Ronnie Wood trad Maandag 07 en Dinsdag 08 September 2026 jl. op in Paradiso. Onderstaand een verslag van Maandag 07 September ’26 jl. Tekst van Keimpe Sliep, foto’s van Hendrik Mulder (waarvoor hartelijke dank!). Sfeerfoto’s Keimpe Sliep.
De voorverkoop was al in maart van dit jaar. En in recordtijd waren de drieduizend kaarten voor de twee concerten van Ronnie Wood and his Ammo Band strak uitverkocht. De ‘Fearless-tour brengt Ron Wood en zijn band langs tien Europese steden, waaronder twee in Amsterdam, en vier in Zuid-Amerika.
Met de aankondiging van een special guest op het affiche zouden het de duurste concerten ooit in Paradiso worden.Ticketprijs: 206 euro, exclusief de zo verfoeide maandkaart van 4,50. Geen haar op mijn Friese hoofd dat er ook maar enigzins over peinsde om een dergelijk bedrag voor een concert (van een enkele Stone) uit te geven. (De uitzondering op die regel zijn doorgaans de Rolling Stones zelf).
Maar, Stonesbloed kruipt gelukkig waar het niet gaan kan en de zaterdag voor het eerste concert breekt dan toch het onvermijdelijke Stonesvirus uit. En dus in alle haast last minute toch maar een kaartje gekocht en de blik op maandagavond twintig uur dertig gezet.
Bij aankomst is het voor Paradiso al een drukte van belang. Naar verluidt stonden de eerste die-hards om drie uur in de nacht al voor de deur om zich te verzekeren van een goeie plek voor het podium. Met heel die ambiance van al uren van te voren bij Paradiso aanwezige Stonesfans leek het wel of de Rolling Stones zelf kwamen optreden. Deze vorm van sfeerproeven is voor de echte fan bijna een must voor een optreden van (een van) de Stones.
En dan het concert. Na zeker vierenhalf uur voor en in de zaal gezellig wachten was het dan eindelijk zover. Ronald David Wood, de man die mede aan de bakermat stond van de ‘British Blues Boom’ halverwege de jaren ’60 en gitarist bij o.a. The Birds, The Faces en The Rolling Stones, betreedt na 31 jaar weer het podium van de Paradiso Club in Amsterdam.
En als Ron Wood het podium betreedt dan gebeurt er wat met je. De muziekgeschiedenis die deze man met zich meebrengt is immens en bezorgt op voorhand al een enorme dosis kippenvel!
Na een korte soundcheck langs de microfoons vooraan op het podium trapt Ronnie Wood af met het op zijn lijf geschreven ‘It’s Only Rock ‘n’ Roll’. Deze Stonesklassieker kwam jaren vóór het op de gelijknamige Stones elpee terechtkwam tot stand in Woody’s huis The Wick. Mick Jagger en David Bowie hadden nog een flinke vinger in de spreekwoordelijke pap.
Hij is dus los en het behoeft geen betoog dat het ramvolle Paradiso met onmiddellijke ingang luidkeels door het lint gaat!
De krakkemikkige, wat valse door whiskey en andere middelen gesmeerde stem van Ronnie Wood had altijd al zijn charme en die komt tijdens ‘Am I Groovin’ You’ en al die klassiekers die vanavond de revue passeren weer helemaal van pas. De Stones’ ‘Hey Negrita’ en ‘Flying’, het eerste nummer wat Woody voor The Faces schreef en “zijn eigen” ‘Mystifies Me’ zijn hier treffende voorbeelden van.
Wood put deze tour voornamelijk uit covers en songs waar hij in zijn verschillende bands aan heeft bijgedragen. ‘You’re So Fine’, ‘Show Me’, ‘Mystifies Me’ en ‘Outlaws’ zijn de enige liedjes die vanavond gespeeld worden die rechtstreeks van een Ronnie Wood soloplaat komen. En dat had wat mij betreft wel een onsje meer gemogen. ‘I’ve Got My Own Album To Do’ en ‘Gimme Some Neck’ bijvoorbeeld staan boordevol persoonlijke en publieksfavorieten. Maar het siert Woody’s eigenzinnigheid en wellicht ben ik de enige kniesoor die op deze slak zout legt.
Al die ‘covers’ voelen echter geenszins aan als een willekeurig samengesteld geheel. Ze leggen de oorsprong bloot van Woods muzikale DNA: blues, soul, vroege rock-‘n-roll, reggae, Bob Dylan (vanavond in de vorm van het schitterende ‘Seven Days’), Jeff Beck, The Faces en natuurlijk de band waarvan hij het gitaargeluid sinds 1975 zo bepalend heeft vormgegeven.
The Ammo Band speelt een gedegen set in dienst van Ron Wood. Het is deze zelfde Wood die vooral de zangeressen Imelda May en Chanelle ‘Chanel’ Haynes laat schitteren. Deze twee vocale wervelwinden brengen flair met ‘River Deep, Mountain High’ en ‘Spoonful’, ze stormen als het ware de hele avond af en aan door een zeer enthousiast Paradiso!
En Mera Royle verdient de credits het Stonesnummer ‘Country Honk’ op haar viool tot een ongekend hoogtepunt te hebben gespeeld.
The Ammo Band bestaat verder uit gitarist Johnny Lee Schell, de solide rhythm section Willie Weeks en Andy Newmark (ze speelden al op Woody’s eerste soloplaten) en toetsenist Andy Wallace. Dit kwartet speelt al decennialang met alle, eigenlijk teveel om op te noemen, groten der aarde.
Ron Wood is natuurlijk behoorlijk op leeftijd maar daar is deze avond in een bomvol Paradiso niks van te merken. Zijn fragiel ogende lijf staat tegelijk als een huis en hij waagt geregeld een dansje en een hipshaker en eens te meer kan de slogan ‘a Rolling Stone gathers no moss’ uit de kast.
Een Ron Wood concert is ook niet zomaar een concert. Je waant je echt op een avondje rockgeschiedenis bij een rocklegende die liedjes speelt van hemzelf, van de Stones, the Faces en covers van een Hopeton Lewis (‘Take It Easy’) en the Shangri-las (‘Remember Walkin’ in the Sand’). Liedjes die verankerd staan in ons collectieve geheugen. ‘It’s Only Rock and Roll’, ‘Hey Negrita’, ‘Flying’, ‘Ooh La La’, ‘Country Honk’ en ‘Can’t You Hear Me Knocking’ waarop Woody nog maar eens de mondharmonica oppakt.
Het is te mooi om ze niet allemaal nog eens te benoemen. Nummers uit vervlogen tijden die vanavond weer even actueel zijn. Net zoals de afsluiter van de show en naar de mening van schrijver dezes één van de allermooiste nummers ooit gemaakt: ‘Stay With Me’. Alle remmen gaan nog een keer helemaal los en de conclusie is dat een avondje Ronnie Wood and His Ammo Band legendarische is geweest. Dit alles in levende lijve te mogen meemaken is onbetaalbaar en is zo’n gebeurtenis waarvan je over 31 jaar nog steeds weet waar je die avond was en wat je deed.
Ronnie Wood hoeft niemand meer iets te bewijzen. En het is precies deze vrijheid die Paradiso in vuur en vlam heeft gezet. Zijn nimmer aflatende enthousiasme als muzikant en als mens werkt ongelofelijk aanstekelijk. Ronnie Wood staat niet op het podium om een legende na te doen. Hij is er èèn! En hij maakt vanavond ondubbelzinnig duidelijk nog steeds heel erg dol te zijn op gitaarspelen.
