur voor aanvang van haar show nog cynisch toe. Ze was de enige vrouwelijke vocalist op het podium tijdens deze twee festivaldagen. En ze riep daarom alle festivaldames op zich sterk te maken voor een grotere participatie in de hedendaagse neo-soul en bluesscene. En met songs als ‘Never My Man’ en ‘My Future Ex-HuzBun’ ontstond er een tijdelijke nineties Grrrl Power revival. BlueZ in the key of me, een mix van zuidelijke Blues met old school funk. Lekkerrr.

Onvervalste jaren vijftig street style Chicago blues klonk ondertussen van het Juke Joint podium. De klanken kwamen uit de instrumenten van gitarist/zanger/basdrummer Tommy Allen en bluesharpspeler Johnny Hewitt uit Engeland. Zuivere blues van de straat zoals dat destijds werd gespeeld in o.a. Maxwell Street. En waarin de invloeden van Muddy Waters, Little Walter, Sonny Boy Williamson II en Junior Wells duidelijk hoorbaar waren. Zelfs op het backstage terras werd er zichtbaar mee gedeinsd en luid geneuried door de andere muzikanten en pauzerende persvertegenwoordigers, op deze (h)eerlijke gitaar- en harmonicaklanken van Tommy Allen & Johnny Hewitt.

Nadat de gesigneerde Fender Stratocaster door Peter Kempe was verloot en symbolisch werd uitgereikt, kon de huisband The Juke Joints zich opmaken voor hun eigen feestje. Tomeloze energie is al 20 jaar lang het handelsmerk van mede-initiatiefnemer en multitasker Peter Kempe, sinds hij in 1992 het Kwadendamme Bluesfestival bedacht en kleinschalig opzetten met Kees Wielemaker en wat andere vrienden. Terwijl hij nog aan het afkondigen was kroop hij achter de drumkit om de eerste klappen van de Joints’ autobiografische song `This Is It` in te zetten. Verder een strakke bluesrock setlist met uitstapjes naar slowblues, boogie-woogie, zydeco en wat diens meer zij. En, waarin het logische eerbetoon aan Rory Gallagher weer niet ontbrak: ‘Going To My Hometown’. Hoe dan ook, het sentiment vierde hoogtij en de vette sound van de Zeeuwse bluesrockers raasde als een orkaan door de tent. Hier kwam het thuispubliek voor! Om Peter Kempe ongegeneerd op zijn kit te zien rammen en rauw te horen zingen, in het Engels, maar met het Zeeuwse dialect er als het waren nog doorheen. En om ‘Sonny Boy’ van den Broek op zijn smoelschuiver en accordeon tekeer te horen gaan, de brommende baspartijen van Derk Korpershoek te horen, en om van de gitaarlicks- en puntige solo’s van Michel Staat te genieten. Taak volbracht, bandleden aan de zuup… en Peter weer aan de arbeid, want er volgden nóg twee internationale bands. The Juke Joints zijn mét Eddy “The Chief” Clearwater op 1 juni weer te zien op het Amersfoortse Highlands Festival.

American Bluesman Kenny Neal (1957)  en zijn family-band (met broer en neef) speelden zich routineus maar enthousiast door hun aanstekelijke set bluessongs heen. Geboren in New Orleans en getogen in Baton Rouge, begon hij al op jonge leeftijd gitaar te spelen. De grondbeginselen leerde de goedlachse little Kenny van zanger en bluesharp meester Raful Neal, zijn vader dus. Nu hij zelf een bekende multi-instrumentalist en moderne swamp-bluesmaster is, vertoont hij zijn kunsten wereldwijd met speels gemak op grote festival- en op kleine clubpodia. Neal is echt zo’n laidback slowhand gitarist die zó gitaar speelt alsof hij ontspannen over een zonnig bospaadje aan het fietsen is. Neal’s sjofele stijl en soulvolle stemgeluid zijn echt heerlijk om te zien en horen. Een kanjer van een bluesgitarist waarvan je jezelf afvraagt: waarom heb ik deze man nooit eerder live gezien? En dat had gekund want vorig jaar verscheen de Amerikaan – die bevriend is met Buddy Guy – al op het Moulin Blues festival in Ospel. Tijdens het slotakkoord mocht Lady ‘A’ ook nog een duid in het zakje doen met de song ‘Sad Story’. De dame was werkelijk overal op het festival ‘A’anwezig en vroeg veel ‘A’andacht (op zondag zou ze ook nog eens de Gospelmis ‘A’anvoeren).

De Schotse Nimmo Brothers  staan voor energieke bluesrock! Voor de derde maal in 11 jaar tijd keerde ze terug in Kwadendamme. De bluesbrothers Alan en Stevie Nimmo zijn verdienstelijke gitaristen met een fantastische bluesstrot. Met hun stevige bluesrock repertoire daveren ze al 15 jaar over het Europese circuit. Ze deden Belgische en Nederlandse festivals als Bospop en het BRBF festival te Peer op de grondvesten schudden. En ook Alan zijn band King King oogstte grote waardering in de lage landen. De vier mannen uit Glasgow hebben zich bewezen als één van de meest gerespecteerde exponenten van moderne Britse blues, sinds in de jaren zestig de blues boom daar barstte. De set-opener ‘Never Gonna Walk On Me’ met een herkenbare heftige riff knalt er gelijk flink in en zet de toon voor de rest van het optreden. Invloeden uit de Britse blues en de Amerikaanse roots muziek met Schotse (spier)ballen. Een beetje zoals we dat uit het Schotse voetbal kennen: lange halen gauw thuis maar wel met heel veel power and passion. Begrijpelijk één van de lievelingsbands van het publiek op het Kwadendamme Bluesfestival. Want in veel opzichten zijn er vergelijkingen tussen de wiry Bulkheads en de stugge Zeeuwen, waarbij de no-nonsense mentaliteit heerst. Op 3 november 2012 zijn The Nimmo Brothers ook te bewonderen op het Blues aan Zee festival in Monster, Westland (nog zo’n no-nonsense volkje!) Maar voor nu: nog even nagenieten van twee ruige dagen weg van de geijkte paden. Happy 20th Anniversary Bluestown Kwadendamme!

Lees hier ons verslag van Dag 1

Hieronder meer foto’s van Dag 2:

Gezien & gehoord in: Kwadendamme (Gemeente Borsele) Zeeland: Het Kwadendamme Bluesfestival (20e editie) op vr/za 11 en 12 mei 2012; Review en filmpjes door: Giel van der Hoeven met foto’s van Arjan Vermeer.

Werkelijk het gezelligste bluesfestival van Nederland is het Kwadendamme Bluesfestival. De 20e editie stond in het teken van het terugkijken om vooruit te zien. Die mijlpaal moest gevierd worden en werd dat dan ook. Maar de vooruitziende blues-blik van organisatoren Kees Wielemaker, Peter Kempe en de vele vrijwilligers blijft op oneindig. Het muzikale dorpsfeestje dat twee decennia geleden is ontstaan en uitgroeide tot een 2-daags (inter)nationaal aansprekend festival, is niet meer weg te denken uit de live bluesscene én uit het pittoreske Zeeuwse dorp Kwadendamme.

Khalif Wailin’ Walter

Eén keer per jaar, drie dagen lang, wordt de populatie in Kwadendamme meer dan verdubbelt. De ongeveer 1000 inwoners in het katholieke bolwerk in een voornamelijk protestantse omgeving krijgen dan gezelschap van zo’n 1200 sympathisanten (én muzikanten) van een andere religie: the Blues! Met als bedevaartsplaats Sportpark De Liesjes van Voetbal Vereniging Kwadendamme en hun kampementen door heel het dorp. Dat dorpje in de Zak van Zuid-Beveland is dan even een stad: Bluestown Kwadendamme.  Twee dagen lang internationale acts op een groot podium in een grote tent en op de Juke Joint Stage in een kleine tent. Met op zondag als Oecumenische afsluiting een gospelmis in de Rooms Katholieke H. Bonifacius Kerk van Kwadendamme. Met dit keer als special guest de Amerikaanse zangeres Lady ‘A’ (Anita White). Wie durft er nu nog te beweren dat Blues géén religie is?!

Het BluesFEESTival startte dit keer in de grote bluestent al op donderdagavond 10 mei. Een extraatje aangeboden door de organisatie vanwege het 20-jarig bestaan, met een optreden van de veelbelovende Nederlandse swingende bluesband Sugar Boy & the Sinners. De Juke Joint Stage – in werkelijkheid een mini-tent zonder echt podium – was vrijdag tijdens de diverse pauzes voorbestemd aan The Goon Mat & Lord Bernardo uit Frankrijk. Onvervalste Mississippi blues met nummers van John Lee Hooker tot aan de Black Keys begeleid op gitaar en mondharmonica. Het duo was met eigen bands al eerder in Kwadendamme geweest, maar veel bezoekers hadden op hen gestemd om ze nog eens terug te zien en horen op deze 20e editie. Die stemming was één van de onderdelen (plus de verloting van een gesigneerde Fender gitaar op zaterdag) om het ‘porseleinen’ feestje nog meer luister bij te zetten.

De overige acts die in de 2012 editie de figuurlijke dijkdoorbraak van de ‘Quaadendam’ veroorzaakte, waren ook van een grote diversiteit in vaak originele verschijningsvormen. Het Belgische trio Doghouse Sam & his Magnatones  mocht gewapend met een contrabas, drums en Archtop gitaar het festival op vrijdagmiddag openen met hun eigen energieke benadering van de rhythm & blues. Wouter Celis en zijn mannen waren geen onbekende voor de meeste aanwezigen, ze stonden ook al eens eerder op het podium met hun bands de Rhythm Bombs en de Seatsniffers. Ondertussen stroomde de tent en het kleine aangrenzende festivalterrein behoorlijk vol waarbij voor het publiek (en voor ons) het weerzien met, en het begroeten van oude bekenden eventjes de grootste prioriteit had.

Ryan McGarvey

Gitarist/zanger Khalif Wailin’ Walter uit Chicago is met zijn unieke boogie blues stijl een exponent uit de nieuwe Chicago-blues lichting. Sinds 2001 speelt hij de bluesfestivals plat in de USA en in Europa, en dat deed hij nu dus ook in Kwadendamme! Voornamelijk nummers van zijn album ‘Let Me Say That Again’ kwamen aan bod zoals ‘I am A King Bee’ en ‘Big Booteyed-Woman’. Maar ook covers van Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan. Rastaman Wailin’ Walter treedt met zijn bottle-neck bluesguitar in een traditionele down-home sound langzamerhand in de sporen van zijn muzikale blues voorvaderen zoals Albert King, Freddie King en Albert Collins. Hij wist het met volle teugen genietende (en drinkende) publiek moeiteloos in te pakken.

Door zijn vriendschap met Joe Bonamassa werd Ryan McGarvey uit Albuquerque New Mexico al gauw vergeleken met het New Yorkse wonderkind. En inderdaad hun stijl, tempo en dynamiek tonen gelijkenissen, al kan McGarvey wat mij betreft nog niet helemaal in de voetsporen treden van kameraad Joe. Maar de 25-jarige McGarvey heeft wel degelijk iets eigens waardoor hij nu al grote scharen fans wereldwijd aanspreekt. Uiteraard is dat heel veel talent, maar ook een vrij uniek gitaar- en stemgeluid waarmee hij zowel up-tempo blues (‘Texas Special’) als slow bluesballads (‘Blue Eyed Angel Blues’) uit zijn mouw schudt en uit z’n strot laat vloeien. Dan oogst je dus veel waardering en kom je op affiches met o.a. Eric Clapton, Jeff Beck, ZZ Top, B.B. King, Buddy Guy, The Tedeschi Trucks Band, Joe Bonamassa en dan ontvang je in thuisland Amerika veel aanmoedigingsprijzen. En… wordt je ontvangen als ereburger in Kwadendamme Bluestown.

Drippin' Honey

Gerry McAvoy's Band of Friends: Marcel Scherpenzeel

Drippin’ Honey was op vrijdagavond misschien wel de bluesband met de langste geschiedenis. Omdat er volgens de originele bandleden begin jaren negentig geen goede bluesband in Nederland bestond, richtte zij die zelf toen maar op. Onder, aanvankelijk de naam Chicago Shakedown en later Drippin’ Honey, volgden er veel live optredens waarvan o.a. eentje op het South by South West festival in Austin Texas (1999). Gevolgd door de verschijning van het debuutalbum ‘Drip Drip’ in het jaar 2000. Waarmee deze amazing Dutch Cats zelfs werden vergeleken met de legendarische Red Devils. In een rookvrije en toch dampende tent in Kwadendamm(p)e lieten de oudgedienden horen en zien nog niets van hun glans (of liever: ruwheid) verloren te hebben. Een sterke comeback die zeker perspectief biedt om Dripin’ Honey deel II verder voort te zetten.

Als terechte headliner zorgde Gerry McAvoy’s Band of Friends ervoor dat er geen levend wezen meer in en om het dorpje, de polders, dijken, welen en kreekresten van Kwadendamme van het vette bluesrock geluid verstoken bleef! Bassist Gerry McAvoy, drummer Ted McKenna en gitarist/zanger Marcel Scherpenzeel brengen het enige échte best denkbare eerbetoon aan Rory Gallagher. McAvoy en McKenna speelden beide respectievelijk 20 jaar en 3 jaar met de wijlen Ier Rory Gallagher, en Amsterdammer Scherpenzeel deed met zijn band Wolfpin eerder vele Rory Gallagher tribute optredens. Als geen ander powertrio vieren ze de aanstekelijke bluesrock muziek van de aimabele Stratocaster gitaarheld gepassioneerd op het podium. Dat klonk intens hartverwarmend en werkte zó aanstekelijk dat de bomvolle tent binnen een mum van tijd kolkte van enthousiasme. Met als apotheose een jam van Gerry’s Band Of Friends met Ryan McGarvey. En de eerste dag op het 20-jarige BluesFEESTival hierdoor werd afgesloten als een swingend en rockend feest der herkenning. Met Rory klassiekers die, net zoals het Kwadendamme Bluesfestival zelf, altijd no-nonsense en tijdloos zullen blijven. [een exclusief interview met Gerry McAvoy's Band of Friends volgt hier later op The Blues Alone?]

Gerry McAvoy's Band of Friends

lees hier het verslag van Dag 2

Filmpje van de eerste dag:

En bekijk hier de foto’s van Dag 1:

Ga naar Raalte in het Pinksterweekend en bezoek Rockin’ Ribs op 26 mei en Ribs en Blues op 27 en 28 juni.

Gelouterde festivals als Moulin Blues en Kwadendamme er zijn voor de blues ‘diehards’. Het Highlands Festival mikt meer op het ‘hogere segment’ festival bezoekers. En is daar Ribs en Blues voor ….. de familie. Het is geheel gratis, heeft een uitgebreid Kids AdventureLand geleid door een heuse Ribs en Blues Sheriff (dit jaar de 11-jarige Shirley Draijer), er is een Theaterland om het wandelende publiek te vermaken en bovenal het BarbequeLand. Daartoe beschikt Ribs en Blues over speciaal ingericht terrein voor iedereen die bijzondere lekkernijen van originele Amerikaanse BBQ’s wil proeven. En dit alles ter omlijsting van de 21 rock- en bluesacts die verdeeld over twee podia in twee dagen hun muzikale kunsten mogen vertonen.

Voorafgaand aan het festival hebben we Rockin’ Ribs avond op zaterdag 26 mei met STATUS QUO. Met als support acts Go Back To The Zoo en King Jack. Rockin’ all over Salland! Mis het niet, en bestel nu HIER je kaarten voor € 20,– in de voorverkoop. Status Quo kun je kennen van nummers als Whatever You Want,  Roll Over Lay Down, Down Down, Rockin’ All Over The World en  In The Army Now. De band staat bekend als een fantastische liveband, ook nu de leden al ruim in de 60 zijn. Go Back To The Zoo is tegenwoordig één van de grootste bands in het Nederlandse muziekcircuit. Vanaf debuutsingle Electric scoort de band hit na hit. Zo staat het nummer Smoking On The Balcony niet eens op een album, maar werd het toch een hit! Op 6 april verschijnt tweede album Shake A Wave en de eerste single van dit album What If belooft veel goeds. Er zit wat meer 70s rock in de muziek en dat past natuurlijk uitstekend bij de gitaarmuziek van Status Quo! King Jack -sinds 2008 bij elkaar- is misschien wat minder bekend, maar de jonge rockers timmeren hard aan de weg. Eind 2011 kwam hun titelloze debuutalbum uit en dit zorgde voor veel landelijke media aandacht. De eerste single Lose It werd veelvuldig gedraaid op 3FM en de nieuwe single Take Me Home wordt ook nog eens gebruikt in de nieuwe commercial van een grote telecomprovider.

Maar terug naar het Ribs en Blues festival. Twee dagen vol Rock en Blues. Grote namen uit de zestiger en zeventiger jaren als Alvin Lee en de Bintangs staan naast hedendaagse artiesten als Erwin Nijhoff en Miss Montreal. Maar ook een variatie aan stijlen passeren de revue: singer-songwriters als Israel Nash Gripka, punk-achtige bluegrass van de Hackensaw Boys, Ska en Rockabilly van Kitty, Daisy and Lewis, de muzikale kookpot van Hazmat Modine en de allrounders Mariella Tirotto & The Blues Federation.

Maar uiteraard is er vooral veel Blues, bluesrock en Rock and Roll: Laat je zelf niet van de sokken blazen als je het optreden van Eddy “The Chief” Clearwater begeleid door de Juke Joints bezoekt. Als een muzikale stoomlocomotief dendert deze band op zondag 27 mei door de grote tent. Geniet van de veelzijdigheid van Ian Siegal en zijn band, die al vele jaren de Nederlandse podia onveilig maakt met een schitterende mengeling van country, rock ‘n roll, blues en songer-songwriter invloeden. Maar evenzo makkelijk past ‘ie Hot Legs van Rod Stewart tussen Howlin’ Wolf-achtige akkoorden. Wat je zeker niet mag missen is de ervaren Julian Sas, de trots van de nederlandse bluesrock. Ongetwijfeld zullen we nieuwe nummers horen van zijn laatste album Bound To Roll.

Een andere nederlandse sensatie is de Backcorner Boogie Band. De 12-koppige formatie rondom voormalig Jovink frontman Hendrik Jan Lovink haalt de mosterd niet uit het Achterhoekse Doesburg, maar aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, namelijk de zuidelijke staten van de VS. De bakermat van de Rock ’n Roll, Soul en Blues en dit zijn de ingrediënten waarmee The BBB aan de slag gaat op de debuutplaat “The Kotten Fields Sessions”. Giel, DWDD, De Melkweg, De Zwarte Cross stonden al op hun agenda en dan nu, natuurlijk, Ribs & Blues!

Met een stem die zich kan meten met de rauwheid van Janis Joplin, liedjes met dezelfde toegankelijkheid als die van Melissa Etheridge, de muzikaliteit en oprechtheid van Bonnie Rait en de podiumpersoonlijkheid van Beth Hart, is Serena Pryne een welkome aanvulling in het rijtje van vrouwen met ballen. Samen met haar Mandevilles – vernoemd naar een met de hand aangedreven muziekdoos – maakt Serena een aanstekelijke mix van pop, rock en blues. Dit voorjaar verschijnt het debuutalbum ‘Goodnight Golden Sun’ vol pakkende poprocksongs met een scheutje blues.  Live komt Serena pas echt tot haar recht, met haar rauwe stem, grenzeloze energie en oprechtheid weet ze het publiek compleet in te pakken. Ze sleept iedereen mee in haar met whisky, zweet en tranen doordrenkte emoties. Zien is geloven!

Maar na al dit muzikale geweld mag je nog niet naar huis. Want de twee headliners van de zondag en maandagavond zijn niet te versmaden. Op zondag 27 mei spelen The Paladins als laatste in de Grote Tent. Al ruim 30 jaar zijn ze ongetwijfeld één van de beste bands die je live op een podium kunt tegenkomen. Met hun combinatie van country, rockabilly uit de jaren vijftig met blues en jazz hebben ze een unieke en dampende sound gecreëerd die met passie en vuur wordt gespeeld. The Paladins speelden jaren samen met bands als Los Lobos, Reverend Horton Heat en wijlen Stevie Ray Vaughan en worden terecht als de krachtigste huidige USA roots rockin band omschreven. Afkomstig uit San Diego USA, de rock n roll-bluesband van gitarist Dave Gonzalez. Ga dat zien en beleven!
Het Festival wordt afgesloten op maandag avond door Alvin Lee. De legendarische Engelse gitarist en zanger werd in de jaren ’60 beroemd als frontman van de band Ten Years After. Met deze band speelde hij op onder andere het legendarische festival Woodstock. Sinds jaren ’70 is hij solo gegaan en sindsdien staat hij aan de top in de blueswereld. Maar wees niet verrast als je Goin’ Home in een boogie woogie versie te horen krijgt. Alvin Lee zal menigeen nog verrassen op Ribs en Blues.

Het is eigenlijk helemaal geen verrassing dat er ruim 40.000 mensen dit festival bezoeken tijdens de pinksteren. En da’s niet omdat het gratis is, maar gewoon omdat er topmuziek wordt gespeeld. En eigenlijk ook een beetje door de lekkerste spare-ribs van Nederland!

Bezoek ook www.ribsenblues.nl voor het laatste nieuws en bekijk hier het programma: Definitieve Timetabel 2012 RibsenBlues

Tekst en foto’s (uit 2008) van Hen Metsemakers

Voor degene die Blowbeat kent een no-brainer: een van de sterkste muzikale gezelschappen (vroeger en nu) van Nederlandse bodem. Voor degene die het ontkennen: Please wake up! Its not too late! Blowbeat ontstond in de jaren ’80, en kende door de jaren heen diverse bezettingen. In Duitsland en Zwitserland hadden ze begin jaren ’90 een roemrijke status en hebben hier zeer intensief getourd. Er komen nu nog regelmatig verzoeken uit Duitsland of ze nog eens langs willen komen. De huidige werkzaamheden van de leden laat slechts sporadische optredens toe. Ze spelen allemaal in grote acts (Anouk, Manfred Mann, Stevie Ann, diverse theaterproducties, Ton Engels solo projecten) en zijn actief als leraren op de Rockacademie en Conservatoria, doen veel studiowerk en grote producties .

Wat heb ik hier een goede herinneringen aan. Dit was de band waar destijds uit verre omstreken alle mensen die een instrument bespeelden naar kwamen luisteren en kijken, want geloven wat je hoorde deed je pas als je het met eigen ogen gezien had. 1 keer was echt niet genoeg. Bijna overal in de regio waar ze optraden was ik (en velen met mij) van de partij. Destijds met drummer René Creemers, voor mij nog altijd de beste drummer van Nederlandse bodem. Pieter Douma en Cor Mutsers speelden o.a. op de basgitaar, voor multi-snarenwonder Cor Mutsers een ietwat vreemd uitstapje daar hij eigenlijk een gitarist was. Iets vergelijkbaars of beters uit Nederland heb ik nog niet meegemaakt.

Aanvoerder en verantwoordelijk voor deze met royale humor (zowel muziektechnisch als ook in de teksten) doorspekte mengeling van funkrock met een beetje Beatles, een beetje veel Frank Zappa, en weer wat minder Red Hot Chili Peppers invloeden is Ton Engels. In Limburg (en daarbuiten) een hoog gewaardeerde dialectzanger die met Ton Engels & de Medeplichtigen een groeiende bekendheid geniet en veel theateroptredens doet. Bassist Eric Coenen en drummer Arthur Lijten maken ook deel uit van het huidige Blowbeat, samen met top sessiegitarist Leendert Haaksma.

Na een lange pauze in tweede helft van de negentiger jaren slaagde Engels er in 2002 eindelijk in “om weer een bezetting bij elkaar te kletsen die in staat was om die typische Blowbeat Cocktail te serveren” zoals hij het zelf noemt. In 2006 verschijnt het album  “Songs from the Crazy Planet”. Alles in eigen beheer in hun Vulcano studio in Panningen opgenomen waar de techniek in handen ligt van de gebroeders Lucker. In Mei en Juni 2012 zal er eindelijk weer een reeks concerten gespeeld worden.

Kijk naar onderstaand voorlopig tourschema en probeer bij een (of meerdere ) concerten van hun aanwezig te zijn, hier krijg je geen spijt van. Geen ‘Music for the Millions’ (maar daar houden we hier sowieso niet van, toch?) maar kippenvelwerk op hoog niveau. Zowel vocaal, muzikaal, tekstueel en instrumentaal vuurwerk van de hoogste categorie!

Tourschema zomer 2012:
18 Mei – De Pul – Uden – 20.00 uur
19 Mei – Bam Festival – Hengelo – middag
20 Mei – Perron 55 – Venlo – 20.00 uur
24 Mei – O13 – Tilburg
2 Juni – Bosuil – Weert
15 Juni – Fenix – Sittard.

Bezoek ook Blowbeat’s website en hun Facebookpagina

Discografie:
Hands Up! 1985 (LP)
Blowbeat 1989
Chainsaw Melodies 1992
Songs From the Crazy Planet 2006

Gezien & gehoord in: Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer: Eric Sardinas & Big Motor  en The Jon Amor Blues Group op vrijdag 04 mei 2012.  Tekst & filmpjes door Giel van der Hoeven met foto’s van Arjan Vermeer.

Het werd aangekondigd als een uniek dubbel concert. Maar in feiten was de Britse Jon Amor Blues Group op 4 mei 2012 Boerderij te Zoetermeer gewoon de support van de Amerikaanse bluesrock cowboy Eric Sardinas. Voor het laatste Europese indoor optreden van de Sticks and Stones Tour 2012 (een Bevrijdingsfestival optreden op 5 mei in Zwolle werd nog aan de tour toegevoegd) liep de Zoetermeerse zaal slechts half vol. Een reden temeer voor Sardinas om voor aanvang van zijn optreden op het podium te verkondigen dat het om een speciaal privé-concert ging en hij daarom met zijn met Big Motor extra gas zou gaan geven. Eigenlijk een overbodige mededeling want de in Fort Lauderdale Florida geboren Sardinas (1970) maakt al sinds het einde van de jaren negentig furore met spectaculaire liveoptreden in Europa en de USA.

De Britse zanger/gitarist Jon Amor is bekend van de The Hoax en struint tegenwoordig met zijn eigen gezelschap The Jon Amor Blues Group de Europese bluespodia af. Met gitarist Dave Doherty, bassist Chris Doherty en drummer Simon Small produceren ze een krachtige en rauwe blues sound. Waarmee ze in de pers al werden vergeleken met Dr. Feelgood, The Black Keys, de Jon Spencer Blues Explosion en ja, zelfs met de vroege Rolling Stones. Maar dat lijkt me gezien het Boerderij optreden nog teveel eer voor de ambitieuze Pete Townshend lookalike Jon Amor. Het geluid was te hard waardoor het toch al heftige repertoire eentonig klonk. En de enkele blues ballade die gespeeld werd greep je ook niet echt bij de keel. Gelukkig zou er voor de fans een dag later een herkansing plaats vinden op het grootste bluesfestival van Nederland, Moulin Blues in Ospel.

Bij Eric Sardinas & Big Motor klonk het geluid wel naar behoren en het stoere trio had er duidelijk zin in. Begeleidt door zijn grote motor: bassist Levell “my brother from another mother” Price en drummer Chris Frazier uit Boston, zetten zanger/gitarist Sardinas en zijn mannen met speels gemak een puik optreden neer. Zoals altijd ziet hij er gesoigneerd uit gestoken in één van die vele Mexican Western maatpakken uit zijn collectie plus de onafscheidelijke Stetson hoed. Al vanaf het eerste nummer gutsten de zweetdruppels van zijn markante kop met lange zwarte krullen en het smalle sikje op de kin. Zijn rauwe stem doet af en toe denken aan Aerosmith zanger Steven Tyler en past perfect bij het vurige bluesrock repertoire. Vroeger zetten wildebras Sardinas zijn gitaar nog wel eens letterlijk in vuur en vlam, maar sinds hij hiermee derdegraads brandwonden opliep aan zijn linker pols laat hij dit pyro-kunstje verstandig achterwegen.

Tegenwoordig concentreert de Florida cowboy zich helemaal op het spelen van de gitaren in plaats van met vuur. Geïnspireerd door de Delta bluesmannen als Charlie Patton, Big Bill Broonzy, Elmore James, Muddy Waters en Whichito Mendoza doet hij dit al vanaf zijn zesde jaar. En ook in de Boerderij geselde en streelde hij zijn elektrische dobro resonator gitaren als een premiejager op jacht naar een voortvluchtige! Rammend, plukkend en slidend volgde er een bloemlezing uit de zes albums die Sardinas van 1999 t/m 2011 opnam. Met o.a. ‘Down To Whiskey’ en ‘Texola’ van Devil’s Train (2001) en ‘County Line’, ‘Road To Ruin’ en ‘Full Tilt Mama’ van Sticks & Stones (2011). Maar ook een intieme akoestische tribute aan Robert Johnson met ‘Hellhound On My Trail’ waarmee Sardinas de zaal op verzoek stil kreeg. Onder aanvoering van de zwaar bebaarde bassist Levell Price draaide de Big Motor het gehele concert op volle toeren. En drumstick-artist Chris Frazier (de stokjes wentelde met regelmaat door de lucht) kreeg de ruimte voor een furieuze drumsolo. Zo werd er van alle aanwezige ingrediënten gretig gebruik gemaakt om een gedegen en uistekend live optreden te verzorgen. Eric Sardinas & Big Motor bewees hiermee andermaal één van de beste bluesrock trio’s van dit moment te zijn. Get you’re motor running, Eric Sardinas is born te be wild! Tot slot nog even petje af voor de organisatie en medewerkers van Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer. Ze zorgden ervoor dat in het Boerderij café de twee minuten stilte vanwege de dodenherdenking op respectvolle wijze in acht werd genomen, alvorens de Engelse en Amerikaanse strijders het podium betraden.

En hier nog meer foto;s van het dubbelconcert

Verslag van Moulin Blues 2012 te Ospel op 4 en 5 mei 2012. Tekst en foto’s van Hen Metsemakers.

Voor alweer de 27e keer wordt dit jaar weer alles uit de kast gehaald om Ospel om te toveren tot het tijdelijke mekka van de (inter)nationale blues. Als vanouds op en top gezellig zowel op, achter en voor de beide podia. Op zaterdag staan daar John F. Klaver Band, RJ Mischo, Trampled Under Foot, Jon Amor Blues Group, JD McPherson, MarkHummel/Lazy Lester/Little Charlie, Jimmie Vaughan ft Lou Ann Barton en Moreland & Arbuckle ingeroosterd. Een programma om door een ringetje te halen!
Dag 2 (zie voor het verslag van dag 1 hier)

Halverwege de middag val ik vandaag binnen waar in de cafetent wordt gestart met The Hot Buskers, een regionale band met heel veel passie voor de early jazz, alternative country en folkblues. Krijg hier nog net de laatste noten van mee. Versterking hebben ze nauwelijks nodig. De muziek wordt op contrabas, snare plus 1 bekken, gitaar, mandoline en trompet plus gezamenlijke zang op 1 microfoon gebracht. Het enorme enthousiasme werkt zeer aanstekelijk en de meezingers brengen de vonk in de cafetent over naar het publiek laat ik me achteraf vertellen.

Het optreden van de Amerikaanse familieband Trampled Under Foot wordt het debuut voor Nederland. Met in de USA verkregen trofeeën als de International Blues Challenge (winnaar in 2008) en voor 2012 een nominatie voor 3 Blues Music Awards hebben ze al een respectabele staat van dienst opgebouwd. Linkshandige bassiste Danielle, Kris en Nick Schnebelen (gitaar en drums) maakten met hun album ‘Wrong side of the blues’ al de weg vrij voor vele optredens in de USA en daarbuiten. Live staan ze garant voor gedegen portie voornamelijk traditionele blues. Weliswaar met verve gebracht, maar het echte vlamwerk ontbrak wel een beetje vond ik.

Texan Tail maakte in de jaren ’90 met hun blues, jump & swing het land onveilig. In 1998 stonden ze ook al op Moulin Blues en lieten daar een uitstekende indruk achter. Ze brachten 2 albums uit en mn. “Off the record” viel her en der bijzonder goed in de smaak. Speciaal voor Moulin Blues zijn ze nog eens het repetitiehok ingedoken om hun swingende muziek nog eens op te poetsen. Daar hebben ze goed hun best op gedaan, want het klinkt allemaal voortreffelijk. D.w.z. vanaf de backline. Vanuit de PA en monitor was dat wat minder. Ze hadden nogal wat tijd nodig vooraf en ook tijdens het optreden was regelmatig sprake van rondzingende microfoons. Veel mensen komen voorbij om hier een graantje van mee te pikken in afwachting van het volgende optreden in de grote tent van Jon Amor Blues Group.

De Jon Amor Blues Group ga ik in relatief korte tijd voor de 3e keer horen en zien nu. Hun rauwe powerblues komt aan als een mokerslag en het publiek gaat vol uit zijn dak. Iets wat ik na het horen en zien van zijn vorige shows wel had verwacht. Naast Jon Amor, bestaat de band uit de broers Dave (gitaar) en Chris Doherty (bas) en Simon Small (drums). Het debuutalbum ‘You Know It’s Only Love’ is ongeveer 2 jaar uit en hier worden uiteraard weer veel nummers van gespeeld. Veel inbreng wederom van 2e gitarist van de band, Dave Doherty! Wat een power & inzet. Zo moet muziek gemaakt en gebracht worden! Jon zelf laat zijn waardering regelmatig blijken door met zijn vuist op zijn hart te kloppen. Ze geven werkelijk alles en drijfnat verlaten ze het podium, het publiek heeft veel gekregen, uiteraard ook een toegift. Wat mij betreft een headliner die wat later op de avond geprogrammeerd had mogen worden. En het wordt warmer en warmer, en gezelliger en gezelliger in Ospel…het bier vloeit zeer rijkelijk en de stemming zit er helemaal in nu.

Alsof de klok zo’n 50 jaar terug wordt gezet. De uit Oklahoma USA afkomstige JD McPherson brengt Little Richard en Bo Diddley zo’n beetje opnieuw tot leven met zijn stomende Rock ’n Roll & authentieke bluessound. Compleet met grote semi-acoustische gitaar, eenvoudig basissetje drums en contrabas produceert hij de sound van weleer toch op een nieuwe manier. Het klinkt vol en vet, en vooral met veel oprechte emotie in zijn prachtige stem. Zijn debuut cd “Signs and Signifiers” bevat veel afwisseling voor de liefhebbers van dit genre. Het plezier spat ervan af evenals vorig jaar in Peer waar ik ze voor het eerst zag en hoorde. Een super swingende set. Bassist Jimmy Sutton zie ik later backstage en in de coulissen terug bij Jimmie Vaughan.

En dan snel op naar Ben Prestage, wederom als tussenact in de cafetent. Heb Seasick Steve nog niet live gehoord, maar dit moet erg dicht in de buurt komen. Misschien zelfs wel gruiziger dan Steve zelf bespeelt Ben in zijn eentje een combinatie van cigarbox gitaar, mondharmonica, drums, dobro plus banjo en hij zingt daar nog eens bij ook. Veel bluegrass en countryblues invloeden resulteren in een eigen mix van Swamp Blues in alle puurheid en oprechtheid. Erg tof ook om te zien wat een gedrevenheid deze man toont en veel respect voor de controle over al deze instrumenten! Het publiek geniet zeer en het is zo druk voor het podium dat van fotograferen (op 1 foto na) niets meer terecht komt.
Even pauze voor mij.. een rondje over het terrein met her en der een praatje en drankje backstage en met een van de organisatoren die ik ken. Wat een topsfeertje hier in Ospel! Uiterst gemoedelijk allemaal met muziekliefhebbers die vanuit hun oprechte liefde voor de blues, maar ook aanverwante stromingen de weg naar Limburg hebben gevonden. De muzikanten van Jimmie Vaughan druppelen voor me langs binnen en mengen zich gezellig rond de terrasverwarmer. Hoor ook wat spatjes vanuit het management van Jimmie Vaughan die o.a. meent dat de kleedkamer niet schoon genoeg is. Jim Suhler die gisteren optrad krijgt er blijkbaar geen genoeg van en meldt zich met een deel van zijn band om ook het concert van Jimmie vanuit de coulissen te kunnen volgen.

Halverwege het concert van Mark Hummel’s Harmonica Blowout feat. Little Charlie & Lazy Lester val ik weer binnen in de grote tent. Vooraan komen is nauwelijks meer te doen, dus vanuit het midden e.e.a. gadegeslagen. Een veelzijdige muzikant, deze Mark Hummel. Veel mondharmonica en enthousiasme vanuit het publiek. Langzaam werk ik me langs de zijkant van de tent naar voren, want special guest Charlie Baty (gitaar en mondharmonica) en legende Lazy Lester (die overigens nog een aardig deuntje mondharmonica speelt op zijn leeftijd!) wil ik toch wel wat dichterbij zien & op de foto zetten. Een mooie set pure blues met regelmatig R&R en wat summiere jazz-invloeden kunnen mij en het publiek best bekoren.

Jimmie Vaughan mag met zijn ruim 40-jarige carrière in de blues, soul en country gerust een veteraan genoemd worden. Op zijn cd’s laat hij horen dat deze stijlen het eigenlijk best goed met elkaar kunnen vinden en zeker ook dat er een groot publiek voor is te vinden, want ze scoren hoog in de ranglijsten. Ook de blues-roots fans in Ospel kunnen dit wel waarderen. Persoonlijk valt het me een beetje tegen. Ogenschijnlijk ongeïnteresseerd werkt hij de setlist af als een verplichte exercitie. Het klinkt Amerikaans, keurig en goed, maar het spettert en vlamt niet echt. De opkomst van Lou Ann Barton brengt daar niet heel veel verbetering in. Het is me net wat te netjes allemaal. Een van de laatste en daarmee beoogde grote publiekstrekkers van deze 27e editie van Moulin Blues. Op naar de laatste act van het festival.

Als finale slotact staat Moreland & Arbuckle geprogrammeerd. Rauwe blues die doet denken aan de prille Delta Blues en blues uit de jaren 50. “Roots Rock” noemen ze het zelf en dat is eigenlijk een juiste benaming. Aaron Moreland zorgt voor de gruizige (slide-)gitaarrifs terwijl Dustin Arbuckle het puik & stoere mondharmonicawerk plus zang voor zijn rekening neemt. Neem daarbij nog een degelijke drummer die functioneel maar krachtig het geheel ondersteund en tik dan de maat maar af. Hun vette groove en spetterende sound kan de grote tent maar net aan…het publiek reageert super. Na een zeer terechte toegift komt er hiermee een geweldig einde aan deze slotdag van dit mooie festival.
Nou, dat waren me een paar intensieve maar ook mooie dagen. Heel erg veel bekende mensen gezien en gesproken. Moulin Blues; krachtige en afwisselende programmering, goed georganiseerd en zeer gezellig. Op naar de volgende editie op 3 & 4 mei 2013!

kijk ook op  www.moulinblues.nl
Lees hier het verslag van Dag 1

En hieronder kun je meer foto’s van Hen bekijken:

gezien & gehoord in: diverse locaties in Monster Westland: de 7e “Barre Blues” kroegentocht  op zaterdag 5 mei 2012. Review en filmpjes door Giel van der Hoeven met foto’s van Pemmy Larmené

Vanwege de te verwachten lage temperaturen en daarbij de kans op regen, was het Barre Blues openingsoptreden door MooreBlack verplaatst van het Kerkplein in Monster naar de tuinzaal van de Noviteit. De regen bleef uit en het plein stond droog maar de beslissing bleek toch een goede te zijn. Want de tuinzaal stroomde tussen 20:30 en 21:00 uur wél overvol en de sfeer was top. Dit kwam niet in de minste plaats door het viertal van MooreBlack die een eervolle tribute aan de in 2011 overleden blues(rock)gitarist Gary Moore brachten.

MooreBlack  bracht uitsluitend bekende nummers (voor de kenners) die de virtuoze Ier, zowel solo als met de band Thin Lizzy, in zijn respectabele carrière wereldwijd had gespeeld. Uiteraard werd het optreden afgesloten met Moore’s grootste hit ‘Still Got The Blues’. Gesneden koek voor gitarist Mario Roelofsen en band die het repertoire al jaren – ook vóór de dood van Moore – door heel Nederland en België spelen. Een waardige aftrap van wederom een gedenkwaardige avond georganiseerd door Stichting Blues Aan Zee.

Ook Café de Kleine Jan aan het Kerkplein was afgeladen met stamgasten en muziekliefhebbers. Niet zo vreemd als daar de legendarische zanger/saxofonist Nicko ‘Livin’ Blues’ Christiansen  optreedt. Hij werd bijgestaan door het succesvolle rhythm & bass duo The Dynaflow en de veelgevraagde Delta/Chicago bluesgitarist Peter Struyk  uit Den Haag. Bij elkaar een toegewijd kwartet waaraan je de grootste klassiekers uit de blueshistorie wel kan overlaten. Nicko Christiansen zijn onnavolgbare saxofoon- en rauwe stemgeluid zijn nog steeds weergaloos opzwepend.

Blues, maar dan met invloeden van jazz, funk en soul was te horen in Café de Pomp. Coverband Big-Dutch  onder aanvoering van vader en zoon Piet (zang & sax) en Toine Scholten (zang & gitaar) speelde zowel nummers van Jimi Hendrix en Eric Clapton die werden afgewisseld met songs van artiesten uit de latere generatie, zoals Amy Winehouse en John Mayer. “muziek maken is onze passie” is hun voor de hand liggende motto. Zoals dat ook de hartstocht was van alle Barre Blues performers – en bezoekers – die avond.

Kleine schoonheid met een roeping gold ook voor de jonge Westlandse bluesband Smokin’ Cadillac. Naar verluid was dit optreden in Ojos Zaal1 pas hun derde in het openbaar voor een live publiek. Maar de lefgozertjes presenteerde zich muzikaal en visueel als gelouterde bluesmuzikanten. Met een setlist vol authentieke bluessongs van helden die qua leeftijd hun (over)grootouders zouden kunnen zijn! “The blues had a baby and they called it… Smokin’ Cadillac!” Om maar eens een variatie op een Muddy Waters lyric te quoten.

Nog zo’n jonge veelbelovende swingende bluesband is Sugar Boy & the Sinners  uit Leiden, die in Ojos Zaal2 de bezoekers aan het dansen kregen. Zanger/bluesharpspeler ‘Sugar’ Boy Vielvoye werd ondersteund door drie ‘Sinners’: Ronnie (gitaar), Vinnie (doublebass) en Frankie (drums). Energieke jonge kuiven die op eigenzinnige wijze een mix speelde van ‘old school’ rhythm & blues, rock and roll en 50′s soul. Niet alleen voor het Westlandse publiek was dit kwartet een verrassende openbaring; ze oogsten inmiddels landelijk succes. Hun eerste CD komt er binnenkort aan en a.s. donderdag mogen ze het feestje ’20 jaar BluesFEESTival’ van het Kwadendamme Bluesfestival opluisteren.

Terug naar de Noviteit aan de Kloosterlaan, om af te dalen naar de kelder van plezier en bier. Met livemuziek natuurlijk, The Rude Move  uit Rotterdam werd opgericht in november 2008 door gitarist Dennis Gosens. Hij wilde, na tien jaar in The Rude Bluesband hebben gespeeld, weer eens wat anders. D.w.z. het blues repertoire werd uitgebreid met bluesrock, stevige rock ’n roll en af en toe zelfs een Rumba nummertje! Het kluppie uit Rotjeknor wil nu eigenlijk maar één ding; speeeelllluuuuh! En zo geschiedde, het werd dansen, zingen en meeklappen in de knusse Kelderzaal van de Noviteit.

Het definitieve eindstation van onze bluestocht was weer de Noviteit tuinzaal van het voormalige klooster. Waar we nog net een staartje bluesrock meekregen van De Amersfoortse band Chasin’ Allister  met de zingende en dansende frontman Kees van der Bie. Vijf ervaren muzikanten met een grote passie voor stevige bluesrock en muzikale invloeden van o.a. Jimi Hendrix, Cream, Gov’t Mule en ZZ-Top. Stevige kost dus met Bas Vincent en Richard Pool als opvallende gitaristen met een rauwe classic bluesrock sound.

The last encore van het muzikale feestje rondom de Monsterse kerk kwam van Boys Named Sue.  Eén van die vele Johnny Cash tribute bands die de Benelux rijk is. En het massaal aanwezige publiek, was om 2:00 uur ’s nachts nog steeds uitzinnig! Deze band bestaat sinds 2001 en laat alle facetten van Johnny Cash zijn muziek horen: country, rockabilly, bluegrass, gospel maar ook werk van de veelverkochte American Recordings albums. ‘Ring of Fire’, ‘Folsom Prison Blues’, ‘Orange Blossom Special’… ze kwamen weer allemaal voorbij. En natuurlijk: ‘A Boy named Sue’… how do you do?! Nou, “very well!” want de jaarlijkse barre strooptocht langs de Monsterse ‘honky-tonks and bars’ lijkt een steeds spannendere en leukere aangelegenheid te worden. Dat zat het um dit keer ook weer in de grote variatie aan bands op de zes verschillende podia. Waarbij is aangetoond dat een “Barre Blues” kroegentocht niet uitsluitend uit authentiek bluesmuziek hoeft te bestaan.

[excuses voor de matige filmkwaliteit, het ging slechts om de muzikale sfeerimpressie ]

En hier meer foto’s van de Kroegentocht door Pemmy:

Verslag van Moulin Blues 2012 te Ospel op 4 en 5 mei 2012. Tekst en foto’s van Hen Metsemakers.

Voor alweer de 27e keer wordt dit jaar weer alles uit de kast gehaald om Ospel om te toveren tot het tijdelijke mekka van de (inter)nationale blues. Als vanouds op en top gezellig zowel op, achter en voor de beide podia. In de grote tent dit jaar zullen op vrijdag Lightnin’ Guy, Vidar Busk & His Bubble Of Trouble, Israel Nash Gripka, Big Pete Blues Band en Jim Suhler & Monkey Beat hun best doen om de verwende en doorgewinterde bluesfanaat op dit grootste bluesfestival van Nederland te bekoren.
Op zaterdag staan daar John F. Klaver Band, RJ Mischo, Trampled Under Foot, Jon Amor Blues Group, JD McPherson, MarkHummel/Lazy Lester/Little Charlie, Jimmie Vaughan ft Lou Ann Barton en Moreland & Arbuckle ingeroosterd. Een programma om door een ringetje te halen!
Gezien de weersvoorspellingen viel deze vrijdag nog alleszins mee. Een aangenaam temperatuurtje en het zonnetje staat hoog aan de hemel. De organisatie van Moulin Blues heeft niets aan het toeval overgelaten en het terrein ziet er overzichtelijk en tot in de puntjes verzorgd uit. Opvallend hoeveel tenten, campers, & caravans er opgesteld staan, een teken dat de echte bluesfreaks die niets van het programma en/of de sfeer willen missen hier aanwezig zijn.

Dag 1 (en hier kun je verslag van dag 2 lezen)

Lightnin’ Guy trapt het festival af in de grote tent op de vrijdagavond rond 17.00uur. Deze Belgische artiest is tot de top van de bluesscene bij onze zuiderburen doorgedrongen en terecht zou ik willen opmerken! Energieke en rauwe slide-guitar blues wordt de tent ingeblazen die al aardig gevuld is met liefhebbers die dit best kunnen waarderen. Zijn bewerkingen van Hound Dog Taylor zijn onlangs op een live-cd verschenen getiteld “Lightnin’ Guy plays Hound Dog Taylor Live!”.

In de cafetent speelt Tiny Legs Tim hierna die een set van een half uur speelt in de ombouwpauze van het programma van de grote tent. Tiny Legs Tim is een jonge Belgische éénpitter die met een gammele (weliswaar versterkte) acoustische gitaar, mondharmonica & slide een pittige bluesset neerpoot die doorweekt is van invloeden van voor WOII. Zijn roots liggen o.a. bij de Deltabluesboys van weleer Son House en Robert Johnson.

Vidar Busk & His Bubble Of Trouble vervolgt in de grote tent het programma. In 1998 speelde hij ook al in Ospel; een gedenkwaardig optreden bestaande uit swingende bluesrock. De 42 jarige geboren Noor gaat momenteel terug naar de muziek uit de jaren vijftig waarin hij een mengeling van de stijlen swing, boogie woogie, rock ‘n roll, rockabilly en blues laat horen. Vidar Busk & His Bubble Of Trouble zorgt voor een stomende en dansverwekkende set. Zelfs een stuk Zuid-Amerikaanse salsa passeert de revue! Ondanks wat geluidsproblemen zet hij een puike show met veel afwisseling neer. Na het concert werd de band met vliegende vaart naar Düsseldorf gereden, om op zaterdagavond in Noorwegen op te treden in een volgend concert. Vidar Busk zelf bleef hangen in Ospel. Hij vond het festival veel te gezellig!!

Twee akoestische gitaristen, een drummer en een zanger/mondharmonicaspeler vormen de bezetting van het Franse Cotton Belly’s. Oude blues en rock & roll van de jaren zeventig, snel aantrekkelijk, energiek en dansbaar zijn enkele kenmerken van dit leuke gezelschap wat de tijd voor het volgende ‘grote’ optreden vult in de cafetent. Erg hard was het wel en enkele geluidsprobleempjes (rondzingende microfoons) bleven hun niet bespaard. Het mocht de pret van het publiek echter niet drukken. Voordat het zover is wordt er een gedicht voorgelezen over de vrijheid die we hier koesteren waarna er een indrukwekkende minuut stilte in acht wordt genomen voor de doden die in diverse oorlogen gevallen zijn. Mooi hoe je duizenden mensen in een tent stil hoort zijn.

De New Yorkse singer-songwriter Israel Nash Gripka zorgt voor een rustmoment en aandacht voor de wat ingetogener muziek. Hij heeft wel wat mosterd bij Neil Young weggehaald hoor ik. De bezoekers zien het meer als achtergrondmuziek naar mijn idee, de onderlinge gesprekken voeren de boventoon. Jammer, de muziek is van hoge kwaliteit. Het vorig jaar leverde Gripka het album “Barn Doors and Concrete Floors” af. Een rustig concert met veel mooi akkoordenwerk.

Pieter ‘Big Pete’ van der Pluijm heeft het afgelopen decennium op talloze podia met variabele bandbezetting zijn gruizige en scheurende harmonicaspel laten horen. O.a. Ian Siegal & Mat Schofield hebben al van zijn diensten gebruik gemaakt. Op het gerenommeerde Delta Groove label (USA) verscheen in 2011 het album ‘Choice Cuts’ waarmee hij zich nomineerde voor een Blues Music Award. Voor het optreden krijgt Pete de Dutch Blues Award 2012 voor beste bluesharpspeler uitgereikt! Harpblues in vele varianten, met flinke power gespeeld en ondersteund door een geoliede band zorgen voor een traditioneel qua stijl, maar mooi concert wat dankbaar door de menigte in ontvangst wordt genomen. Special guest Big Dave op mondharmonica speelt aan het einde van de show nog een deuntje mee. Vorig jaar zag en hoorde ik hem hetzelfde doen bij Triggerfinger op Blues Peer. Maandag 7 mei is Big Pete te gast op TV bij DWDD, dus de fans die het in Ospel hebben gemist kunnen dan nog kort kijken en horen hoe hij dit seizoen in vorm is.

Slide-gitarist Jim Suhler komt voor een exclusief optreden naar Ospel in de 3 weken die hij vrij heeft als gitarist bij George Thorogood & The Destroyers. Hij heeft zelfstandig ook al een aardige naam opgebouwd in de blues-boogie hoek. Een genre wat het goed blijkt te doen in Ospel! Zijn spel is technisch gezien dan ook van een behoorlijk niveau moet ik zeggen. Veel geweld ook hoorbaar uit het Hammond orgel wat de hoge portie rock bij dit optreden enorm ondersteunt. In een hele mooie compilatie horen we o.a. ‘Hush’ van Deep Purple voorbij komen. Met deze slotact komt er een eind aan een eerste mooie dag Moulin Blues. Een mooie afsluiter waarvan het publiek met een groot enthousiast applaus afscheid neemt.

Hier ook het verslag van de tweede festival-dag vinden.

Voor meer foto’s van hen zie hieronder: