Greyhounds trad Dinsdag 01 September 2026 jl. op in Muziekhuis Qbus – Leiden. Tekst Nicolette Johns, foto’s Dick van der Wilt. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Na een periode van gedwongen rust kan de concertagenda met de hulp van fotograaf Dick van der Wilt weer aardig op stoom te komen, vanavond de eerste van hopelijk vele. Qbus opent het nieuwe seizoen met een band die al jaren een absolute favoriet van de club is: Greyhounds uit Austin, Texas. De heren hebben bovendien iets goed te maken want het geplande optreden in 2020 kon door de alom bekende reden geen doorgang vinden. Greyhounds zijn op deze Europese tour niet alleen voor de derde keer naar Leiden gekomen, maar trekken in korte tijd door Europa. Groningen staat op het programma en daarna volgen onder meer Essen en Hamburg. Qbus is dus het eerste Nederlandse station van deze tour en heeft ook ‘n primeur maar daarover later meer. Greyhounds wordt gevormd rond Andrew Trube en Anthony Farrell. Trube neemt gitaar, zang en blues-harp voor zijn rekening, Farrell toetsen en zang. Hun muzikale samenwerking duurt inmiddels ruim twintig jaar en is ooit begonnen toen Trube een advertentie plaatste voor een toetsenist en Farrell daarop reageerde. Het bleek een ontmoeting met verstrekkende gevolgen: de twee werden niet alleen bandmaten, maar ontwikkelden een geheel ‘eigen’ sound die volledige synergie toont maar ook op ruimte voor elkaar is gebaseerd. Beiden verdienden eerder hun sporen in de begeleidingsband van JJ Grey, voordat ze besloten onder de naam Greyhounds hun eigen muzikale koers te varen. Inmiddels hebben ze een indrukwekkend palmares opgebouwd en deelden ze podia met o.a. Tedeschi Trucks, Doyle Bramhall II en Gary Clark Jr.. Sinds het begin van het millennium probeert men Greyhounds in een bepaald hokje te plaatsen maar dat zou hun muziek tekort doen. Deze mannen brengen nl. een mix van blues, soul en funk maar ook trance-achtige en toch dansbare songs staan op hun repertoire en werd op maar liefst tien albums – EP’s incluis – uitgebracht waarvan Live on 29th Street IV de nieuwe telg is en vanavond vóór de officiële Europese release van 25 September a.s. op vinyl te verkrijgen is.
Fons Delemarre neemt vooraf de honneurs waar, verwelkomt de bezoekers, kondigt het trio aan en spreekt zijn waardering uit voor Hans van Polanen, die ook dit seizoen weer een reeks bijzondere ‘pareltjes’ naar de Middelstegracht weet te halen. Het verzoek om daar vooral ook zelf eens flink voor te applaudisseren en zich te laten horen wordt door het goed gevulde Qbus niet bepaald tegengewerkt. We kunnen niet wachten, we voelen ons na de opgelegde ‘pauze’ als muziek-junkies die ongeduldig wachten op hun eerste serotonineshot.
Dan nemen de drie mannen zonder veel theater hun posities in. Geen spectaculaire opkomst, geen rookpluimen, geen overdreven poseerwerk gewoon Anthony Farrell achter zijn toetsen, Andrew Trube met de gitaar in de aanslag en de eveneens Texaanse drummer Russell Lee die Ed Miles heeft vervangen neemt plaats achter zijn kit. Eigenlijk is dat alles wat Greyhounds nodig heeft want zodra de eerste tonen klinken, verandert een ogenschijnlijk eenvoudig trio in een complete groove-machine. Geen enorme muur van geluid, maar een compacte, vettige groove waarin iedere noot zijn plek heeft.
Greyhounds openen de eerste set met ‘n instrumentaal nummer ‘West Texas ‘ van de 2022 EP Adobe. De toon is gezet, gitarist Trube heeft de vingers los gespeeld, toetsenist Farrell toont meteen z’n lichte aanslag en drummer Lee laat zijn cimbalen voorzichtig maar trefzeker spreken.
De drie Texanen zoeken elkaar op en vinden elkaar vrijwel onmiddellijk. Dit is geen muziek die je bij de strot grijpt om je vervolgens niet meer los te laten, nee dit trio doet iets subtielers ze zet een groove neer waarin je langzaam maar onvermijdelijk wordt meegezogen. We zijn ‘in’ voor avondje grooven met Greyhounds
Tijdens de opvolger ‘Change of Pace’ van het gelijknamige album uit 2016 neemt Andrew niet alleen de lead-vocals voor z’n rekening maar trakteert ons ook op ‘n heerlijk bovenhandse slide. Bij de mooie orgel partij van Anthony maakt m’n hart ‘n sprongetje. De titel blijkt bijna programmatisch; Greyhounds brengen letterlijk een verandering van tempo en sfeer naar Qbus.
Het vocale stokje wordt bij ‘Set Us Free’ (Heaven On Earth 2015) overgedragen aan Farrell. Zijn stem is ‘silky & soulful’ en de spicy sound van de vintage Harmony van Trube maken dat de vanavond met velen aanwezige beroepsmusici grif de handen op elkaar krijgen. De combinatie van Farrell’s toetsen en Trube’s gitaarwerk geeft het nummer ‘n warme bijna organische sound waarmee Greyhounds zich onderscheidt van veel hedendaagse soul- en rootsbands.
De mannen gaan nog verder terug in hun oeuvre als we ‘Amazing’ van het 2014 album Accumulator beleven. Hierin vormen alle leden van het trio een vocale broederschap. Het nummer werd later ook uitgebracht in een samenwerking met de King Cabbage Brass Band met blazers voor een nóg rijkere soulbenadering. In Leiden blijft het compact en dat is eigenlijk precies goed!
Gitarist en toetsenist zoeken elkaar voortdurend op. Farrells toetsen leggen een soulvolle onderlaag neer, terwijl Trube met zijn gitaar precies genoeg tegengas geeft. Daaroverheen komen de stemmen van de twee, die elkaar niet zozeer proberen te overstemmen maar juist aanvullen. Dit is muziek die niet roept “kijk eens hoe goed wij zijn” maar wat zegt “kom er ook bij en swing mee” en dat laatste gebeurt dan ook veelvuldig.
Dit is hoe muziek moet zijn, het moet je van je sokken blazen. Deze muziek die de Greyhounds brengen spreekt de jongere generatie aan, dat is wel duidelijk aan het jeugdige publiek wat tussen de vaste bezoekers van het Leidse podium staat te genieten. Geenszins kun je het repertoire van Greyhounds vergelijken met dat van Mofro en dat willen we ook zeker niet doen.
Ook het album Primates (2020) mag niet op de Leidse set-list ontbreken als Trube ‘Long Goodbye’ inzet. Hiermee wordt de sfeer nóg soulvoller! Lee’s ritmische fundament is warm, losjes en funky, maar tegelijkertijd ontzettend strak. Dat is precies de paradox van deze band, het klinkt ontspannen maar niets gebeurt toevallig. Farrell vertelt ons dat de volgende song – ‘12th Street’ – gezongen door Trube ‘speciaal voor een zekere Hilary is. Het nummer dateert uit 2025 en is op Austin to Tulsa te vinden. Wat opvalt aan het waarderende applaus, is hoe weinig Greyhounds nodig hebben om op de ‘kenners’ in het publiek indruk te maken.
Een nummer dat helaas weer actueel is heet ‘Before Bp/War Is On Your Mind’, Farrell’s stem à la Bill Withers, zijn vederlichte aanslag op de toetsen en de soepele fade-out laat me de rillingen over de rug lopen en tovert me het kippenvel op de armen. Hoe goed zijn deze mannen? Funky en groovy wordt het met de vertolking van ‘Devil’s Eyes’ dat ook van het voorgenoemde album komt. Ook hiervoor weer veel waardering uit de zaal.
Trube’s vocals en gitaarspel klinken zo ‘makkelijk’ maar zijn dat geenszins, ze zijn van hoge kwaliteit. De gitaarpartijen zijn technisch uitstekend zonder dat ze ooit als een demonstratie van technische vaardigheid gaan klinken. Dat is misschien wel een van de grootste kwaliteiten van Greyhounds, de muziek staat altijd voorop!
Er wordt in de eerste set geen tijd verspild aan koppelteksten want de mannen willen vooral spelen en plezier maken. Er wordt afgesloten met ‘It’s So Good To Be Alive’ van Heaven On Earth en het uptempo trance-achtige ’Don’t Want No Other Woman’ van de 2022 EP Our Vinyl Sessions.
Deze bovenste beste set van dit trio benadrukt waarom ik sinds het begin van dit millennium Greyhounds zo veel mogelijk live heb gevolgd. Het publiek dat aanvankelijk vooral aandachtig stond te luisteren, is volledig los. Hier en daar wordt meegedeind en zelfs gedanst, tegen het einde van de eerste set lijkt het alsof Qbus nog maar één ding wil weten: Wanneer gaat die tweede helft beginnen?
Na een kwartiertje pauze wordt er in de tweede set ‘smooth ‘n groovy’ afgetrapt met ‘Rocky Love’ dat van Cheyenne Valley Drive uit 2018 komt. Greyhounds hoeft blijkbaar niet op gang te komen, ze zijn al op gang! Tijdens ‘Lone Rider‘ (Accumulator 2014) worden de in groten getale aanwezige bezoekers nog maar eens geconfronteerd hoe strak drummer Russell Lee het slagwerk maar ook hoe melodieus zijn stem kan laten klinken.
De uptempo funky opvolger ‘Get Back’ (ook Accumulator) waarin de lead-vocals voor rekening van gitarist Andrew Trube komen nodigt uit tot meezingen en door het funky ritme laat ik de zetel even voor wat hij is. Anthony Farrell tekent naast zijn volgens RvB’s geleende quote “argeloze” spel ook voor de vocalen in het ‘What’s On Your Mind’. Hij laat zich opnieuw van zijn meest ontspannen kant horen terwijl hij links de basspartijen speelt en op rechts “whatever” aldus Trube’s uitgesproken waardering voor zijn trouwe kompaan.
In de song met veruit de meeste tekst ‘Syracuse Boots’ (Greybird 2023) zien en horen we Trube excelleren op zijn ‘customized’ vintage gitaar, niet in de betekenis van ‘ik zal u eens even laten zien wat ik op gitaar kan’, maar juist als frontman. Hij speelt met de microfoon, trekt de song naar zich toe heeft het zichtbaar naar z’n zin voor dit ontvankelijke publiek, de cowbell van Russell laat de heupen opnieuw wiegen.
Tijdens de introductie van ‘Cuz I’m Here’ horen we van Anthony hoe trots de mannen zijn dat dit eerste nummer ooit dat Trube en Ferrell samen schreven door Ruthie Foster in 2006 werd opgenomen op haar album The Phenomenal. Zelf zetten ze het in 2015 op Heaven On Earth; deze prachtige song spreekt voor zichzelf, het hoort bijna als een gospel aan.
Hot en spicy wordt ‘t wanneer Trube de blues-harp aan de lippen zet voor ‘Hot Sauce’ van hetzelfde album maar ook vorig jaar op Austin to Tulsa een plaats vond. Dit pikante menu dat Greyhounds serveert is zó lekker dat de Qbus-tafelgasten nóg maar eens de vingers aflikken in dit Leidse sterrenrestaurant van de muziek. Drie Texanen, toetsen, gitaar, drumms en goede songs. Meer hoeft het soms écht niet te zijn.
Ook al kunnen we geen genoeg krijgen van al dit moois vliegt de tijd en tikt de klok onverbiddelijk door zodat we alweer bij de laatste songs van de afsluitende set zijn aanbeland. We horen nog een waanzinnige performance van ‘Bet It All On Love’ door de man die gekste bekken trekt Anthony Farrell maar als we weer de cowbell van Russel Lee horen dan weten de fans dat hij in ‘Yeah Yeah Yeah’ – dat naast eerdere releases ook op de live versie Live on 29th Street IV prijkt – voor ‘n indrukwekkende drumm-solo zal zorgen. Geen eindeloze drummclinic maar precies lang genoeg om te laten zien wie er achter de kit zit.
Het jeugdige publiek aanwezig in Qbus bewijst dat deze muziek generaties kan overstijgen, de oudere bezoekers herkennen de soul, funk en rhythm-and-bluestraditie, terwijl jongere luisteraars vooral die onweerstaanbare groove oppikken. Misschien is dat wel de grootste kracht van Greyhounds. Ze maken muziek die oud genoeg is om karakter te hebben en jong genoeg om nog steeds te bewegen.
Ook dit concert in ‘n goed gevuld Qbus was er een van drie heren die muziek met een glimlach maken zonder al te veel geneuzel tussendoor, zonder fratsen maar die garant staan coole, groovy, soul. Greyhounds klinkt na al die jaren nog steeds fris, ze herhalen zichzelf niet. Nee, Greyhounds bouwen voort.
De band klinkt groots zonder groot te willen klinken. Dat is misschien wel de grootste kracht van Greyhounds. Greyhounds lieten Qbus grooven: drie Texanen, nul fratsen en een zaal vol soul! De Greyhounds wisten een geweldig voorbeeld te geven van hoe een performance funky, smooth, speels maar tegelijkertijd rete-strak kan zijn. Deze mannen verdienen door een groter publiek omarmd te worden; ik zeg festivalprogrammeurs verdringt u voor 2027 want na hun doorgang op Moulin Blues van 2019 wordt het weer eens tijd!
Ook zo’n ‘Pareltje van Polanen’ in Leiden ontdekken? Check dan HIER de programmering die Van Polanen Presenteert op de rol heeft staan. Volgende week presenteert Van Polanen een double-bill van vaderlandse bodem om 20:00 uur treden Charley Cruz & The Paradise People gevolgd door MINKO op maar ook Jeffrey Hallford & The Healers, voor de bluespuristen op 27 Oktober a.s. SaRon Crenshaw én op 3 November a.s. Danielle Nicole! Wellicht komen er nog meer verrassingen langs dus houd altijd de website in de gaten óf schrijf in voor de nieuwsbrief zodat u niets mist!
Opnieuw dank aan Van Polanen Presenteert voor de gastvrijheid en wellicht kan/mag er weer ‘n TBA?-team bij een volgend optreden aanwezig zijn.
