Het Gevarenwinkel festival vond plaats op 27, 28 en 29 Augustus 2025 in Varenwinkel -Herselt (BE). Hieronder het sfeerverslag van Zaterdag 28 Augustus. Tekst en foto’s van Dick van der Wilt. Klik HIER om zijn gehele album te bekijken.
De eerste band van vandaag – VON ROB – klinkt meteen lekker in de richting van countryrock. De zanger heeft een erg fijne stem en wordt muzikaal ondersteund door gitaar en toetsen. Samen vormen ze een mooie, sfeervolle basis voor het optreden.
De band komt uit de omgeving van Aarschot en wordt aangevoerd door Robbe Verheyden. Hij is geboren in 2001 en begon al op vijfjarige leeftijd gitaar te spelen. Als tiener speelde hij met zijn eerste band Casual Trip, waarmee hij zelfs op Pukkelpop stond. Daarnaast is Robbe actief in de rockbands ROVER en Goe Grief. Vandaag staat VON ROB als vierkoppige band op het podium: Gerrit Vandevelde op– bas, Jules Verstrepen aan de toetsen en Dirk Vandenbulcke achter de drums.
Voor mij is VON ROB tot vandaag een onbekende naam, maar daar komt na dit optreden zeker verandering in. De band maakt een bijzonder fijne indruk en brengt een heerlijke mix van countryrock, Americana, blues en rock. Muziek die lekker in het gehoor ligt en uitnodigt om verder te luisteren.
De combinatie van gitaar, toetsen, bas en drums zorgt voor een warme en volle sound, waarbij de stem van Robbe mooi naar voren komt. Wat ik ook leuk vind om te ontdekken, is dat VON ROB niet altijd met vier muzikanten speelt. De band treedt namelijk ook regelmatig in een kleinere bezetting van twee personen op. VON ROB brengt zowel eigen werk op liveoptredens en heeft inmiddels ook muziek op Spotify staan. In 2026 verscheen het album Not Beneath nor Above, met zeven nummers, waaronder Don’t Worry Mother, Dreamstalker en Even If You Stay Home.
Voor mij is VON ROB vandaag een aangename verrassing. Een band die ik vooraf nog niet kende, maar die zeker mijn aandacht heeft getrokken. Liefhebbers van countryrock, Americana en een vleugje blues doen er goed aan om deze band eens op te zoeken. Zeker even luisteren, want deze band is het waard!
De Dawn Brothers zijn een Nederlandse band uit Rotterdam, opgericht in 2016. Hun muziek beweegt zich tussen rock, soul, blues en Americana. Ze halen duidelijk inspiratie uit de muziek van vroeger. Denk aan The Band, Creedence Clearwater Revival en de soul uit de jaren zestig en zeventig. Toch klinkt het geheel zeker niet als een simpele kopie van die periode; ze geven er hun eigen draai aan.
Deze vierkoppige band uit het Rijnmond gebied komt hier de boel eens lekker opvrolijken en dat lukt ze uitstekend, want de band bestaande uit gitarist/zanger Bas van Holt, Rowan De Vos op toetsen, bassist Tammo Deuling en Rafael Schwiddessen op drums valt duidelijk goed in de smaak bij het publiek.
Wat me tijdens hun vorige optreden al opviel, is ook hier weer een belangrijk pluspunt: het geluid is geweldig. Niet te hard, maar vol, warm en vooral ontzettend zuiver. Dat maakt een optreden als dit extra prettig om naar te luisteren en zorgt er ook voor dat je de kwaliteit van de band goed kunt beleven.
De toetsenist en gitarist nemen tijdens een groot gedeelte van het optreden de zang voor hun rekening en vullen elkaar daarbij regelmatig aan met een mooie eerste en tweede stem. Het zijn fijne stemgeluiden die goed bij de muziek passen. Tel daarbij de strakke sound van de band op en je hebt een optreden waar je gewoon lekker in kunt meegaan. De toetsenist neemt daarnaast behoorlijk wat zang voor zijn rekening, waaronder ook een aantal solomomenten. Zijn toetsenwerk geeft de nummers net dat beetje extra, met fijne toetsenbordsolo’s en een mooie wisselwerking met de rest van de muzikanten.
Wat vooral opvalt, is de samenwerking binnen de band. Iedereen lijkt precies te weten wanneer hij ruimte moet pakken en wanneer hij juist de ander de ruimte moet geven. Met albums als Stayin’ Out Late en Dawn Brothers hebben ze inmiddels een mooi eigen repertoire opgebouwd. En live komt dat allemaal uitstekend tot zijn recht. De energie, de samenzang, de instrumentale klasse en vooral de manier waarop de muzikanten met elkaar spelen maken dit tot een erg prettig optreden.
En dan blijft er bij mij eigenlijk één gedachte hangen: waarom kom ik deze band zo weinig tegen in de omgeving? Rotterdam is eigenlijk helemaal niet zo ver weg, dus deze heerlijke band komt voor mij bijna van om de hoek. Dit was in ieder geval weer een bijzonder prettige kennismaking met de Dawn Brothers. Een band die ik de komende tijd zeker wat beter in de gaten ga houden.
Muddy What? is een Duitse bluesband uit München en Nürnberg, bestaande uit broer en zus Fabian Spang en Ina Spang, samen met Michi Lang. De band omschrijft hun muziek zelf als ‘New Blues’. Hun muziek is geworteld in de traditionele blues, maar krijgt een moderne en geheel eigen uitstraling door invloeden uit onder andere Delta-blues, funk, rock en soul. Vooral de combinatie van elektrische gitaar en de karakteristieke mandoline van Ina Spang zorgt voor een herkenbaar geluid.
Tijdens een optreden is er volop energie en ruimte voor improvisatie. Het ene moment hoor je een stevige, stampende blues, terwijl de band het volgende moment moeiteloos overschakelt naar een rustige en gevoelige ballad. Juist die afwisseling maakt een optreden van Muddy What? zo boeiend.
Ook hun nieuwste album, Neon Soul uit 2026, laat goed horen waar de band voor staat. De blueswortels blijven duidelijk hoorbaar, maar Muddy What? geeft daar een eigentijdse en dynamische draai aan. Het album bestaat voornamelijk uit eigen nummers, aangevuld met enkele verrassende, opnieuw geïnterpreteerde covers.
Muddy What? was weer geweldig. Je merkt dat de band met ieder optreden beter en sterker wordt. En dat is eigenlijk ook niet zo vreemd, als je kijkt naar het enorme aantal optredens dat deze band door heel Europa verzorgt.
Al die podiumervaring hoor je terug in de muziek. Muddy What? blijft zich ontwikkelen en bewijst keer op keer dat de blues nog altijd springlevend is. Met zoveel optredens, enthousiasme en muzikaliteit kan de band eigenlijk alleen maar nóg beter worden Grote klasse!
The Delta Generators zetten een geweldig optreden neer. De Amerikaanse blues- en rootsband uit Boston combineert blues, boogie, rock-’n-roll en soul en doet dat met enorm veel energie. De muziek is stevig en voortdurend in beweging. Vooral de bas en drums zorgen voor een lekkere, duwende drive die me bij momenten doet denken aan Led Zeppelin. Daarbovenop klinkt de gitaar heerlijk en zorgen de gitaarsolo’s voor een extra dimensie.
Frontman Brian Templeton maakt indruk met zijn krachtige stem en mondharmonicaspel. Hij weet echt iets neer te zetten op het podium. Ook gitarist Charlie O’Neal laat horen wat een geweldige gitarist hij is.
De bas van Rick O’Neal klinkt strak, stevig en schoon. Zijn uitstraling is opvallend en ook zijn podiumbeleving is mooi om te zien: hij gaat volledig op in de muziek en de sound van de band. Jeff Armstrong houdt het geheel stevig bij elkaar op drums.
De band heeft bovendien een mooie geschiedenis. The Delta Generators wonnen al in het jaar van hun oprichting de Boston Blues Society’s Blues Challenge. Hun debuutalbum Devil in the Rhythm uit 2008 won in 2009 een Independent Music Award voor beste bluesalbum.
Voor mij zijn The Delta Generators absoluut een aanrader. Wie van boogie, bluesrock en stevige rootsmuziek houdt, moet deze band zeker in de gaten houden.
Bij Jesper Lindell was mijn ervaring heel anders. In het informatieboekje wordt gesproken over een uniek stemgeluid en een veelbelovende band, maar dat kwam voor mij tijdens het optreden niet echt tot zijn recht. Ik vond het optreden persoonlijk behoorlijk tam en miste vooral de interactie met het publiek.
Jesper Lindell is een Zweedse singer-songwriter uit Ludvika, geboren in 1993. Zijn muziek bestaat uit een mix van Americana, soul, blues, country, West Coast-rock en rootsrock. Hij wordt regelmatig vergeleken met artiesten als Van Morrison, Nathaniel Rateliff en Chris Stapleton. Zijn muzikale verhaal begon toen hij op dertienjarige leeftijd tijdens het voetballen zijn been brak. Zijn oudere broer Anton speelde gitaar en leerde hem tijdens zijn herstel een paar akkoorden. Dat bleek het begin van zijn muzikale leven. In eerste instantie speelde Lindell ook bas in een heavyrockband, waarbij hij meer inspiratie haalde uit Thin Lizzy dan uit Americana.
Later ontdekte hij The Band en vooral The Last Waltz. Dat was voor hem het moment waarop hij echt gegrepen werd door de Amerikaanse rootsmuziek. Zijn muzikale voorbeelden zijn onder anderen Van Morrison, Ray Charles, Levon Helm, Richard Manuel, Neil Young, Etta James en Tom Waits. Juist die combinatie maakt Lindell interessant: hij probeert niet simpelweg Amerikaanse muziek na te doen, maar geeft er een eigen Zweedse draai aan met een warme, licht melancholische stijl.
Misschien hadden ze simpelweg hun dag niet, want dat kan natuurlijk gebeuren. Toch wist de band mij niet echt te raken. Die indruk hoorde ik ook bij andere mensen terug. Muzikaal is de band zeker niet slecht, maar het pakte me gewoon niet. Nadat ik wat foto’s had gemaakt, was ik voor mezelf eigenlijk al klaar. Dat neemt niet weg dat er ongetwijfeld mensen zijn die hier juist enorm van genieten, en dat is ook goed. Smaken verschillen nu eenmaal.
Een zangeres uit de USA die zich inmiddels heeft gevestigd in Brussel. Toen ik de tent binnenkwam en haar stem hoorde, dacht ik even aan Marianne Faithfull. Maar natuurlijk was zij het niet. Het bleek BJ Scott & Divine Rebels te zijn, die samen met drie andere dames op het podium stond. Dit liveproject van de Belgisch-Amerikaanse zangeres en gitariste Beverly Jo Scott. Het project ontstond na een muzikale reünie in Alabama in de zomer van 2024. De vier muzikanten combineren bekende klassiekers met eigen nummers en leggen daarbij sterk de nadruk op vierstemmige harmonieën. De muziek beweegt zich tussen folk, rock en country en heeft een heerlijke, warme sfeer.
De bezetting was bijzonder: naast BJ Scott, die zelf gitaar speelt en de zang voor haar rekening neemt, stonden er nog drie vrouwen op het podium. Gaëlle Mievis verzorgde de drums en zang, Claire Joseph speelde bas en zong en Skye speelde gitaar en zong eveneens. Geen enorme drumkit dus, maar een compacte bezetting met onder andere een snare en een floortom.
De vier dames weten samen een geweldig geluid neer te zetten. Vooral de samenzang valt op. Hun stemmen passen perfect bij elkaar en vormen een prachtig zuiver geheel. Ook de andere gitariste neemt verschillende nummers voor haar rekening en beschikt over een bijzonder mooie en heldere stem. De bassiste laat eveneens regelmatig horen dat zij vocaal haar mannetje staat.
In hun optreden komen verschillende bekende nummers voorbij, onder andere van Dolly Parton, Fleetwood Mac en natuurlijk Paint It Black. Het zijn nummers die in een eigen jasje worden gestoken, met veel aandacht voor de samenzang. Vooral het nummer van Dolly Parton maakt behoorlijk wat emoties los bij het publiek. De menigte zingt luidkeels mee en de sfeer wordt steeds intiemer. Het is mooi om te zien hoe deze vier vrouwen met hun stemmen en instrumenten een zaal helemaal weten mee te krijgen.
Een mooi optreden en vooral een optreden waarbij de stemmen van de vier dames een diepe indruk achterlaten!
De volgende band Smokestack Lightnin’ komt uit Neurenberg- Duitsland. Ina Spang van Muddy What? vertelde mij dat ze uit dezelfde stad komen en zij bleef dan ook speciaal om deze band te bekijken. De band die al sinds 1995 actief is werd in Beieren opgericht door Bernie Batke, Frieder Graef en Michael “Mike” Kargel. In de loop der jaren ontwikkelde de groep zich van een Duitse undergroundband tot een zeer gerespecteerde roots-, country-, rockabilly- en bluesband.
Op het podium staan meerdere gitaren en een contrabas, waarmee ze een stevige sound neerzetten. Het is een band die duidelijk weet hoe je een publiek moet vermaken. De muziek is een lekkere mix van country, Amerikaanse rockabilly, blues, soul en twangy gitaarwerk. Eigenlijk hoor je allerlei invloeden uit de Amerikaanse jaren vijftig tot en met zeventig terug.
Moulin Blues omschrijft de band mooi als een Duits rootscombo dat het muzikale zuiden van de Verenigde Staten opnieuw tot leven brengt, met rockabilly, country en blues als belangrijke ingrediënten. Daar kan ik mij eigenlijk alleen maar bij aansluiten.
Bernie Batke is de centrale figuur binnen de band. Hij verzorgt de zang en speelt bas. Daarnaast bestaat de huidige bezetting uit Alex Brückner op gitaar, keyboards en zang, Andre Langer op gitaar, mandoline en zang en Michael “Mike” Kargel op drums.
De band speelt afwisselend country en rock-’n-roll en het publiek vindt het prachtig. Hier en daar wordt er zelfs gedanst. Dat zegt eigenlijk genoeg. Smokestack Lightnin’ is een muzikale band die de sfeer er goed in houdt en voor de liefhebbers van rootsmuziek, country, blues en rockabilly is het gewoon een genot om naar te luisteren.
Dan is het tijd voor Robert Finley. Een Amerikaanse blues- en soulzanger en songwriter, geboren in 1954 in Bernice, Louisiana.
Finley heeft een bijzonder levensverhaal. Hij begon als muzikant in de jaren zeventig en speelde onder andere in militaire bands. Later werd hij vrijwel blind door glaucoom, waardoor hij zijn werk als timmerman moest opgeven. Daarna richtte hij zich steeds meer op de muziek.
Zijn stijl is een mooie mix van blues, soul, gospel en funk. Bij het grote publiek kreeg hij onder andere bekendheid door zijn deelname aan America’s Got Talent in 2019. Zijn opvallende stem en uitstraling trokken daar veel aandacht. Zijn album Black Bayou uit 2023 werd geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys. Finley beschikt over zo’n rauwe, doorleefde stem die je meteen terugbrengt naar de klassieke soul- en bluesmuziek.
Tijdens zijn optreden wordt hij bijgestaan door zijn dochter Christy Johnson. Zij is zelf zangeres en speelt een belangrijke rol in zijn muziek. Ze is zijn backing vocalist en co-zangeres en gaat inmiddels vrijwel overal met hem mee tijdens zijn tournees.
Wat vooral opvalt op het podium, is hoe goed Christy haar vader in de gaten houdt. Omdat hij nauwelijks kan zien, zorgt zij ervoor dat alles goed verloopt. Ze zet bijvoorbeeld een kruk voor hem klaar en begeleidt hem eigenlijk gedurende het hele optreden. Tegelijkertijd laat ze zelf regelmatig horen dat ze over een prettige stem beschikt.
Maar Robert Finley geniet vooral zelf nog met volle teugen van het optreden. Hij weet de razend enthousiaste menigte uitstekend bij zijn show te betrekken. Zijn stem is werkelijk geweldig. Het is zo’n geluid waarvan je denkt dat je het vroeger in oude films hoorde, waar mensen op de akkers stonden te zingen. Een rauwe, warme en doorleefde stem die perfect past bij de muziek. En dan zijn bewegingen. Voor iemand van zijn leeftijd zijn zijn dans en zijn energie op het podium werkelijk ongekend. Hij geniet zichtbaar van iedere minuut en dat plezier straalt over op het publiek.
Ook de band verdient een compliment. De muzikanten zijn scherp en houden Finley goed in de gaten, zodat hij alle ruimte krijgt om zijn show neer te zetten. En dat doet hij. Hij maakt er echt een show van.
Na Robert Finley staat er nog een afterparty op het programma. Maar die laat ik deze keer aan mij voorbijgaan; ik vier mijn eigen afterparty maar in de auto want ik moet nog ongeveer anderhalf uur sturen richting Ridderkerk. Onderweg kan ik mooi terugdenken aan een bijzonder mooi weekend in België. Het weekend hiervoor was ik nog in Wespelaar en nu Gevarenwinkel. Het is eigenlijk een prachtige muzikale week geworden, met veel verschillende artiesten, bands en vooral heel veel mooie muziek.
Gevarenwinkel, bedankt voor de gastvrijheid en voor de mooie muzikale ervaringen. Wie weet: tot de volgende keer!
