Stef Rosen & Friends stonden Dinsdag 20 Oktober 2026 jl. in Muziekhuis Qbus – Leiden. Tekst Nicolette Johns en foto’s Dick van der Wilt. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Soms hoef je niet naar Chicago, Memphis of de Mississippi-delta af te reizen om de blues in al zijn gedaantes te beleven. Dinsdag 20 oktober moesten de Leidse bluesliefhebbers alleen maar de regen trotseren en koers te zetten naar Qbus. Daar staat vanavond Stef Rosen, de Italiaanse gitarist en zanger die zich een weg baant door de internationale blues- en soulwereld. Onder de bijnaam Slidin’ Wolf heeft hij inmiddels een stevige reputatie weten op te bouwen. Rosen werd in 1982 geboren als Stefano Ronchi in een klein dorpje in de Noord-Italiaanse bergen. Hij studeerde aan het conservatorium van Genua en ontwikkelde zijn muzikale identiteit tussen de rauwe blues van Chicago en de creatieve ‘melting pot’ van Berlijn waar hij tegenwoordig resideert. Z’n stijl is geworteld in de Amerikaanse bluestraditie, maar vloeit ondertussen vrolijk over de genre-grenzen. Soul, funk, jazz en gospel komen net zo gemakkelijk voorbij als de dampende delta- en elektrische blues. Op zijn officiële biografie zien we internationale optredens en hij speelde onder meer samen met Tony Coleman, de vaste drummer van B.B. King. Zijn album Soul Mining werd genomineerd als ‘Album of The Year’ naast grote namen als John Mayall en die van Joe Bonamassa. Toch staat er ons vanavond in de Qbus van Leiden geen vrachtwagen aan versterkers, gitaren en muzikale egotrips te wachten want Rosen heeft de naam bescheiden te zijn. Bij Stef staat het plezier in de muziek voorop en dient er volop ruimte voor spontane interactie te zijn. Stef Rosen is in Nederland voor een drietal exclusieve en intieme clubshows waarvan het spits wordt afgebeten in de Qbus van Leiden als een van de ‘Parels van Polanen’. De soul zal in vele gedaantes gedurende de set om de hoek komen kijken. Tijdens ons ‘huiswerk’ vooraf de show heb ik het kunnen horen in zijn gospelbenadering van sommige werken maar ook de funk wordt soulvol ten gehore gebracht maar natuurlijk is de blues een van de pijlers van deze prachtige kennismaking met Stefano Ronchi a.k.a. Stef Rosen.

Fons Delemarre heet ons rond kwart voor negen, als de laatsten toeschouwers hun posities voor het podium hebben ingenomen, welkom met een uitleg over wat ‘de blues’ nu eigenlijk behelst. “Weggelopen meiden, afgebrande schuren en een en al narigheid” volgens Fons. Maar de blues is niet alleen kommer en kwel, er is ook zoiets als ‘happy blues’, hopelijk horen we daar ook een portie van door de man die vanavond het Qbus podium bemant Stef Rosen. De gitarist/vocalist wordt bijgestaan door The Factory Band bestaande uit Paolo de Stigter (o.a. Little Hat) achter de drumms, Walter Wilhelm (Ticket West) op bass en Harm van Essen (o.a. La Ratte) op gitaar. Geen kleurloze begeleidingsband die keurig de maat komt aantikken, maar drie muzikanten die zelf héél goed weten waar je de muzikale mosterd haalt en hoe je een bluesnummer laat rollen, swingen en schuren.

De aftrap is met Easy Rider Blues, een nummer uit het repertoire van Blind Lemon Jefferson. De oude bluestraditie krijgt meteen een frisse schop onder de kont; Harm van Essen laat op zijn Harmony Silvertone horen dat hij niet van plan is om de hele avond bescheiden op de achtergrond te blijven. Zijn eerste solo is meteen een overtuigend visitekaartje richting programmeur Hans van Polanen. La Ratte’s frontman laat horen dat hij zijn snaren niet uitsluitend heeft meegenomen om ze te stemmen!

Vervolgens duiken we in ‘Rollin’ & Tumblin’, een bluesstandard die vooral bekend werd in uitvoering Muddy Waters. Het nummer is volgens Rosen een fijn voorbeeld hoe blues en bluegrass in de muziek kunnen samensmelten; de man laat het publiek genieten van een knap staaltje gitaarvirtositeit waarbij de gitaarpartijen een bepaalde gespannenheid meekrijgen, terwijl Rosen met de tremolo-arm van zijn lichtgroene Vintage Icon V6 het geluid laat golven en trillen. Zijn vingers bewegen met een souplesse waar menig gitarist een extra oefenavond voor zou inplannen. Ondanks dat ik nog maar twee nummers heb beluisterd ben ik al fan van z’n stem. U raadt het al; Stef heeft zo’n stem met een rafeltje, een stem met karakter en kleur, heerlijk!

Harm zorgt voor het intro van de slow blues ‘Kind Hearted Woman’ (R.Johnson) terwijl Rosen zich op de Vintage reissued V100 in de klassieke bluesmelodie vastbijt. De Italiaan scheurt met zijn interpretatie werkelijk de hoeken van de bladmuziek van het nummer. Als B.B. King nu op hem neer zou kijken dan zouden zijn mondhoeken omhoog krullen als goedkeuring. De gitaren praten, de ritmesectie blijft alert en de zang geeft het geheel precies die zinderende ziel die de blues nodig heeft.

‘Can’t Get Enough Of You’ werd dan weer door Stef Rosen zelf geschreven en kreeg een plekje op Soulify van 2022. Het publiek swingt mee op de golven van Harm die ook nu weer goede sier maakt met een smaakvolle opgebouwde solo. De band brengt een gracieuse groove die het publiek uitnodigt om niet alleen met het hoofd, maar ook met de heupen mee te doen. Minstens zo vermakelijk is het tafereel vóór het podium; een bezoeker blijkt met maar liefst twee danspartners de vloer te hebben gevonden. Ze improviseren op de livemuziek alsof de dansvloer al jaren hun natuurlijke habitat is.

Voor de liefhebbers van rauwe ritmische hypnotiserende blues zoals ikzelf brengen Stef Rosen en z’n vrienden van The Factory Band de North Mississippi Hill country blues klassieker ‘Poor Black Mattie’.

Ook hierin laat Paolo de Stigter de drumvellen stevig vibreren, krijg van Essen opnieuw ruimte om zijn spel te laten spreken en plukt Walter Wilhelm met overtuiging aan de dikke bassnaren.

Rosen beweegt ondertussen soepel over zijn snaren en geeft de tremelo een hoofdrol in de spanningsopbouw en de fraaie fade-out. Na afloop slaak ik een kreetje van opperste geluk, wàt een synergie weten deze vier mannen zonder één enkele repetitie hier neer te zetten. Chapeau!

Flashbacks naar Kim Wilson’s Fabulous Thunderbirds krijg ik met de Rosen original ‘Sugar Babe’ dat op het live album Howlin at Big Mama uit 2024 prijkt. Stef legt uit dat het nummer is gebouwd rond het principe van “call and response”. Daar hebben de Leidse bezoekers geen ingewikkelde gebruiksaanwijzing voor nodig. Wanneer Rosen de muzikale vraag stelt, galmt het antwoord vrolijk terug. De woorden “baby, you’re my sugar” worden met zichtbaar plezier meegezongen. Het is zo’n eenvoudig, puur bluesmoment waarop de afstand tussen podium en zaal even verdwijnt; Stef Rosen toont zich een allround entertainer door zijn interactie met het publiek.

Z’n hart en ziel ligt bij de soulmuziek vertelt Rosen zijn nieuwe Leidse fans en daarom mogen we een heel ‘eigen’ uitvoering van Redding’s ‘On The Dock Of The Bay’ meemaken waarvoor Harm van Essen de Fender Strato heeft omgehangen en draagt hij met gevoel bij aan de begeleiding. Het wordt een van de hoogtepunten van deze show. Ik kan slechts benadrukken dat Stef louter een wit velletje heeft maar dat er ‘n zwarte ‘soul’ in hem huist. Overigens tekent het publiek voor de beroemde fluitpartij aan het einde van de song.

Rosen heeft nóg een verrassing achter de hand; de bezoekers krijgen de primeur van zijn nieuwe zelfgepende single ‘Say You Will’ die donderdag 22 Oktober a.s. zal verschijnen. Hij vertelt dat hij het nummer zelfs nog niet eerder live gespeeld heeft; daarmee wordt Qbus voor even het ‘muzikale proeflokaal’ waar zijn nieuwe compositie voor het eerst aan een publiek wordt blootgesteld. Spannend? Zeker maar toch wordt het met de mannen van The Factory Band een daverend succes. Omver worden we geblazen door Rosen’s virtuositeit maar ook zeker zijn stem beheersing in Otis’ ‘Cigarettes & Coffee’. Zijn rauwe randje wordt hier geen ruwe bolster om de emotie te verbergen, maar juist het míddel waarmee die emotie wordt benadrukt! Rosen maakt in de cover gretig gebruik van de tremelo-arm die het geluid van de door de capo aangedrukte snaren laat vibreren dat het een lieve lust is. Deze man kan zijn instrument laten zingen zonder het voortdurend uit te laten schreeuwen.

Voor ‘How Long’, een uptempo nummer van Soulify, vertelt Rosen dat hij dank verschuldigd is aan Richard van Bergen – vanavond in het publiek aanwezig-, die hem in contact bracht met Walter Wilhelm naast bassist ook eigenaar van For The Road Agency. Rosen grijpt de gelegenheid aan om hem muzikaal in het zonnetje te zetten. Het nummer heeft een prettig rockabilly-achtig karakter en zorgt voor een nieuwe dosis vaart. Rosen geeft zijn begeleiders de ruimte om hun instrumenten middels fijn opgebouwde solo’s in de spotlight te zetten.

De drummsolo’s van de Stigter zijn functioneel en levendig, Wilhelm legt een stevige bassfundering en van Essen krijgt opnieuw de kans om zijn gitaar te laten spreken. Het is zichtbaar en hoorbaar genoeglijk om te zien hoe Rosen de drie mannen de ruimte gunt.

De anticlimax overvalt het publiek rond de klok van tien als Rosen denkt dat het gedaan moet zijn met de set, maar het publiek heeft zich inmiddels helemaal in de muziek vastgebeten en heeft weinig behoefte om Rosen al te laten vertrekken. Gelukkig kan het publiek hem overtuigen om nog een paar van die magistrale noten uit zijn Vintage Icon V6 te persen. ‘Nobody Knows You When You’re Down And Out’ brengt Stef helemaal alleen, breekbaar en sereen. Zijn gitaar is niet slechts opsmuk, maar het is zijn gesprekspartner. Dit is een klein, stil moment waarin de zaal weer even verandert van dansvloer in luisterruimte.

Na het bijwonen van dit Nederlandse debuut van Stef Rosen is de menigte het er over eens: wij àllen zijn dank verschuldigd aan van Bergen en Wilhelm want Rosen is een ontdekking, een revelatie en een welkome toevoeging in het rijtje van Italiaanse gitaristen/vocalisten als Enrico Crivellaro, Mike Sponza, Roberto Morbioli, Dany Franchi (waar is hij gebleven?), Roberto Luti en Luca Giordano!

We gaan eruit met een lekkere boogie in de stijl van de traditional Black Betty waarin zowel Harm van Essen als de nieuwe trouvaille Stef Rosen dit zeer aangenaam verpozen in muziek-herberg Qbus met wervelende solo’s afsluiten. Stef Rosen; een welkome ontdekking voor de liefhebber van blues met soul, swing en een stevige portie speelplezier. Dank aan Richard van Bergen en Walter Wilhelm voor het samenbrengen van de juiste muzikale mensen en natuurlijk weer aan programmeur Hans van Polanen voor het opduiken van opnieuw een muzikale parel. Waarom Rosen als de “Slidin’ Wolf” bekend staat hebben we vandaag helaas niet mogen meemaken maar dat is dan hopelijk voor een andere keer als TBA? er zeker wéér bij is.

Er vallen dit seizoen nog meer ‘Pareltjes van Polanen’ te ontdekken. Klik HIER voor de acts die Van Polanen Presenteert heeft gecontacteerd. Volgende week op 27 Oktober a.s. SaRon Crenshaw én op 03 November a.s. Danielle Nicole! Er komt nóg een klapper van een verrassing, maar dat mag pas volgende week bekend worden gemaakt dus houd zéker de website in de gaten óf schrijf in voor de nieuwsbrief zodat u niets mist!
Opnieuw dank aan Van Polanen Presenteert voor de gastvrijheid en weer tot ziens bij een volgend optreden van een mooi ‘pareltje’.


