The Backcorner Boogieband CD presentatie “The Kotton Field Sessions” @ De Melkweg Amsterdam op 19-02-2012.
Tekst en foto’s door Bert Vethaak

In 2007 besloten Gijs Jolink en Hendrik Jan Lovink minder intensief te gaan werken met hun band Jovink And The Voederbietels. Daardoor had Hendrik Jan tijd over om eens aan de slag te gaan met nog op de plank liggende muziekstukken die hij niet of minder geschikt achtte voor Jovink. Hij bedacht vervolgens dat hij dit werk in een grote band bezetting (inclusief blazers, achtergrondkoor en hammond) wilde gaan uitwerken en spelen. Nou, … dat is gelukt!

Na een korte zoektocht stond hij opeens in een oefenruimte met 11 andere muzikanten te repeteren. En na een paar optredens (w.o. 2 x Zwarte Cross) werd de gehele band in een studiootje in het Achterhoekse dorp Kotten gepropt en werd de hele cd in een paar dagen live en analoog opgenomen onder het mom van “taperecorder aan en Let It Roll!” Het resultaat: The Kotton Field Sessions.

The Kotton Field Sessions is een hele dikke plaat geworden. Niet alleen vanwege de 13 tracks, maar vooral door het gebruik van de hammond, blazers en achtergrondkoor. Tijd om dat eens live mee te maken. De officiële presentatie vond plaats op 11 februari in Varseveld, waar Adje Vandenberg het eerste exemplaar uitreikte aan de band. Vanwege de afstand was ik erg blij dat de band had besloten ook een presentatie te geven in de Oude Zaal van De Melkweg in Amsterdam.

Het avondje begon een half uurtje later dan gepland om de (ver)late bezoekers ook de kans te geven het hele concert mee te maken. Met Make It Happen werd er gelijk volgas afgetrapt om vervolgens naadloos over te gaan in Make You Crawl. Natuurlijk werd ook de Giel Beelen Mega Top50 Cover “Attack” ten gehore gebracht. Maar een paar nummers verder: rampspoed! De versterker van Lovink begaf het. Gelukkig was er nog iemand in de zaal aanwezig die een versterker bij zich had. Tijdens het verwisselen van de versterkers werd gelijk maar de cd aan het publiek gepresenteerd. Voor deze gelegenheid was Nicolette Kluiver  uitgenodigd. Zij liet keurig het hoesje zien, brabbelde er nog wat bij, vertelde een mopje (dat Calimero de eerste gebruiker van de Ipad was) omdat het verwisselen iets meer tijd in beslag nam.

Maar nadat alle strubbelingen waren verholpen ging de band in volle vaart verder met de show en werden alle nummers van de cd gespeeld. Op 3 na, want die werden bewaard voor de toegift. En waar mee werd begonnen werd ook het knallende eind. Als afsluiter werd nogmaals Make It Happen gespeeld.

Setlist:
Make It Happen
Make You Crawl
Heart Attack
Never Sure
Nothing Takes Me Down
Different Faces
She Don’t Mind
Look At Me Standing
Better Days
This Game We’re Playing
Fuel Up Your Fire
… (hier stond op de set list: Up Tempo New)
Toegift:
Now I Got Love
I Get High
My Baby Left Me
Make It Happen

Band:
Erik Neimeier – Lead zang
HJ Lovink – Slaggitaar
Bas Schouten – Sologitaar
Geo Wassink – Hammond/Piano/Mondharmonica
Richard Hunting – Basgitaar
Eugene Latumeten – Backingvocals/Lead vocals
Timo Kelder – Drums/Percussie
Bas Konings -Trompet
Mark Lucassen – Saxofoon
Rob Ebbers -Trombone
Toos Ligtenberg – Backing vocals/Lead vocals
Marieke Ruessink – Backing vocals/Lead vocals

www.melkweg.nl
www.backcornerboogieband.nl

Gezien en gehoord in de Effenaar Eindhoven (Grote zaal): Gotye met als support Gabrielle Aplin op vrijdag 17 februari 2012.
Tekst door Lisa van Dijk met foto’s van Ramonda Vermeer.

Het is inmiddels een wereldhit geworden en onmisbaar voor elke muziekliefhebber. ‘Somebody that I used to know’ had in 2011 alle toplijsten veroverd. Hoewel we al een tijdje in een heel nieuw muzikaal jaar zitten, is deze hit nog steeds even populair. De man achter deze geniale muzikaliteit is Gotye, oftewel Wouter de Backer. Deze Vlaams-Australische zanger stond afgelopen vrijdag in de Effenaar en gaf een zeer geslaagd optreden weg.

De opening act, gezongen door Gabrielle Aplin, was grandioos. Net zoals Gotye, heeft ze iets breekbaars in haar stem wat erg gewaardeerd wordt. Mooi, ingetogen en plezierig om naar te luisteren zowel om naar te kijken. Onder het nummer ‘On my own’ werd ze flink onderbroken door wat gekuch. Ze gaf aan niet helemaal fit zijn, maar daar merkten wij tijdens de prachtige cover van Lana del Rey’s Video Games helemaal niets van. Alhoewel ze ‘on her own’ met een akoestische gitaar en een piano op het podium stond, ontving het publiek haar met open armen. Gabrielle, wij willen meer!

Het duurt even maar dan heb je ook wat. Drie kwartier hebben de mensen staan wachten tot dat onze ster eindelijk het podium betreedt. Ondertussen is de sfeer gezellig, maar erg onrustig geworden. Iedereen wordt ongeduldig en er is een hoop geroezemoes tijdens het eerste nummer van Gotye. Met ‘Eyes wide open’ wordt er door het publiek toegekeken hoe Gotye los gaat op zijn drumstel. Hoewel dit nummer zijn tweede single is van het nieuwe album ‘Making Mirrors’, kan het
publiek er niet warm van worden. De Effenaar is druk en uitverkocht, maar er is niemand op de “dansvloer” te vinden.

Hoewel de show vooral gericht is op het nieuwe album, worden er toch ook nummers van het voorgaande album ‘Like Drawing Blood’ gespeeld. De zaal lijkt deze Experimental Rock steeds meer te waarderen en het feest kan beginnen. Gotye houdt zelf ook nog een korte speech waarin hij met trots vertelt dat hij blij is om in Nederland te mogen spelen. Na een korte introductie van de band gaan ze verder met de nummers ‘Smoke and Mirrors’ en ‘Easy way out’. Hoewel het concert
soepel lijkt te verlopen, gaat het bij de inzet van ‘State of the Art’ verkeerd. Na enkele minuten gaan we verder en de genialiteit van dit nummer compenseert deze korte break.

Jaja, én daar is die dan. “Somebody that I used to know”. Het nummer waar iedereen op zat te wachten. Na ongeveer een uur gespeeld te hebben zijn de keeltjes van zowel Gotye als van de bezoekers goed warm gedraaid. Dat komt goed uit, want Kimbra was nergens te bekennen. Alle gasten nemen met liefde het vrouwelijke stuk voor hun rekening. Dit leidt uiteindelijk tot de nodige saamhorigheid. En de avond is dan ook nog lang niet afgelopen.

Er is een grote diversiteit te vinden in de albums van Gotye. Hoewel dit misschien verwarring in de setlist zou geven, gebeurt het tegenovergestelde. Strakke baslijnen en een sterke percussie geven samenhang en brengen de show tot leven. Nu zijn we 100% overtuigd, Gotye is een wereldster!

Er word afgesloten met een fantastische toegift. Het is een compleet vuurwerk en heel de zaal staat op zijn kop. Nummers als ‘I feel better’, ‘In your light’ en afsluiter ‘Learnalilgivinanlovin’ worden groots ontvangen door het publiek. De show is dan wat magertjes begonnen, maar uiteindelijk heeft Gotye zeker zijn climax bereikt. Gotye chapeau!

Setlist:
1. Eyes Wide Open
2. The Only Way
3. Easy Way Out
4. Smoke and Mirrors
5. State of the Art
6. Thanks for Your Time
7. Don‘t Worry, We‘ll Be Watching You
8. Somebody That I Used to Know
9. Save Me
10.Heart‘s a Mess
11.Bronte
Encore
12.In Your Light
13.I Feel Better
14.Learnalilgivinanlovin

www.effenaar.nl
www.gotye.com

gezien en gehoord: Jimmy Bowskill in Paradiso op 15 februari 2012
Tekst en Foto’s door Bert Vethaak

In januari van dit jaar heeft de pas 21 jarige Canadees Jimmy Bowskill zijn nieuwe album “Black Number” uitgebracht bij het Duitse label RUF Records. Het is alweer zijn 4e studio album. Zijn debuut maakte hij op 12(!!) jarige leeftijd met het album “Old Soul” (2003) en met zijn 2e album “Soap Bars & Dog Ears” (2004) werd hij genomineerd voor de Canadese Juno Award. Hiermee werd hij de jongste Juno genomineerde ooit. En nu is de jonge Canadees, samen met zijn band (Ian McKeon – bass en Dan Reiff – drums) voor de 3e keer in Europa. Dit maal om zijn nieuwe album te promoten. En waar zou je dat beter kunnen doen dan in de kleine zaal van Paradiso?

Klokslag 20.30 uur stapte het trio het podium op om te beginnen aan hun 1 ½ uur duurden set. Langer kon niet omdat Paradiso deze avond vol geprogrammeerd stond en er nog een band achteraan kwam. Dus in een strak programma werkte de band 10 nummers af, de helft ervan afkomstig van het nieuwe album. Duidelijk is geworden dat Back Number een steviger album is geworden dan zijn voorgangers. “Take A Ride”, “Linger On The Sweet Time”, “Seasons Change”, “Sinking Down” en afsluiter “Little Bird” zijn allemaal stevige bluesrockers. Maar wel allemaal zeer subtiel ten gehore gebracht. Beslist geen stoer beulswerk. Bowskill laat zien dat de gitaar totaal geen geheimen voor hem heeft. Zelfs op de Gibson SG Double Neck bespeeld hij de 12 snaren net zo makkelijk en subtiel als de 6 snaren eronder. Ook toont hij aan een zeer begenadigd slider te zijn.

Helaas vanwege de al eerder genoemde reden was het na 1 ½ uur gedaan met het optreden. Zelfs een toegift zat er helaas niet meer in. Toch gingen de bezoekers met een zeer goed gevoel weer huiswaarts. Het enige minpuntje is dat er maar ongeveer 70 mensen op dit concert afgekomen waren.

Setlist:

Hot Dog Stomp
Take A Ride
Linger On The Sweet Time
Chicken Wing
Diamond Ring
Loser
Seasons Chance
Sinking Down
Raw Deal Cove
Little Bird

www.jimmybowskill.com
www.rufrecords.de
www.paradiso.nl

Meer foto’s van Bert op Tommax.Jalbum.Net

Bruce Springsteen heeft op donderdag 16 februari in Théâtre Marigny op een internationale persvoorstelling in Parijs zijn nieuwe album ‘Wrecking Ball’ gepresenteerd. De release van dit album is vrijdag 2 maart. Op ‘Wrecking Ball’ werkt Bruce voor het eerst samen met een nieuwe producer, Ron Aniello. Bruce werd bij de persconferentie in Parijs ondervraagd door Antoine de Caune.

Tekstueel heeft het album een zware politieke lading. The Boss maakt zich boos en verbaasd zich over het gedrag van de Amerikaanse overheid en de burgers. Er komt veel aan bod zoals, de bankiers en de dakbedekkers, woede, geweld, diefstal, de recessie, de financiële en economische crisis, rijkdom, armoede, kapitalisme, de graaicultuur, de Occupy Wall Street-beweging, Bush, Osama bin Laden, Obama, General Motors, het zorgstelsel, Jack Of All Trades (Henk van Ingrid). Toch zegt de boze Boss-man in Parijs géén politieke ambities te hebben: “ik ben gewoon een liedjeszanger, dat is het enige wat ik kan en zal ik altijd blijven doen. Mijn intentie is slechts om te bewerkstelligen wat Bob Dylan ooit ook bij mij deed: kick open your mind.”

Maar gelukkig bevat het album zoals we van Bruce gewend zijn ook optimistische teksten, bijbelse beeldspraak en vooral opbeurende rockmuziek met folk- en gospelinvloeden. Mooie ballads, samples, voice overdubbing en zelfs wat experimenteel werk. Een uitgebreide songanalyse van ‘Wrecking Ball’ kan je lezen in het internetmagazine Be True.

Bruce Springsteen – Wrecking Ball (2012)
01. We Take Care of Our Own (rock)
02. Easy Money (folk/hiphop)
03. Shackled and Drawn (folk/gospel)
04. Jack of All Trades (ballad)
05. Death to My Hometown (folk)
06. This Depression (ballade feat. Tom Morello guit.)
07. Wrecking Ball (folk rock)
08. You’ve Got It (rockabilly)
09. Rocky Ground (expirimenteel)
10. Land of Hope and Dreams (gospel w/ Clarence Clemons sax)
11. We Are Alive (folk)
12. Swallowed Up (bonus)
13. American Land (bonus)

Bruce Springsteen kwam op 16/2/2012 in Théâtre Marigny in Parijs zijn nieuwe album “Wrecking Ball” voorstellen op de internationale persvoorstelling.
Release van dit album is vrijdag 2 maart.

Lees hier meer over Wrecking Ball:
Songanalyse Wrecking Ball
Het Nederlandse Oor bespreekt Wrecking Ball track by track
Listen: Four Songs From Bruce Springsteen’s New Album ‘Wrecking Ball’
De nieuwste van Springsteen gaat over de crisis – en is opbeurend

review door Bert Vethaak

Kometen zijn kleine hemellichamen die in veelal elliptische banen rond een ster draaien en uit ijs, gas en stof bestaan. De “komeet” waar ik het over wil hebben is een uitzondering. Weliswaar klein van stuk draait zij niet om een ster heen maar raast op eigen kracht door de muziekwereld op zoek naar het centrum waar ze zal blijven hangen als een schitterende ster. Als je dan ook nog een CD uitbrengt op het eigen label Ysplaat… De naam van deze komeet?….. Yori Swart!

Het startschot van deze reis klonk zo’n beetje in 2010 toen Yori met haar band de Amsterdamse Popprijs won. Het jaar erna ging ze onverminderd voort met het winnen van toonaangevende prijzen. Zoals de Sena Performers POPnl Award en natuurlijk de Grote Prijs van Nederland, afdeling
singer-songwriter. Natuurlijk blijf je dan niet onopgemerkt, met als gevolg dat 2012 alweer een vliegende start kent met een dijk van een optreden op Eurosonic/Noorderslag, een optreden in DWDD en speelde ze met haar band Giel Beelen onder tafel in zijn ochtendshow en is ze gekozen tot 3FM Serious Talent. Als klap op de vuurpijl verschijnt 17 februari ook nog eens haar debuutalbum dat 2 maart as officieel zal worden gepresenteerd in een stijf uitverkochte kleine zaal van Paradiso.

Het debuutalbum, dat gewoon Yori Swart heet, kent 10 tracks, allemaal van eigen hand. Stiekem heeft ze al 4 jaar aan deze liedjes gewerkt en in die tijd ook de juiste mensen gezocht EN gevonden, voor haar band. Geproduceerd door Atti Bauw (Judas Priest, Candy Dulfer, Racoon) is het een plaat geworden vol catchy folkpop liedjes. Van het begin tot het eind luistert het album prettig weg. Track 2 en single “I Say Nothing” wordt al regelmatig op 3FM gedraaid maar ze had rustig uit 3 a 4 andere nummers kunnen kiezen als 1^e single. Luister wat dat betreft maar eens naar opener “Rest Your Eyes”, “Make Me Stay” of “Give You All”. Allemaal potentiële hitsingels. Mooi klein ingezet en toewerkend naar een hoogtepunt. Maar dan komt halverwege de cd plotseling “Oh Lord” uit de speakers en horen we de rockkant van Yori. Een southern rock nummer compleet met rauwe harp en resonator. Laatste opvallende wapenfeit is afsluiter “Come On Over”, in duet gezongen met Okke Punt. Clannad-achtig mooi!

Zelf zegt ze dat in haar zang en composities sporen klinken van haar favorieten Ani DiFranco, Joni Mitchel en Thomas Dybdahl. Het zal. Andere zeggen vooral Ilse Delange terug te horen. Ongetwijfeld. Ik hoor Yori Swart. Een citaat uit het juryrapport van De Grote Prijs is: “Yori Swart is een begenadigd muzikante die vol overgave en passie zingt en speelt, en magische momenten creëert.” Dit citaat is gewoon over deze cd te leggen, maar dan moet de rest van de band er wel in meegenomen worden.

Tracks:
01 Rest Your Eyes
02 I Say Nothing
03 Secretly Sleeping
04 Make Me Stay
05 Complacency
06 Oh Lord
07 Give You All
08 Feathers
09 Weeping Willows
10 Come On Over

Band:
Yori Swart – zang/gitaar
Okke Punt – mondharmonica/zang
Anne Punt – hammond
Reinier Scheffer – gitaar
David Stapel – bas
Joris Feiertag – drums

http://www.yoriswart.nl/music

Jonas & the Massive Attraction spelen op 24 maart a.s. in Bosuil te Weert

In 2004 tourden ze met Van Halen, in februari 2012 touren ze nog door Canada als support van Deep Purple, gelijk daarna vertrekken ze naar Europa om hun album “Big Slice” te promoten: Jonas & The Massive Attraction. Dit album is in september 2010 opgenomen met o.a. hulp van producer Thomas Salter wat direct voor chemie zorgde. Het resultaat was een rockalbum van formaat: compacte pakkende songs met een rauwe basis en stem.

Hun single ‘Big Slice’ was in Canada de rocksingle van het afgelopen jaar, en deze reputatie doet de band ook live eer aan! Met twee live dvd’s en evenveel Juno Award nominaties op zijn zak is Jonas Tomalty met zijn Massive Attraction een van de heetste Canadese bands van dit moment!

Aangevuld met gitarist Corey Diabo, bassist J.S. Baciu en Martin Lavallee op druks is dit een band met een typisch Amerikaans geluid; het plan was om krachtige rocknummers te schrijven en dat is gelukt. Een must see voor fans van Nickelback, Alter Bridge en 3 Doors Down.

Dit is het enige concert wat Jonas & the Massive Attraction in Nederland gaat geven, dus zorg dat je erbij bent. Deze band staat op het punt om ook in Europa groot te worden en dit concert is een buitenkans om ze nu nog in een relatief kleine locatie te gaan zien. De Bosuil is er trots op om dit te kunnen presenteren!

http://jonasandthemassiveattraction.com

www.debosuil.nl

“In Performance at the White House: Red, White and Blues” eert en viert de muziekvorm die in de Mississippi Delta is ontstaan en tot bloei is gekomen aan de Westside van Chicago. De optredens die in het Witte Huis zullen plaatsvinden op 21 februari a.s. onderzoeken die ‘roots’ en bewijzen tegelijkertijd eer aan de grote namen uit de Blues en de songs die daarin beroemd zijn geworden.

Mick Jagger, Jeff Beck, B.B. King en Keb Mo staan op de lijst van artiesten die zullen optreden in het Witte Huis. De show “In Performance at the White House: Red, White and Blues” zal live ge-streamed worden op de White House Web site op 21 februari a.s. Ook PBS zal de show uitzenden maar dan op 27 februari. Lees ook het artikel op de Washington Post: “ Obamas to hold celebration of blues music; Jagger, B.B. King and other artists to perform”

In Performance at the White House

“In Performance at the White House” wordt al georganiseerd en uitgezinden sinds de Carter-administration. de serie begin met een recital van de legendarische pianist Vladimir Horowitz. Vanaf dat optreden  heeft “In Performance at the White House” vrijwel elke amerikaans muziekgenre omarmt: pop, country, gospel, jazz, blues, theater en dance. De serie optredens zij dan ook bedoeld als ‘showcase’voor  de rijke Amerikaanse muziekcultuur in de setting van amerika’s beroemdste huis.

The Performers

B.B. King

 

Booker T. Jones (Music Director and Band Leader)

 

 

 

 

Buddy Guy

 

Derek Trucks

 

 

 

 

Gary Clark Jr.

 

Jeff Beck

 

Keb Mo

 

Mick Jagger

 

 

 

 

 

Sehemekia Copeland

 

Susan Tedeschi

 

 

 

 

 

Taraji P. Henson (Program Host)

 

Troy “Trombone Shorty” Andrews

 

 

 

 

 

Warren Haynes

 

 

gezien & gehoord in 013 Tilburg (Dommelsch Zaal):  Thin Lizzy met als support Vanderbuyst op woensdag 8 februari 2012.
Tekst door: Giel van der Hoeven, met foto’s van: Arjan Vermeer.

Zij die midden jaren zeventig in zijn meest succesvolle periode Phil Lynott (1949-1986) met Thin Lizzy live hebben meegemaakt, vinden elke revival na Lynott’s dood gemankeerd. Dat is deels terecht want de Afro-Guyaanse Ier Philip Parris Lynott was een begenadigde bandleider, songschrijver, zanger, bassist en performer. En hij wordt bijna drie decennia na het uit elkaar vallen van de oorspronkelijke band Thin Lizzy nog steeds vereerd en node gemist. Anderzijds onterecht omdat de gitaristen Eric Bell, Brian Robertson, Scott Gorham, Gary Moore, John Sykes en drummer Brian Downey eveneens een aanzienlijke steen hebben bijgedragen aan de unieke melodieuze hardrock sound van Thin Lizzy. Gorham en Downey zijn ook tijdens deze 2011/2012 Tour weer van de partij. Evenals toetsenist Darren Leigh Wharton die begin jaren tachtig even deel uitmaakte van de legendarische Iers/Amerikaanse hardrock band Thin Lizzy.

In 1994 werd bassist Marco Mendoza (o.a. Blue Murder, Whitesnake) gerekruteerd voor een nieuw te vormen line-up van één van de vele Thin Lizzy tributes die na Phil’s dood nog zouden volgen. De nieuwste gitarist Damon Johnson (o.a. Brother Cane, Alice Cooper) bleek in Poppodium 013 ook een verrijking voor de band en deed samen met ‘good old’ Scott Gorham oude tijden weer helemaal herleven. Zanger/slaggitarist ‘The Almighty’ Ricky Warwick heeft eigenlijk een hoog Spinal Tap gehalte en mist veel van wat Phil Lynott wel had. Maar de kleine man kreeg het voordeel van de twijfel van het publiek want hij is een geboren Ier en een groot Thin Lizzy bewonderaar. Bovendien toont zijn stem soms zelfs enige gelijkenis met die van Phil, en spreekt hij tussen de songs door buitengewoon respectvol over grootmeester Lynott. Persoonlijk ben ik niet zo weg van zijn wat schreeuwerige manier van zingen en aankondigen. Maar juist door Phil niét te kopiëren en zijn eigen persoonlijkheid in de strijd te gooien, dwong de kleine frontman gaandeweg respect af bij het Tilburgse publiek.

Het huidige Thin Lizzy kan het zich permitteren om te teren op de erfenis van Phil Lynott door avond aan avond (jaar in, jaar uit) gewoon dezelfde setlist af te werken. Dat heeft te maken met bezieling en kwaliteit van de huidige muzikanten én met ijzersterke songs als ‘Are You Ready’, ‘Jailbreak’, ‘Bad Reputation’, ‘Killer On The Loose’, ‘Suicide’, ‘Waiting For An Alibi’ of ‘The Boys Are Back In Town’. Tijdloze rockcomposities die de band maar vooral zanger Ricky Warwick op het getatoeëerde lijf geschreven zijn. Echter een betrekkelijk eenvoudige dansbare popsong als ‘Dancing In The Moonlight’ werd weliswaar ontvangen als feestje der herkenning, maar miste toch duidelijk de soulvolle benadering die womanizer Lynott juist had met zijn nasale stem. En dat gold in mindere mate ook voor de nummers ‘Waiting For An Alibi’ en de Ierse traditional ‘Whiskey In The Jar’. Het akoestische intro van ‘Cowboy Song’ werd door Warwick nog wel opgeleukt met een mondharmonica riedeltje, maar ook dat is zo’n song waar het Philo-stempel in vette letters op gedrukt staat: “and I’ll move my fingers up and down. Up and down. It’s ok amigos you can let yourself go!” Eén van die memorabele tekstregels zoals alléén Phil Lynott die op zijn typische wijze kon articuleren.

De ballade ‘Still In Love With You’ werd gedeeltelijk gezongen door toetsenist Darren Wharton en hij deed dat zeer verdienstelijk, eigenlijk jammer dat het bij één nummer bleef. Het geluid in Popcentrum 013 was hard maar perfect, alleen de keyboardsound van Wharton zat te laag in de mix en werd herhaaldelijk overstemd door de beukende ritmesectie van Mendoza en Downey. De 61-jarige King of Swing Downey was helemaal goed op dreef en mocht tijdens de toegift een spetterende drumsolo geven. Behalve medeoprichter en co-writer van Thin Lizzy was Brian Downey sinds zijn jeugd ook de meest trouwe gezant van Lynott. Maar de grootste indruk maakte toch wel gitarist Scott Gorham. De ranke en grijze Amerikaan vormde met Lynott destijds een iconisch poseerduo (ze lijken de hardrock term ‘posers’ persoonlijk te hebben uitgevonden). Gorham ontwikkelde toen samen met gitarist Brian Robertson – tijdens Thin Lizzy’s meest succesvolle periode – de zogenaamde “twin lead guitar sound”. Een sound die ook in 013 weer herinneringen opriep naar weleer, maar tegelijkertijd perfect werd weergegeven door Lizzy newbie Damon Johnson en veteraan Scott Gorham. Zeker in de toegift ‘Emerald’ en de Bob Seger cover ‘Rosalie’, maar vooral in het laatste nummer ‘Black Rose’ (’Róisín Dubh’) klonken de dubbele gitaarpartijen meer dan geweldig. ‘Black Rose: A Rock Legend’ bestaat uit traditionele liederen en originele stukken gearrangeerd door Phil Lynott en Gary Moore. Het werd ook anno 2012 in het sfeervolle 013 weergaloos gespeeld door Thin Lizzy. Een band die hiermee – ondanks de mijmeringen over weleer – hun bestaansrecht nog steeds dubbel en dwars verdienen. “Tell me the legends of long ago. Play me the melodies I want to know. So I can teach my childen ohw…“. Lizzy Forever!

Setlist:
Are You Ready
Jailbreak
Bad Reputation
Don’t Believe A Word
Killer On The Loose
Dancing In The Moonlight
Massacre
Angel Of Death
Still In Love With You
Whiskey In The Jar
Sha La La
Suicide
Waiting For An Alibi
Cowboy Song
The Boys Are Back In Town
Encore:
Emerald
Rosalie
Black Rose

Gezien en gehoord op zondag 05 februari 2012 in De Bosuil te Weert: The Grand Mothers Re:invented met als support Starfish Bowl.
Tekst en foto’s door Hen Metsemakers

Dichterbij het origineel kun je niet komen! The Grande Mothers Re:Invented heeft maar liefst drie bandleden onder haar gelederen die jaren met Frank Zappa hebben gespeeld; twee daarvan zelfs vanaf het allereerste uur.

Don Preston sloot aan in 1966 als de originele toetsenist. In 1974 stapte hij uit de band om met de grote namen van de Jazz-wereld te spelen. Waren het eerst artiesten als Nat King Cole en Yusef Lateef, nu onder andere Carla Bley en Meredith Monk. Ook maakte hij filmmuziek (Apocalypse Now).

Napoleon Murphy Brock debuteerde in 1974 als zanger op het hit-album “One Size Fits All” en was Zappa’s Saxofonist en Fluitist tot en met 1984. In 2009 won hij een Grammy voor “Peaches En Regalia” en speelde “ZappaPlaysZappa” met Frank Zappa’s zoon Dweezil de beste instrumentale release van het jaar.

Frank Zappa’s zeer complexe werk wordt verder aangevuld met gitarist Robbie Mangano, bassist Tom Fowler en drummer Chris Garcia. Zeer ervaren muzikanten uit de VS.

In 2011 speelden de Grande Mothers ook de Bosuil en zag ik ze voor het eerst. Napoleon zag ik al eerder tijdens het North Sea Jazz Festival van 2008 bij Zappa plays Zappa, waar Frank Zappa’s zoon Dweezil als frontman fungeerde bij een breed eerbetoon aan zijn vader.

De compacte bezetting van de Grande Mothers maakt het des te knapper om de intense, muzikaal razend complexe arrangementen van deze muziek te spelen, en verdomd, wat brengen deze krasse knarren het er weer goed vanaf! Klein beetje jammer vind ik dat de (in mijn oren toch wel karakteristieke) percussie ook nu weer niet van de partij is.

Het bonte publiek stroomt de Bosuil binnen en zorgt voor een goed gevulde zaal. Echte Zappa fans van het eerste uur, in combinatie met latere ‘instromers’. Ik hoor dat er zelfs een echtpaar uit Oostenrijk speciaal voor dit concert naar Weert is afgereisd!

support act Starfish Bowl

Als support act is de Nederweertse band Starfish Bowl gecontracteerd, zij speelden vorig jaar ook in het voorprogramma van de Mothers en met hun eigentijdse blues, groove en funkinterpretaties vervullen ze die rol nu ook weer met verve. Hun originaliteit (met grotendeels eigen werk) pakt ook vandaag weer goed uit. Het publiek weet dit te waarderen. De band bestaat uit ervaren musici uit de rijke muzikale vijver van Nederweert samengesteld, en al vele jaren flink aan de weg timmerend. Zanger Marcel Tinnemans (zang) is gepassioneerd en met veel mimiek de aanvoerder. Hij leidt daarmee de rest van de band bestaande uit drummer Rick Bours, gitaristen Peter Mathijs Linsen en Peter Thommassen plus bassist Martijn Linsen die weliswaar goed, maar toch ietwat ingetogen hun bijdrage leveren.

Na een half uur pauze wordt het podium ingenomen door de Grande Mothers. Co de Kloet van NTR Radio 6 (soul & jazz) betreedt het podium en kondigt de band aan. Er zullen radio-opnames worden gemaakt die, hoe toepasselijk, op moederdag zullen worden uitgezonden! Met inzet van ‘Transylvania Boogie’ zit de sfeer er direct in.

Nr.nine…nr.nine…klinkt het op de toon van een stationsomroeper uit de mond van Napoleon. Deze manier van het aankondigen van de tracks die uit het enorme arsenaal van Frank Zappa gespeeld gaan worden is karakteristiek voor de rest van de avond. Nr. twenty-one, wordt vervangen door nr.twelve, etc. Het publiek ziet de humor er wel van in en reageert steevast met…oh…that one! Het geluid is prima in orde, zowel het volume als de balans.

O.a. ‘Zomby Wolf’ en ‘Montana’ van het album ‘Apostrophe & Overnight Sensation’ volgen. Ook van Chunga’s Revenge worden stukken gespeeld. Groot applaus en enthousiasme van het publiek is hun terechte deel. Wat een inzet en overgave van deze heren op leeftijd. Vergezeld door een schietgebedje van toetsenman Don Preston vraagt en krijgt Napoleon waardering voor de componist van al dit moois en vraagt om deze muziek vooral ook door te geven aan volgende generaties.

De 2e set start met veel ruimte voor solo’s. Don Preston is even de draad kwijt bij zijn inzet en moet op gang worden geholpen door Napoleon. Allemaal spelen ze met bladmuziek voor hun neus en er wordt driftig van hot naar her gebladerd om de juiste compositie te kiezen. Het superieure humeur van zowel publiek als band maakt ook deze set tot een groot feest. ‘Village of the Sun’ passeert, Tijdens ‘You’re such a Fool’ speelt Don een toetsensolo (of hoe moet je het noemen?) op zijn IPod. Welke app hiervoor ingezet wordt is me niet duidelijk geworden, het klonk als een vertwijfelde synthesizer die over zijn toeren is geraakt.

Tijdens de onvermijdelijke toegift mogen alle musici nog eens alles uit de kast trekken tijdens solo’s die van grote klasse zijn. Groot respect voor deze kwaliteit en eerbetoon aan ‘de meester’ Frank Zappa. Na een korte pauze komen Napoleon en Don gemoedelijk het publiek in voor een ‘meet and greet’. Het avondeten wordt opgediend in de keuken van De Bosuil en de band gaat aan tafel. Als het aan hun ligt komen ze volgend jaar weer liet Napoleon me desgevraagd weten… dan ben ik zeker weer van de partij!

Setlist:

1. Let’s Make The Water/Harry You’re A Beast/Florentine Pogen
2. Lonely Little Girl/Take Your Clothes Off/Ugliest/All Your Children/Chunga
3. Oh No/Son of Orange County/Trouble
4. Holiday In Berlin/Aybe Sea/Intro/Little House/Reprise
5. Village/Echidnas/Don’t You Ever Wash
6. Swifty/Evelyn
7. Freaks
8. Peaches
9. Montana
10. Uncle Meat/Drumsolo/T’Mershi
11. Andy
12. Pygmy
13. Mother People
14. San Bernardino
15. Pound For A Brown
16. The Air/Debra/Carolina
17. In The Sky
18. Cleveland
19. 20 Small Cigars
20. Idiot Bastard Son
21. Sofa
22. Call Any Vegetable
23. Willie
24. The Torture
25. King Kong
26. Slime

Voor meer foto’s klik hier:
En luister op Moederdag naar: http://colive.radio6.nl/
Maar bezoek ook eens:
http://www.myspace.com/grandemothersreinvented
www.debosuil.nl

Gezien & gehoord in De Noviteit in Monster Westland bij Blues Aan Zee (11 jaar) : Hokie Joint  met als support de Backfield Bluesband op zaterdag 4 februari 2012.
Tekst en filmpjes door Giel van der Hoeven met foto’s van Arjan Vermeer

Terwijl er in Nederland een koudegolf heerste liet de Engelse band Hokie Joint in de Monsterse Noviteit horen en zien hoe je met een cross-over van blues, rock en zelfs punk lijf en leden warm moest houden. Want het optreden van dit vijftal uit Colchester stond bol van opwinding en sensatie, waarbij we ons even in de hottest juke joint van de bevroren lage landen waande. Hokie Joint was exclusief op bezoek bij Blues aan Zee – vanwege het elfjarige bestaan van de stichting – en dat hebben ze geweten in Monster.

Voor een optreden in een voormalig klooster, en dat in een plaats met de naam Monster, staken de heren graag het kanaal over. Zowel de muziekstijl en soms de creepy podium presentatie als wel de samenstelling van Hokie Joint zijn op zijn minst merkwaardig te noemen. In ieder geval anders dan men van artiesten in het bluescircuit gewend is. De vijf mannen met uiteenlopende leeftijden en karakters vormen echter wel een hechte, muzikale eenheid op het podium. Dat ze een paar maanden niet gespeeld hadden en ze zichzelf nog “a little bit rusty” vonden klinken was voor de nieuwsgierige toehoorders in de Noviteit zeker niet te merken.

Het openingsnummer ‘The Way It Goes… Sometimes’ is ontstaan uit één van die eerste repetities die ze jaren geleden hadden. Tevens titeltrack van hun debuutalbum uit 2008. Het is nog steeds één van de betere songs op hun repertoire en geeft zowel tekstueel als muzikaal weer, wáár de band voor staat: zang á la Tom Waits en Howlin’ Wolf, schreeuwende slide gitaarpartijen, een ‘smerig’ klinkende mondharmonica, pulserende bas en strakke groovy drums. ‘Force Of Habit’ van hun tweede CD ‘The Music Starts To Play’ (2011) is een rhythm & blues song in de beste Rolling Stones traditie. Dé band waar drummer en Stones-adept Stephen Cupsey Cutmore zijn hart aan heeft verpand. De man is een Keith Richards lookalike en zijn drumwerk klinkt als dat van Charlie Watts. Dit soort nummers wordt net zo makkelijk afgewisseld met meerstemmige meezingers als ‘Watch What We Eat’, of langzame blues ballades zoals het sinistere ‘Jackie Boy’ en ‘This Body Of Mine’, met steeds die gemene schorre zang van JoJo Burges.

De charismatische voorman van Hokie Joint voelde de sfeer van de locatie goed aan en speelde met passende introducties slim in op de wensen van het publiek; gewoon vermaakt willen worden met (h)eerlijke muziek. Het liefst gepaard gaand met een fikse dosis entertainment uiteraard! En die ingrediënten kreeg de steeds enthousiaster wordende menigte in Monster dan ook voorgeschoteld. Want eigenlijk is Hokie Joint een attractie op zich. Behalve JoJo Burges zijn ook Joel Fisk (26) met zijn Hofner Galaxie slidegitaar, de genoemde drummer Cutmore (62) en de gortdroge Schotse bassist Fergie Fulton een ware sensatie in hun spel en presentatie. Een mooie mix van roots-routine en onstuimig jeugdig enthousiasme. Mondharmonicaspeler Giles King is daarbij gewoon één van de beste in Europa momenteel, en zeker in ‘Back Where We Are Going’  was te horen wáárom. Zijn toonaangevende bluesharp klanken zijn een essentieel onderdeel van het Hokie Joint totaalgeluid.

Voor de kenners was het prettig om ook vier(!) nieuwe songs te horen: ‘Peter And The Wolf’, ‘Honey Murder’, ‘Dead Man’s Chest’ en ‘Hell And High Water’. Stuk voor stuk naadloos passend in het huidige Hokie Joint repertoire. Betekent dit dat er binnenkort een nieuw Hokie Joint album aan zit te komen? Er wordt volgens de jongens desgevraagd wel hard gewerkt aan meer nieuwe tracks maar een derde album heeft nog geen prioriteit. Eerst verder gaan op de weg die is ingeslagen en zoveel mogelijk spelen in clubs en op festivals in Europa. Bovendien is straks ook nog de (remastered) single ‘Force Of Habit’ van het huidige album ‘The Music Starts To Play’ te koop en als download verkrijgbaar. De launch party show hiervoor zal op woensdag 15 februari 2012 plaatsvinden in Londen’s beroemde live pub ‘The Half Moon’, gelegen aan de oevers van de Theems bij Putney Bridge in hun vertrouwde omgeving. In Nederland is deze Hokie attractie in ieder geval weer te zien op 29 april tijdens het eerste Bluesmoos Festival in Groesbeek.

Line up:
Vocals: Jojo Burges
Guitars: Joel Fisk
Harmonica: Giles King
Bass: Fergie Fulton
Drums: Stephen Cutmore

SET 1:
01. The Way It Goes… Sometimes
02. Force Of Habit
03. Aeroplane
04. Peter And The Wolf
05. Watch What We Eat
06. Honey Murder
07. Back Where We Are Going
08. Dead Man’s Chest
09. Jackie Boy

SET 2:
10. This Body Of Mine
11. Tom Rushen Blues
12. Hell And High Water
13. The Music Starts To Play
14. Birds In The Rafters
15. Ghost
16. Franklin
17. Mrs. Jones
18. Chain Me
19. Lost in the City

verslaggever Giel van der Hoeven en Giles King

Meer foto’s van dit optreden zijn hier te bekijken:

Lees meer over Hokie Joint op TheBluesAlone:
Verslag van de British Blues Awards 2011 – The Night Before
Hokie Joint: De Rebel Yell van een bezield en bevlogen stel (interview Ribs & Blues 2011)
The Music Starts to Play [Cd-review]