M I N K O + Charley Cruz & The Paradise People traden Dinsdag 08 September 2026 jl. op in Muziekhuis Qbus – Leiden. Tekst Nicolette Johns, foto’s Dick van der Wilt. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Rond 2008 zag ik Charley Cruz en zijn toenmalige band The Lost Souls voor het eerst optreden in hun habitat Dordrecht. Metéén was ik verkocht.; aan de combinatie van de stemmen maar ook zéker aan de zelf gepende teksten van frontman Charles Croes. Deze band móest erbij zijn op mijn verjaardagsfestival in 2010 waar ze een indrukwekkend optreden weggaven.
De band stond in 2011 op het grote podium van Blues Peer, Blues Open volgde maar ook deelden ze het podium met Dwight Yoakam en Jimmy LaFave. De band ging door gezondheidsredenen ter ziele maar begin dit jaar werd het podium weer beklommen. Weliswaar met ‘n andere band maar Charley Cruz & The Paradise People was geboren. De broers, drummer/accordeonist Ronald Croes en frontman/(akoestisch) gitarist/zanger Charles Croes, worden tegenwoordig bijgestaan door Arthur Deighton op mandoline, tombak en vocals, gitarist Ralph Bauer, de man die de ritme-sectie van Ronald op (contra)bass aanvult heet Jean Paul Joosten. Speciale gast vandaag is Daniel Bloem (Massada) op percussie. De band heeft voor de Leidse Qbus een set-list samengesteld die veelal bestaat uit nummers van het debuutalbum Love Will Find A Way dat op het Coast To Coast platenlabel werd uitgebracht en in April jl. het levenslicht zag.
Als het publiek is verwelkomd stappen Charley Cruz & The Paradise People al rap het podium want deze dinsdagavond in de Leidse Qbus is muzikaal volgepakt met twee Dordtse traktaties zoals Hans van Polanen het zo mooi op zijn website vermeldde. Tien over acht klinkt de contrabass van Jean Paul Joosten voor het intro van ‘Higher Love’, de drumms en mandoline vallen soepeltjes in en ik word teruggeschoten naar het jaar 2003 waarin ik Cuba bezocht.
Met een gevoel alsof ik weer door de straatjes van Havanna Vieja loop beleef ik deze song. Als ik Charley Cruz de eerste tekst hoor zingen schrijf ik in het bekende boekje dat ik zijn stem zooooo gemist heb. De snerpende gitaar van Ralph Bauer – hij is de gitarenwizzard van o.a. Leif de Leeuw – blend soepeltjes in het Caribische ritme.
De opvolger heet ‘Down Here Where The River Runs’ en wordt geopend met een tokkelend geluid op de akoestische gitaar van frontman Charles, broer Ronald heeft inmiddels de accordeon omgehangen om de song naar ‘tear-jerker’ niveau te tillen. De slide van gitarist Bauer gaat door merg en been!
De drummvellen worden met mullets beroerd en Daniel Bloem zorgt voor de smaakvolle percussie dat uiteindelijk tot een prachtige fade-out leidt. De ragfijne mandoline van Arthur Deighton is het intro naar het uptempo ‘Past The Pinnacle’ waarin nogmaals Bauer een indrukwekkende gitaarsolo weggeeft. Ondertussen zorgt de ritme-sectie van Jean Paul Joosten en Ronald Croes voor de backbone.
Ook zit ‘Vertigo’ sinds het werd uitgebracht op The Other Side nu in een nieuw jasje – ook te vinden op het nieuwe album Love Will Find A Way – het nummer staat nog steeds als een huis. Wéér ben ik onder de indruk van het professionalisme van deze mannen; onbegrijpelijk dat ze zo weinig te zien zijn. Laten we hopen dat Qbus de aanzet is tot veel meer optredens dit seizoen.
Percussionist Daniel Bloem en Arthur Deighton op mandoline zorgen voor de oproep naar ‘Rain’ ondanks dat er deze dinsdag genoeg van gevallen is – en nog steeds doet gezien de bezoekers die nog steeds arriveren – heeft de song iets vrolijks. Tekstdichter Charles Croes heeft nummer zo geschreven dat het klinkt als een zomerse regenbui die alles even lekker opfrist.
De in de hoek van het podium verstopte Jean Paul Joosten heeft de contrabass verwisseld voor de bassgitaar. Het gevoelige ‘Above The Blue’ gaat over loslaten en afscheid nemen vertelt Charles het aandachtige publiek. Zijn bijna ijle stemgeluid doet de tranen opwellen; mooi, gevoelig en he-le-maal af!
De country-twang volgt met ‘Sweet Renee’ dat geschreven werd om de verovering op Charley’s nieuwe partner een ‘zetje’ te geven. Ronald’s accordeon met Arthur’s mandoline vormen een subtiel bruggetje naar het ritme van Daniel en de hi-hat die ritme-architect Ronald met de voet aanzet. Ook ‘n cover staat op de set-list maar dan wel een song die naadloos op het stemgeluid van frontman Charley Cruz aansluit; we horen ‘Golden Brown’ van The Stranglers dat een golf van herkenning in de zaal bewerkstelligt. Wàt een fijne vertolking zeg! Nóg een cover is die van Little Feat’s ‘Willin’; hierin steken alle bandleden vocaal een tandje bij. Écht heel lekker!
De magische mandoline, de ambitieuze accordeon en de grillige gitaren – zowel de authentieke akoestische als de epische elektrische – vieren een vrolijk feestje. Ze verweven zich sierlijk tussen de garens in het wondermooie wandtapijt van de degelijke drumms en de briljante bass, allemaal op een meesterlijk afgewogen manier. En wat die zwoele zang van Charles betreft? Daar valt en staat deze band bij!
Deze uitstekende performance wordt een dik uur later afgesloten met een spiksplinternieuwe song onder de titel ‘Devil’s Got A Hold’, nogmaals haalt snaarkunstenaar Ralph Bauer alles uit z’n gitaar en krijgen bassist Joosten en percussionist Bloem alle ruimte om te soleren. Genoten met een grote G!
Tijdens de pauze zie ik dat de zaal nog verder vol is gelopen – de fietsers hebben gewacht tot na de buien blijkbaar – want de jongste band uit “Dordt” staat in het tweede gedeelte van deze ‘double bill’ op stapel.
Ik heb het over M I N K O de band van gitarist Nick Croes (Typhoon, Jett Rebel, Ntjam Rosie, Sabrina Starke én zoon van drummer Ronald Croes), bassist Tammo Deuling (ook Dawn Brothers), drummer Darryl Ciggaar en gitarist Dusty Ciggaar (beiden Dry Riverbed Trio, Big Dave & The Dutchmen en Ian Siegal Band).
Zelf zeggen ze “Mighty Fine Blues, Juice Roots en onvervalste Country Blues” te brengen en na mijn zeer verlate kennismaking eerder dit jaar op Ribs & Blues kan ik me daarin goed vinden want dit M I N K O plaats je niet zomaar in een hokje.
De set wordt om kwart voor tien soulish geopend met ‘No Show Jones’ waarin Darryl Ciggaar zorgt voor de vorstelijke vocalen. De muzikale klasse van deze nog steeds jonge maar al zeer ervaren artiesten voelt ook vanavond weer als een warm wintervest. Het speelplezier en enthousiasme wat dit kwartet op dit kleine podium ten toon spreidt besmet met gemak de in grote getalen, soms nog half vochtige, aanwezige toeschouwers. Niemand denk nog aan die natte haren, t-shirt of sokken maar geeft zich over aan deze snaren- en stemkunstenaars. Bassist Tammo Deuling is de man die tekent voor het vocaal dragen van ‘Cut The Line’ en dat doet hij op krachtige wijze.
Deze song is niet te vinden op het album maar de set wordt vervolgd met een greep uit de meeste tracks van het titelloze debuutalbum dat vorig jaar Oktober uitkwam. M I N K O zigzagt ook vanavond weer bevallig en gracieus tussen tussen rock ‘n roll, roots, countryblues en rhythm & blues. Als ik Darryl het intro van ‘Carmencita’ hoor inzetten kan ik me niet onttrekken aan de gedachte dat het veel lijkt op de drumms in ‘God Don’t Like Ugly’ van Ian Siegal.
In ‘Carmencita’ komt de slepende slide van Nick Croes en is het Dusty Ciggaar die de vocals voor zijn rekening neemt. Nadat Darryl z’n waardering voor “de mannen waar we alles van leerden: Charley Cruz & The Paradise People” heeft uit gesproken gaan we Rock ‘n Rollen op ‘Back On The Road’. Hierin katapulteert drummer Darryl Ciggaar zijn lead-vocals als een bezeten door de duivel de zaal in.
Lekkere samenzang ook weer van Tammo en Nick. De gitaarsolo van snarenkunstenaar Dusty Ciggaar laat een verpletterende indruk achter op mij maar ook op de vele gitaarnerds in dit volle Qbus!
De opvolger is er eentje van vér voor de geboorte van de leden van dit M I N K O, we horen Darryl excelleren in de cover van ‘Mathilda’ dat door de kings of swamppop Cookie & The Cupcakes tot hit verheven werd. Er gaat een buzz door Qbus, de aanwezige dames doen voorzichtig een dansje met de nog wat onwillige partners. Het is feest in Leiden kompleet met de muzikale cakejes van M I N K O!
De stemmen van Nick en Darryl zijn fijn om naar te luisteren: dit is niet zomaar goed, dit is bijna belachelijk goed. Maar ook de samenzang van de andere bandleden zorgt voor ‘n fraaie, fonkelende extra kleur, terwijl de instrumentale klasse natuurlijk niet te betwisten valt als we achtereenvolgens ‘Play On’, ‘Mighty Fine’ en ‘On & On’ van het album de revue horen passeren. In ‘On & On’ laat Dusty opnieuw van zich horen; hij laat zijn dwarsdenkende maar vooral duchtige kant zien wanneer hij weer heerlijk buiten de lijntjes weet te kleuren.
Als Tammo Deuling vocaal ‘Still In Here’ inzet vult Qbus zich met de sound van de indorock van weleer. Weer nemen de dames het voortouw en leiden hun danspartners op het ritme van de quickstep. Opvallend is vooral de verbazingwekkende vanzelfsprekendheid waarmee M I N K O alles laat klinken maar toch blijft het ondertussen indrukwekkend hoe geruisloos, geraffineerd gewoon rete-strak alles in elkaar grijpt.
We horen nog ‘Here Comes The Rain’ dat lekker up-tempo is maar meer dan twee ‘regendans’ songs lijkt me genoeg om hopelijk later toch droog de wandeling naar de parkeergarage te overbruggen.
De opvolger is weer van het album, lekker laid-back zingt Nick ‘If I Won’t Tell Her’ waarbij hij ook nog eens een vette gitaarsolo weggeeft. Ondertussen helpt de zaaltechneut Darryl met z’n bass drumm-pedaal die het schijnbaar begeven heeft.
De band wil ook een cover opdragen aan Chris Gaffney die moeiteloos een repertoire wist op te bouwen uit country, zydeco, rockabilly maar ook Tex-Mex muziek. We horen het aanstekelijke ‘Cowboys To Girls’ dat in tegenstelling tot de titel doet vermoeden vrij soulish aanhoort. Ook dit kunnen de mannen van M I N K O met gemak aan, bij deze vertolking likt het publiek de vingers nóg maar eens af!
De reguliere set wordt afgesloten met het muzikale meesterwerkje dat gaat “over een berg” aldus drummer Darryl Ciggaar. ‘El Chorro’ begint met een opzwepend Bo Diddley ritme waarin we andermaal van de klasse van lage-tonenspecialist Tammo, ritme-bouwmeester Darryl en van de snaarvirtuozen Dusty en Nick kunnen genieten.
Het is duidelijk M I N K O geeft geen shows die draaien om bombarie, borstklopperij of bokkesprongen, maar om vakmanschap, verleiding en verdomd veel groove. Het hoge gehalte aan authenticiteit vormt de muzikale M-factor! M I N K O maakt muziek die niet hoeft te brullen om gehoord te worden, deze mannen hoeven eigenlijk maar te beginnen met spelen en de rest gaat als vanzelf. M I N K O kan in mijn ogen Europa met gemak veroveren, de vraag is alleen waar ligt hun ambitie?
Na zo’n succesvol optredens spreekt het voor zich dat de mannen teruggeroepen worden voor een toegift. Die wordt opgedragen aan Waylon Jennings met de vertolking van ‘Only Daddy That’ll Walk The Line’ waarin Darryl opnieuw meesterschap toont achter de microfoon en broer Dusty voor de noodzakelijke twang garant staat. M I N K O onze ‘eigen’ vaderlandse versie van The Band!
Er vallen dit seizoen nog meer ‘Pareltjes van Polanen’ te ontdekken. Klik HIER voor de acts die Van Polanen Presenteert heeft gecontacteerd. 22 September a.s. treedt Kevin Welch op maar ook Jeffrey Hallford & The Healers, Ashley Campbell (de dochter van Glen Campbell) en voor de bluesadepten op 27 Oktober a.s. SaRon Crenshaw én op 03 November a.s. Danielle Nicole! Wellicht komen er nog meer verrassingen langs dus houd altijd de website in de gaten óf schrijf in voor de nieuwsbrief zodat u niets mist!
Opnieuw dank aan Van Polanen Presenteert voor de gastvrijheid en wellicht kan/mag er weer ‘n TBA?-team bij een volgend optreden aanwezig zijn.
