|
CD's
Dana Fuchs - Love To Beg
door Giel
Tom Jones - Praise and Blame
door Arjan
Tommy Ebben & the Small Town Villains - Dreamless Slumbers
door Giel
Buddy Guy - Alive and Kicking
door Arjan
Beth Hart - My California
door Giel
Ronnie Wood - I Fee Like Playing
door Giel
Neil Young - Le Noise
door Giel
Ray Lamontagne & The Pariah Dogs - God Willin' & The Creek Don't Rise
door Giel
John Mellencamp - No Better Than This
door Giel
Bettye Lavette - Interpretations, The British Rock Songbook
door Arjan
Twelve Bar Bluesband - Keys To Your Heart
door Arjan
King Mo - Sweet Devil
door Arjan
John Lee Hooker Jr - Live in Istanbul
door Arjan
Bas Paardekooper & The Blew Crue - The Blues Is On My Side
door Giel
Barrelhouse - Vintage Blues
door Arjan
John Mayall - Tough
door Arjan
Hollandsch Blauw - De Kroeg In (Live)
door Arjan |
Album Reviews
![]() |
Dana Fuchs - Love To Beg
door Giel, 7 februari 2011
Eindelijk is íe er dan, de nieuwe Dana Fuchs cd 'Love To Beg'. Die op de valreep ook nog de subtitel 'Live Like There's No Tomorrow' meekreeg, wat alles met Dana's persoonlijke en familiaire situatie te maken heeft. Haar broer en inspirator Don is terminaal ziek en om hem bij te kunnen staan had Dana haar Europese ‘Love To Beg’ promotietour een aantal weken uitgesteld. Bijna acht jaar na haar debuutalbum 'Lonely For A Lifetime' (2003) met als tussendoortje nog wel de cd/dvd 'Live In Nyc' (2006) zal het nieuwe schijfje in de loop van februari het daglicht gaan zien. Maar, tijdens de concertreeks, die 4 februari dan toch is gestart, wordt de cd ook al verkocht. Zo u wenst met persoonlijke krabbels van de bandleden en een zoen van de juffrouw zelf.
13 liedjes waarvan 12 nieuw geschreven, gecomponeerd en geproduceerd door Dana Fuchs en haar vaste gitarist Jon Diamond. Want eigenlijk bestaat de Dana Fuchs Band gewoon uit het duo Fuchs/Diamond, al hebben ze inmiddels wel aangegeven naar een vaste tour- annex studioband toe te willen werken. In ieder geval lijkt de Nederlands/Indonesische bassist Walter Latupeirissa (o.a. Snowy White) een blijvertje te zijn. Hij bast al meer dan twee jaar mee tijdens de Europese optredens. Maar op deze cd worden de baspartijen nog waargenomen door Whynot Jansveld (12 tracks) en Kenny Aaronson ('Faster Than We Can'). Volgens Dana is dit een economische overweging geweest, de opnametijd en de afstand waren simpelweg te lang en te ver, en dus ook te kostbaar. Drummer Carter McClean, die wel op alle cd-tracks meedoet en af en aan ook met de DFB heeft getoerd, is onlangs vervangen door Tom Curiano. Ook hij lijkt nu zijn vaste plekje in de band gevonden te hebben. Maar de multi-instrumentalist heeft als producer and componist weer zoveel werk in de New Yorkse regio te doen, dat zijn aanwezigheid zich voorlopig lijkt te beperken tot het live toeren en promoten van de ‘Love To Beg’ cd. We moeten in dat opzicht dus duidelijk onderscheidt maken tussen de DFB live en Dana Fuchs in de studio. Verder spelen er een aantal studiomuzikanten (horn section, background vocals) mee op dit album waarvan Hammond-organist en pianist Glenn Patscha ook even bij naam genoemd moet worden. Temeer omdat een toetsenist tijdens deze live optredens jammerlijk schittert door afwezigheid. Maar ook dat zal vast een budgettaire kwestie geweest zijn. Omdat de DFB door het vele toeren in de afgelopen jaren een echte live band is geworden was de opzet bij het maken van deze studio-cd dan ook: het live-geluid zoveel mogelijk proberen te interpreteren. En dat is in het bijzonder in de drie openingstracks goed gelukt.
Het titelnummer 'Love to Beg' is een mid tempo rocksong met een mooi slidegitaar intro en dito begeleiding. En niet te vergeten het sleazy mondharmonica geluid, beide bespeeld door Jon Diamond. Het up-tempo nummer 'Nothing What I Cry For' verhaalt biografisch over een korte romance van Dana die uitdraait op spijt en teleurstelling. De country & western-achtige song wordt gedragen door een lekker gitaar ritme en een opzwepende ritmesectie. ‘Golden Eyes’ wordt standaard als openingslied gebruikt bij de live concerten. En terecht want het is een krachtige en overdonderende song waarin Dana met een eenvoudige tekst toch vocaal alles uit de kast haalt. 'Keepsake' is een ballade van het kaliber dertien in een dozijn, niet bijzonder maar zeker niet slecht. Dana zingt ingetogen en Hammond organist Glenn Patscha verricht nuttig werk. Evenals in de mainstream rocksong 'Set It On Fire'. De meezinger met het fijne whoohoo-koortje zou het wel eens goed kunnen gaan doen op de overzeese commerciële radiostations. 'Faster Than We Can' heeft weer een strak country ritme, het verraad Dana's voorkeur voor jeugdidolen als Hank en Lucinda Williams. Of eigenlijk de idolen van haar overleden zus Donna, die haar aanvankelijk ook muzikaal de juiste richting wees. 'Keep On Rollin’ is weer een ballade in de allerbeste Janis Joplin traditie. De treurige welhaast huilende vocalen zijn uitsluitend weggelegd voor een paar grote zangeressen in de muziekhistorie, Dana Fuchs is er daar nu al ééntje van. 'Drive' was ooit voorbestemd voor een unplugged of stripped album met uitsluitend akoestische songs zoals Dana & Jon die ook in juli 2010 in het Rubin Museum of Art te New York ten gehore brachten. Voor het 'Love To Beg' album is de track weer elektrisch aangekleed, ook deze versie konden we al van de live optredens in den lande. En ook hier weer die onvermijdelijke Janis Joplin vocalen. 'Summersong' is weer een heel ander kopje thee. Blazers, weer het orgel en soulvolle dames vocalen zorgen voor een zonnige funky dancesong. Niet bepaald het genre wat je van de Dana Fuchs Band zou verwachten en het valt daarom een beetje uit de spreekwoordelijke toon. Maar mocht het ooit op singel worden uitgebracht heeft Dana Fuchs er geheid een (zomer)hit mee. 'Pretty Girl' rockt weer ouderwets met drum, bas, gitaar en orgel. En uiteraard weer die rauwe volle schuurpapieren stem van Dana die je terugkerend kippenvel bezorgt. Een stem waarmee ze ook steeds live weer de zalen omver blaast. 'I’ve Been Loving You Too Long' (Redding/Butler) uit 1965 is de enige covertrack van dit album. Een soulklassieker die eigenlijk alleen gezongen mag worden door vocalisten met uitzonderlijke capaciteiten, Dana kan um hebben. En ook muzikaal wordt de ballade naar behoren ingevuld. 'What You See' is een ordinaire rocksong waarin voornamelijk Jon op gitaar en Dana zelf zich uit kunnen leven. Tenslotte verafschuwt lady preacher Fuchs al haar zonden in 'Superman'. Althans als een spottende akte van berouw, want niemand ontwaakt in Disney Land en "Superman left us at the voting booth" zingt Fuchs. Gitaar, mondharmonica en de basdrum geven het nummer een duister en groezelig sfeertje mee. Dana's schorre praat/zang-stijl en het vingerknippen maken van de song een treurig maar ironisch gebed.
'Love To Beg' is een album geworden over liefde in al haar vormen maar ook met een hoog tongue-in-cheek gehalte. Pluk de dag en leef je leven als de laatste dag, is zo’n beetje het motto. Ongeacht religie of geloof, handicap, leeftijd of seksuele geaardheid. Dana Fuchs was als zangeres én als persoonlijkheid al een aanwinst voor de hedendaagse muziekscène. 'Love To Beg' bevestigt dit nog maar eens, waarvan akte!
Binnenkort een exclusief interview met Dana Fuchs op deze website en op The Blues Alone, en interview geluidsopnamen bij WOS Blues Radio:http://home.kabelfoon.nl/~jfkrieg/
Track list
01. Love To Beg
02. Nothing’s What I Cry for
03. Golden Eyes
04. Keepsake
05. Set It On Fire
06. Faster Than We Can
07. Keep On Rollin’
08. Drive
09. Summersong
10. Pretty Girl
11. I’ve Been Loving You Too Long
12. What You See
13. Superman
![]() |
Tom Jones - Praise and Blame
door Arjan, 1 november 2010
Een eenvoudig rythme op de bassdrum, een simpel akkoord op een akoestische gitaar, met op de achtergrond orgel en bass. En dat alles ten dienste van de fantastische tenor-stem van Tom Jones die de Bob Dyan-cover “What Good Am I?” ten gehore brengt. Een -door zijn eenvoud- indrukwekkend begin van de nieuwste cd van Tom Jones, “Praise and Blame”, die in de afgelopen maanden na de release zowel verguisd als bejubeld is. Begrijpelijk als je de lange carriere van Jones tegen deze 'back to the roots'-cd legt. Het past absoluut niet in het beeld wat de meeste mensen van hem hebben. Of toch wel? Voor diegenen die Jones zijn indrukwekkende contributie aan de documentaire Red, White & Blues (Martin Scorcese, 2002) hebben zien geven mag deze cd geen verrassing zijn.
“Praise and Blame” wordt in de pers gepositioneerd als een gospel-cd. Onmiskenbaar bevatten alle nummers sprituele elementen, maar muzikaal gezien mag er rustig een ruimere definitie worden gehanteerd. Zo is er een enorm contrast tussen het rustige openingsnummer en de daaropvolgende beukende rockversie van “Lord Help”, waarin Jones schreeuwt om hulp om het onrecht te bestrijden wat de mensheid wordt aangedaan. In de folk-ballad “My Lord Did Trouble Me” bekent Jones dat hij dat onrecht eigenlijk zelf had moeten aanpakken 'When I close my eyes so I would not see'.
“Strange Things” van Sister Rosetta Tharpe kent weliswaar een gospel-achtig achtergrond koortje maar het nummer zelf heeft meer weg van een swingende boogie-woogie.
In de John-Lee-Hooker-interpretatie van Jones, “Burning Hell”, een echte bluesstomp met de jankende gitaar van Ethan Jones, draait Jones zijn tenorvolume tot bijna angstaanjagende hoogtes open, om zijn twijfels te uiten over zijn eindbestemming: 'When I'll Die, Where Will I Go?'.
De bekering van Jones is compleet in “If I Give My Soul”, een relaxte folk/country-ballad.
“Don't Knock” is gewoon een -bijna vrolijke- rock-a-billy tune, waarin duidelijk wordt dat je zo de hemel binnen kunt lopen, je hoeft in ieder geval niet aan te kloppen. De verschillen tussen de tekstuele inhoud en de muzikale omlijsting zouden je bijna doen denken dat Jones het allemaal met een knipoog brengt.
De meeste indruk maken -althans op mij- toch de laatste vier nummers op de cd, de traditionals, om commerciele redenen toegeschreven aan Ethan Johns (producer) en Tom Jones zelf.
“Nobody's Fault But Mine”, een zompige blues, waarvan het origineel waarschijnlijk bij Blind Willie Johnson ligt, laat Jones' stem in volle glorie tot zijn recht komen. Wederom zingt hij, dat hij zelf verantwoordelijk is voor zijn eigen daden. In het rock & roll nummer “Didn't It Rain” komt de zondvloed langs. “Ain't No Grave” beschrijft de tocht over de 'river Jordan', een tocht die we allemaal uiteindelijk moeten maken. Met “Run On, sooner or later God'll cut you down” besluit Tom Jones deze indrukwekkende cd: je kunt nergens meer naartoe, uiteindelijk velt God zijn oordeel.
Het is de muzikale gespletenheid die deze cd zo interessant maakt. Als niet-engelsman kun je er naar luisteren zonder op de (engelse) teksten te letten en dan is het een lekkere rhythm & blues cd. De teksten zelf geven je echter een behoorlijke extra lading. En daarmee is de postionering 'gospel' wel weer terecht.
Zelf noemt Jones, Praise and Blame zijn 'Johnny Cash record'. Een onterechte vergelijking daar Cash in zijn laatste levensdagen verkeerde, met als resultaat een breekbare, kwetsbare, en daarmee indrukwekkende opname. Tom Jones heeft -zeker voor wat betreft zijn stem- nog niets aan kracht ingeboet. Daardoor speelt hij op deze cd eerder de rol van 'preacher', die vanaf de kansel zijn boodschap de menigte in stuurt dan die van een kwetsbare oude man die zijn leven overdenkt. Zeker een niet minder indrukwekkende prestatie.
1. What Good Am I? (Bob Dylan)
2. Lord Help (Jesse May Hemphill)
3. Did Trouble Me (Susan M. Werner)
4. Strange Things (Rosetta Tharpe)
5. Burning Hell (John Lee Hooker/Bernard Besman)
6. If I Give My Soul (Billy Joe Shaver)
7. Don't Knock (Roebuck Staples/Wesley Westbrook)
8. Nobody's Fault But Mine (trad..Blind Willie Johnson)
9. Didn't It Rain (trad./deacon Leon Davis-1926)
10. Ain't No Grave (trad./Bozie Sturdivant)
11. Run On (trad.)
![]() |
|
DVD's
under construction |
