Bex Marshall en haar band speelden Zondag 20 September 2026 jl. in Bluesclub XXL – Wageningen. Tekst door Nicolette Johns met foto’s van Dick van der Wilt. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Het is alweer negen en een half jaar geleden dat ik mijn navigatie instelde op Wageningen. In april 2017 bracht die route me naar De Patio, waar ik destijds nog met een boodschappentas vol Nederlandse lekkernijen, besteld door The Imperial Crowns, arriveerde. Op deze laatste zomerdag van 2026 schijnt de zon fel en wijst mijn gsm opnieuw de weg naar Wageningen. Ditmaal naar het theatercafé van het Junushoff, het tijdelijke onderkomen van de XXL Bluesclub. Op het programma staat een Britse dame die haar sporen in de blues ruimschoots heeft verdiend: Bex Marshall. De vrouw die ik in 2015 begeleidde naar Radio Rijnmond voor een sessie bij Ronald van Oudheusden’s Live Uit Lloyd, met haar oesters at by Jan Schmidt om vervolgens naar de Westlandse Muziekzolder te rijden, maar ook het zuiden van Nederland, Vlaanderen en het Waalse Visé maakten deel uit van de tour destijds georganiseerd door Tino Boley.
De van Britse landadel afstammende (vader † 2023) Rebecca Marshall-Everitt is een met British Blues Awards onderscheiden artieste en winnares in de categorieën Female Vocalist en Blues Album of the Year. Critici doopten haar ooit tot “een jongere versie van Bonnie Raitt”. Booker T. Jones becommentarieerde haar werk met “eindelijk een vrouw die gitaar speelt als een godin, zingt als een engel, schrijft zoals Bob Dylan en grijnst als de duivel”. Zelf noem ik haar liefkozend “de vrouwelijke Ian Siegal”. Niet omdat ze hem imiteert, maar vanwege diezelfde combinatie van karakter, eigenzinnigheid, schrijversskills en haar onweerstaanbare liefde voor de blues. Haar raspige, korrelige stem klinkt krachtig en doorleefd, als een muzikale cocktail van Memphis Minnie, Janis Joplin, Beth Hart en — uiteraard — Bonnie Raitt. Haar songteksten laveren ondertussen soepel tussen proza en poëzie. Dat de vergelijking met Janis Joplin niet uit de lucht komt vallen, bleek al eerder. Janis’ voormalige begeleidingsband, Big Brother & The Holding Company, herkende haar talent en nam haar in 2014 mee op tournee. Met Iers Roma bloed door haar aderen heeft Marshall bovendien iets van een blonde, zwoele zigeunerin. Maar vooral haar gitaarspel maakt haar bijzonder. Slide, bluesrock, ragtime en roots picking worden door haar samengesmeed tot een hoogstpersoonlijke stijl: scherp, swingend, zompig en soms ronduit zinderend.
Als zeventienjarige verliet ze het ouderlijk huis en na een aantal omzwervingen belandde ze in ons eigen Amsterdam als croupier. Daar in Amsterdam ontving ze op een avond zo’n goede fooi dat ze ‘s morgens direct een ticket naar Australië aanschafte. Reizende door Australië werd de beslissing genomen om haar droom na te jagen; een carrière in de muziek. Die keuze heeft haar bepaald geen windeieren gelegd. Als muzikale avonturierster reist ze inmiddels de wereld over, van Rusland tot Brazilië en de Verenigde Staten. Ieder jaar staan er vele internationale optredens op haar agenda. Vandaag staat na elf jaar eindelijk weer een Nederlands optreden op die kalender.
Als fotograaf Dick van der Wilt en ikzelf allervriendelijkst verwelkomd zijn zie ik het theatercafé van het Junushoff in Wageningen langzaam maar gestaag vollopen. De leden van de XXL Bluesclub begroeten elkaar hartelijk na de zomerstop, maken ‘n praatje en heffen het glas op ‘n mooi muzikaal seizoen.
Om kwart over drie neemt XXL-teamlid, vandaag in de rol van MC, Hans Wiegerink het woord om Bex Marshall en haar band aan te kondigen. Haar begeleiders zijn Luciano ‘Lucky’ Pesce op toetsen, Aidan Hamade op bass en Pablo Leoni op drumms.
Dan gaat het los. Er wordt geopend met ‘Lay Down and Die’ van het album Fortuna dat Bex Marshall in 2024 uitbracht.Een rauwe, rollende en ritmische binnenkomer. Jammer genoeg overstemt Pablo Leoni’s drummstel in het zaalgeluid de Teye Player Apache van Bex enigszins. Zonde, want die gitaar mag gehoord worden.
De opvolger heet ‘Dirty Water’, eveneens afkomstig van Fortuna, brengt de gitaar gelukkig weer prominent voor het voetlicht. De vocals klinken naar mijn smaak wat te treble-achtig, maar het gitaarwerk is opnieuw brutaal en broeierig. Uptempo gaat het verder met de klassieker ‘The Blues Is My Business’. Hoewel de zangeres zichtbaar ziek is, staat ze professioneel haar mannetje. Achter de toetsen steunt ‘Lucky’ Pesce de frontvrouw professioneel met een vurige en virtuoze orgelsolo.
Ook ‘Scrapyard Dog’ is net als de twee eerste songs een eigen compositie. Het nummer heeft een bijna traditioneel ritmische basis en opnieuw speelt Pesce een mooie rol op het orgel. Het is duidelijk: deze band kent zijn blues en weet er tegelijkertijd een eigen draai aan te geven.
Als ik Bex haar koperen slide zie om schuiven recht ik m’n rug want hier houd ik van! De tekst van ‘I Can’t Look You In The Eye’ handelt over dat eerste afspraakje waar je eigenlijk tegenop ziet en dat vervolgens ook nog eens stroef verloopt. Het publiek lijkt zich echter vooral druk te maken om iets anders: het slidewerk van de platina blonde gitariste uit Londen. De tonen glijden gierend over de snaren.
Ieder zichzelf respecterende bluesmuzikant heeft een onvermijdelijke slow-blues op de set-list staan; die van Bex Marshall heet ‘5am’ en is ook op Fortuna te vinden. Wàt ‘n solo geeft de frontvrouw hier weg zeg! Slepend en sensationeel; je waant je als op een nachtelijke wandeling langs de pubs van Bex’ habitat Crouch End waar je bijna het verschraalde bier kan ruiken.
We lopen zachtjes richting pauze maar niet voordat er speciaal voor de dames in het publiek ‘Big Legged Woman’ van Freddie King is gecoverd en haar eigen ‘The House Of Mercy’ van het gelijknamige album 2012 uit heeft geklonken.
Het nummer heeft een bijzonder verhaal, The House of Mercy is het Londense opvanghuis voor muzikanten die tijdens een tour zonder onderdak zitten. Bex en haar inmiddels overleden echtgenoot Barry Marshall-Everitt, bekend van HoM Radio, waren initiatiefnemers. “The doors are always open,” zingt Bex en juist dat gevoel heb ik ook in deze gastvrije XXL club in het mooi gelegen Wageningen.
Hopelijk heeft Bex Marshall in de pauze tijd voor ‘n goeie grog en een paar Antigrippine’s want na deze eerste set stapt ze kleddernat van de koorts het podium af.
Na een klein kwartiertje betreedt de band rond kwart over vier opnieuw de bühne. Bex heeft haar Ozark Resonator omgehangen voor ‘Black Guitar’, afkomstig uit 2008 en te vinden op Kitchen Table.
Ik geniet van de meesterlijke en melodieuze mallets van Pablo Leoni op de drummvellen. Bijna naadloos gaat het nummer over in het instrumentale ‘Fortuna’. Een uptempo werkstuk waarin Bex haar gitaarvaardigheid nog maar eens etaleert. Snel, scherp en spectaculair schieten de noten door de zaal. Dat de gitaarmeesteres ook effecten aan kan horen we in ‘Kitchen Table’.
Vervolgens verschijnt de wondermooie turquoise Teye Apache weer ten tonele voor ‘Preaching To The Choir’. Oftewel: voor eigen parochie preken en dat is precies wat Bex hier doet voor de inmiddels volledig aan haar lippen hangende blues-discipelen. Het is bijna kerkelijk maar dan met veel gitaar.
Dat Bex Marshall in de media regelmatig met Bonnie Raitt wordt vergeleken, bewijst ze overtuigend met Raitt’s ‘Love Me Like A Man’. Het publiek smult van haar solo, maar ook Lucky Pesce krijgt zijn verdiende applaus. Zijn orgel klinkt warm en wervelend, terwijl hij vocaal een extra duit in het zakje doet met een fraaie scatsolo, à la Al Jarreau.
Daarna volgt ‘When It’s Gone’ dat weer van haar meest recente ‘kindje’ Fortuna komt. In het nummer beschrijft Bex hoe je soms pas beseft hoeveel iemand voor je betekende wanneer die persoon — een ouder of geliefde — uit je leven is verdwenen. Wie herkent het niet? De smaakvolle fade-out krijgt hier in Bluesclub XXL grif de handen op elkaar.
Als Hans Wiegerink de zwarte Bluesclub XXL-gitaar aanreikt weten de vaste bezoekers van de bluesclub dat het tijd is geworden voor alweer het laatste nummer van deze fijne middag met gelijkgestemden. Bex kiest voor de vertolking van Janis Joplin’s ‘Piece Of My Heart’. Nog steeds – ondanks de koorts en griep die haar vandaag parten spelen – klinkt haar stem als een krachtige, korrelige en kolkende smeltkroes van ‘n oude black woman, ’n hartstochtelijke rockdiva en van ‘n soulsister. Bijna vijftig inmiddels, maar nog altijd een muzikale tornado! Luidkeels wordt er met deze klassieker meegezongen. Wàt ‘n sfeertje op deze zonnige zondagmiddag in de beroemde stad van Hotel De Wereld.
Natuurlijk mag een muzikale globetrotter als Bex Marshall geen afscheid nemen zonder een toegift. Er wordt gekozen voor het lekkere uptempo en zeer toepasselijke ‘Jungle’, precies het soort nummer waarin alle bandleden met een solo de spotlight krijgen en waarmee je een middag als deze nog even van extra energie voorziet.
Bex Marshall liet ook vandaag weer ‘n geheel ‘eigen’ en divers gitaarspel horen. Van zompige swamp-blues tot vurige bluesrock, van ragtime tot rauwe roots, van subtiele slide tot stevige snarenstormen: het zit allemaal in haar muzikale gereedschapskist. En haar stem? Die was ondanks alle fysieke ongemakken, nog altijd krachtig zonder schreeuwerig te worden, rauw zonder rommelig te klinken en soulvol zonder sentimenteel te worden. Na elf jaar was het weer fijn toeven in haar gezelschap. Nu “fingers crossed” dat haar nieuwe Europese impresario Toni Tilotta ervoor kan zorgen dat onze volgende ontmoeting niet zo lang op zich zal laten wachten.
Na het optreden worden de Fortuna exemplaren door Bex nog vriendelijk gesigneerd en schuiven wij samen met een mannetje of dertig aan voor de uiterst smakelijke ‘blueshap’ alvorens we gedrieën weer de “beamer” zoals Bex m’n heilige koetje noemt met een gesigneerde cd, een goed gevulde maag en vooral een hoofd vol bluesy en bijzonder fijne herinneringen richting het Rijnmond gebied sturen. Wageningen was weer even het middelpunt van de blues.
En Bex Marshall? Die bleek, zélfs met koorts, nog altijd een fenomenale, flamboyante en fabelachtige muzikale krachtpatser.
Graag bedank ik Ben van der Swaluw voor zijn gastvrijheid. Wilt u ook eens zo’n leuk zondagmiddag optreden bijwonen? Neem een kijkje op Bluesclub XXL!
