Culemborg Blues vond Vrijdag 21 en Zaterdag 22 Augustus 2026 jl. plaats. Onderstaand het verslag van Zaterdag 22 Aug. jl., tekst Ernst-Jan Klaver met foto’s van Paul de Vries. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Na de twee dagen voorbereiding, donderdag met Blues @ The Factory en vrijdag met de Blues-kroegentocht is nu toch echt de Blues festivaldag aan de beurt. De weergoden zijn ons goed gezind en sproeien tot half twee de straten nog wat fris om het daarna de rest van de dag droog te houden met af en toe wat zon en ongeveer 22 graden. Prachtig festivalweer dus met een programma om de vingers bij af te likken.
Het marktplein loopt al goed vol want er moeten nog wat shirts gekocht worden en voor de vriendjes en sponsoren de verschillende polsbandjes. Paul de Vries zal mij vandaag weer als fotograaf vergezellen en dat is altijd leuk en gezellig. Het wordt ook steeds meer een family-affair want dochter Sabine zal op het Varkensmarktpodium de acts ontvangen en aankondigen met een nieuw stage-team wat subliem werk blijkt te leveren.
Iets voor tweeën komt kersverse voorzitter Walter Wilhelm het publiek welkom heten en wenst een ieder een prachtige dag. Kleine extra informatie geeft Walter om de QR-codes op spandoeken en bierviltjes te gebruiken voor een mogelijke bijdrage om het grootste gratis bluesfestival van Nederland in de toekomst te kunnen blijven organiseren. Daarnaast bedankt hij alle sponsoren en horeca om vervolgens spreekstalmeester Rob van Daalhoff het woord te geven voor de introductie van de bands deze dag op het hoofdpodium.
We beginnen met Julian Sas die een lekkere, harde introductie inzet om te vervolgen met een dampende boogie! Julian is al 30 jaar bezig en met de nieuwe bassist, Gerben Koolen, lijkt het wel of er weer extra energie in de band zit, wat toch al nooit gering was, maar dit knalt er toch wel heel energiek en jeugdig in.
Julian is voor zijn verdienste opgenomen in The Dutch Blues Hall of Fame door de Dutch Blues Foundation en bij het in ontvangst nemen van de Award in de Gelderlandfabriek gaf hij al aan trots te zijn op het al 30 jaar spelen van niet commerciële muziek. Hij speelde toen samen met drummer Lars Erik van Elzakker ‘I Wonder Who’ van Rory Gallagher.
Top band om mee te beginnen en het plein staat praktisch vol. Voor het hele festival geldt dat het geluid top is. Julian speelt veel van zijn laatste CD Miles and Memories en er komen natuurlijk ook stukjes ‘Little Wing’ voorbij om te eindigen met een lekkere lange uitvoering van ‘Hey Joe’ van Jimi Hendrix.
De tijd vliegt voorbij en wanneer Joe door Mexico rent loop ik naar het Varkensmarkt podium om de introductie van het jonge Max Kaasjager Trio mee te maken die het Kids in the Blues programma vervangen. Dat doen ze met verve, ze ontwikkelen zich snel! Tot op heden vooral in de Betuwe te zien maar dat zal naar mijn idee snel ‘n landelijk vervolg krijgen. Max speelt linkshandig gitaar en is duidelijk geïnspireerd door Jimi Hendrix, Eric Clapton en Rory Gallagher. Hij wordt begeleid op bas door Zara Menges en op drums “local” Bram Verbeek. Met een gemiddelde leeftijd van 17 kunnen we nog veel van hen verwachten. Het is geweldig dat de muziek uit de jaren 70 door de jeugd omarmd wordt en met groot ethousiasme en elan gebracht wordt. Er is veel publiek bij hun concert aanwezig en voor de liefhebber: aanstaande zondag (30 augustus) spelen ze in de Beurs te Tiel!
Na de Varkensmarkt naar het trailerpodium voor de Poortwachter waar Elsie Franklin & Roni Reeds zorgen voor een stuk akoestische muziek met steelgitaar en wasbord met hout en cymbal.
Zij waren afgelopen donderdag al te zien in de Geldelandfabriek en het blijft een bijzonder duo die traditionals en roots muziek brengen. Dat gaf me, omdat het allemaal niet zo hard is, even de gelegenheid met zoon Bas en hondje te zitten.
Ondertussen speelt Richville op het Tollenstraatpodium dat met hun rauwe blues and boogie indruk maken. Richville bestaat uit Richard van Bergen op gitaar en zang en Jody van Ooijen op drums. Ze doen dit al een tijdje en binnenkort verschijnt er een nieuw CD.
Deze doorgewinterde muzikanten hebben al de nodige Blues Awards in de wacht gesleept en geven een energiek concert voor veel publiek. Ieder moment dat ze even een pauze willen nemen, doen ze dat niet, en spelen dan maar weer door voor een enthousiast publiek.
Op het hoofdpodium zijn Doghouse Sam & His Magnatones al begonnen en deze Belgische geweldenaren zetten de hele boel op de kop met het met veel humor gebrachte rhythm and blues.
Wouter Celis op zang, gitaar en bluesharp lardeert de nummers met leuke verhalen zoals bijvoorbeeld over zijn deels koper geverfde gitaar uit 1947 wat ook in Belgie zelfs niet meer gebruikt mag worden omdat het je leven waarschijnlijk met drie jaar verkort maar dat hij dat er voor ons, enthousiast publiek, graag voor over heeft.
Franky Gomez heeft zijn drumstel met gigantische base drum voor op het podium staan en Martin Ubachs staat er vlak naast met zijn contrabas. Prachtig geluid wat de heren zo met z’n drieën maken en de aanstekelijke muziek wordt zeer goed ontvangen door het publiek en zoon Bas danst vrolijk mee.
Nadat ik Bas en Mijs op de fiets even naar huis heb gebracht snel weer terug naar de Varkensmarkt waar La Ratte hun optreden ingezet hebben. Deze eigenzinnige band van gitarist en zanger Harm van Essen, tevens een van de vaste muzikanten in de Blues @ The Factory band, speelt met zalige grooves Texas Blues en Mississippi Hill Country Groove aangevuld met Louisiana Swamp.
Dat is heel wat en het heeft wat hypnotiserends en dat kan het vele publiek zeker bekoren. Leuk is dat bassist Nikolas Karolewicz altijd onberispelijk in pak speelt op zijn double bass en elektrische bas en dat drummer Jochem Jorissen een t-shirt draagt met daarop de hoofden van allemaal foute en nog niet dode wereldleiders.
Grappig contrast waarbij Harm – in makkelijke kleding – geweldig gitaar speelt. Bij hun laatste nummer speelt Harm even met de gitaar in zijn nek waarop Nikolas hetzelfde doet met zijn double bass. Indrukwekkende band dit en een top set neergezet op het Varkensmarkt podium.
Weer naar het hoofdpodium waar The Bird Experience aan de gang is. Tijdens een sanitaire stop op de markt hoor ik allemaal gekrijs van het podium van iemand waarvan je denkt, die heeft een moeilijke jeugd gehad. Gelukkig zwakt dit af met Voodoo achtige percussie en staat er echt een “birdman” op het podium waar Avifauna nog jaloers op zou zijn. Mees is wellicht een keer in een Tattoo-shop in slaap gevallen en na een paar dagen met nieuwe plaatjes wakker geworden want het ziet er wat divers en vervaarlijk uit.
Mees Vullings zingt in trance en speelt geweldig harmonica. De muziek grijpt je echt bij de strot waarbij je geboeid blijft van wat er nu weer komen gaat. De band grooved als een gek met ook geweldige Hammond klanken. Dit side project van Heath krijgt goede response van het aanwezige publiek dus die gaan we vaker zien verwacht ik.
Bij het Poortwachter podium laten de Chicago Capitols hun kunsten zien en dat gaat top. De charismatische frontman, Erik van Tilburg, weet het hele publiek erbij te houden met zijn zang en bluesharp-spel.
Gitarist Jeroen Ansems speelt geweldig en de ondersteuning van de ritmesectie met Johan Reijnders op drums en Daan Konink op bas grooven er lekker op los. Dit nivo moeten ze vasthouden als deelnemers in de finale van de Dutch Blues Foundation op zondag 4 oktober in Tivoli Utrecht.
Op het hoofdpodium is het dan tijd voor het Finse Tomi Leino Trio waar ik me zeer op verheug.
Deze Finnen heb ik al eerder aan het werk gezien op Swing Wespelaar als begeleiders van Mark Hummel en ook RJ Misccho en vond hun speelstijl daar van grote klasse. Tomi Leino speelt lekker gitaar en zingt mooie rootsnummers met Jaska Prepula op bas en Mikko Peltola op drums.
Na een aantal nummers geeft Tomi aan dat hij graag nog een gitarist wil introduceren en dat is Jaska Prepula, die zijn bas dan voor een gitaar verruilt en daar de volgende nummers mee speelt.
Dan wil Jaska Prepula graag nog een muzikant introduceren en dat is Tomi Leino op bluesharp. Leuke gimmick en dat geeft Tomi de gelegenheid zijn bluesharp skills te tonen. Super muzikanten die al 16 jaar met elkaar optrekken en met veel spelplezier spelen.
Op naar de Varkensmarkt waar de Dutch Blues Challenge winnaars van 2025, The Hoochies, gaan optreden. Dit gezelschap uit Assen, Texas is afgelopen januari in Memphis geweest om bij de Internationale Blues Challenge mee te doen. Daarna hebben de mannen ook nog in april tijdens de Europese Blues Challenge ons land vertegenwoordigd.
Zanger en bluesharpist Richard Koster heeft in Memphis bovendien ook nog een Bluesharp Award mogen ontvangen voor zijn vette spel à la Red Devils met Lester Butler.
Naast Richard staan gitarist en medeoprichter Roelof Meijeringh, bassist Jules van Brakel en drummer Chiel ten Vaarwerk op het podium. Chiel zit natuurlijk en oplettende aanwezigen hebben misschien ook nog Jan Hidding zien rondlopen want dat is natuurlijk een oude bekende van deze jongens uit de Cuban Heels-tijd waarbij ik nog even dacht, het zal toch niet.
En het zou niet, want The Hoochies zetten een top set neer waarbij Jules nog even zijn kapotte bas wisselt voor een gitaar uit het assortiment van Roelof. Ook daarop weet hij de baslijnen prima te vinden en weet de set goed af te ronden. Ook weer een lekker optreden!
De pas erin naar het hoofdpodium waar de uit Engeland afkomstige Alice Armstrong en band gaan optreden. Alice heeft inmiddels al de nodige Blues Awards gewonnen, zowel die van de UK Blues Challenge als die van de Europese Blues Challenge wat haar ook al een uitnodiging heeft opgeleverd voor de Bluescruise van Joe Bonamassa.
Ik heb Alice twee jaar geleden zeer overtuigend bezig gezien op Swing Wespelaar en recent nog in ons eigen Tiel waarbij dochter Sabine direct geraakt was en Alice onder de aandacht van Culemborg Blues heeft gebracht.
Alice is zeer creatief en heeft onder andere het artwork voor albums van Catfish en The Cinelli Brothers verzorgd. Maar het liefste wat Alice doet is zingen en dat doet ze vol verve met haar top band op dit hoofdpodium. Zo staat ze stil bij het overlijden van Matt Long van Catfish die nog geen 30 jaar is geworden en draagt ze een nummer aan hem op wat mede gecomponeerd is door bassist Josh Rigal.
Daarna staat ze stil bij het overlijden van haar vader twee maanden geleden en speelt ze een prachtig nummer ter nagedachtenis aan hem waarbij het publiek muisstil is en menig traantje wordt weggepinkt. Als Alice aangeeft er geen “funeral set” van te willen maken wordt het wat luchtiger met een voor mij onbekend nummer van Aretha Franklin, de favoriete zangeres van Alice. Een nummer dat door mijn crossfit instructrice Joan moeiteloos meegebruld wordt. Het is het funky nummer ‘Free Way Of Love’.
Dan promoot Alice nog even de beste maand om de UK te bezoeken juni, voor het beste weer en de lekkerste aardbeien. Het nummer ‘Sex and Death’ gaat er ook lekker in en aan het einde van de set geeft Alice aan dat ze bij de merchandise beschikbaar is voor “free hugs” maar het handig is om een poncho aan te hebben omdat ze nogal “sweaty” is na deze overtuigende en goed ontvangen set.
Kev Hickman gaat als vanouds tekeer op zijn drumset, geeft met zijn lange lokken een beetje Muppet-effect, en heeft het zeer naar zijn zin.
Olly Knight-Smith speelt geweldig gitaar en Josh Rigal en co-writer bast geweldig. Ik verwacht de band met deze indrukwekkende performance weer snel in Nederland terug te gaan zien.
Ook op het Poortwachterpodium is het weer prijs met de Blues @ The Factory All Stars gelegenheidsband. De basis bestaat dit keer uit natuurlijk Harm van Essen op gitaar, Paolo de Stigter op drums en dit keer Dirk Wagensveld op bas omdat voorzitter Walter Wilhelm andere verplichtingen op het festival heeft als sponsoren, artiesten, pers, gemeente en anderen te ontmoeten en vermaken.
Bij het rondlopen lijkt hij dit wel relaxed te doen maar dat horen we nog wel een keer. De All stars voor deze gelegenheidsformatie zijn Greg Izor, Chris Corcoran, gitarist Till Seidel en op piano Jort Broekhuizen. Er worden weer lekkere en dansbare blues standards gespeeld
Het hoofdpodium is gereserveerd voor de Belgische Seatsniffers die al bezig zijn als ik aankom. Na 10 jaar afwezigheid spelen ze weer in originele bezetting aanstekelijke rock and roll met vette riffs. Lekkere energieke en dansbare set waarmee ze gelukkig weer terug zijn in de blues wereld.
De laatste act op het Varkensmarkt podium is voor de talentvolle Stef Paglia die na zijn 15 jaar Bluesbones en geweldige begeleider van Kaz Hawkins, zijn eigen trio nieuw leven heeft ingeblazen met de Belgische Blues award winnaar Tom Eylenbosch op Hammond en Sven Bloemen op drums.
Stef gaat na de aankondiging meteen van kiet met een aantal forse nummers onder perfecte begeleiding van zijn band waarbij vooral zijn luide vocalen met lekker gitaarwerk opvalt. Ook Tom Eylenbosch valt op omdat hij zijn haar heeft losgegooid en de karaktistiek zwarte hoed met veer en grote rand ontbreekt en hij staat achter de Hammond B3 en doet de baslijnen met zijn voeten.
Echt een lekker power blues trio waarbij Stef als vaste gast op het Brezoi Festival in Roemenië ook al een live plaat heeft uitgebracht. Geweldig trio waarbij Stef zich vol kan laten zien met wat hij technisch allemaal in huis heeft.
Op het hoofdpodium gaat de jonge, uit Brazilië afkomstige, Guto Konrad afsluiten en dat doet deze 23 jarige jongeling vol verve. Met een SRV (Stevie Ray Vaughan) signature Fender Stratocaster.
Zijn Belgische begeleiders zijn op drums Samuel Rafalowicz en op bas Loris Tills. Guto zingt op de twee eerste nummers en daarna is het louter allemaal instrumentaal maar dat mag de pret niet drukken want wat hij neerzet is van absolute topklasse. Je vraagt je altijd af waar zo’n jongen zo goed heeft leren spelen.
Begonnen we met top bluesrock van Julian Sas, we eindigen met bluesrock uit Brazilië waar je overigens niets van merkt want Guto spreekt perfect engels. Hij speelt zoals je van bluesrock verwacht, alleen die vingervlugheid en toon zijn abnormaal goed en klinken vaak op een Stevie Ray Vaughan manier maar dan op steriods.
Mr Big D staat het allemaal tevreden te bekijken want de volgende dag moet Guto in Wespelaar optreden. Een mooie en smaakvolle afsluiter van Culemborg Blues 2026.
Het was prachtig festivalweer, een mooie evenwichtige programmering voor ieder wat wils, een enthousiast en tevreden publiek en daar kan het grootste gratis festival van Nederland trots op zijn. Doe nog even de QR bijdrage, klein of groot en we zitten geramd voor 28 augustus 2027. Hopelijk ook weer met zo’n leuke donderdag en vrijdag als voorproef en kers op de taart. Zo’n bijna drie dagen festival vraagt wat voor je herstel maar dan maar even wat rust en hopelijk hiermee wat leesplezier.
Rest mij namens The Blues Alone? de organisatie te bedanken voor de invitatie en goede begeleiding waarbij Walter Wilhelm zich als waardig opvolger van John van Empel heeft laten zien. Overigens was het goed om John van Empel te zien genieten met zijn Marjolein en vriend Dennis en dat hij zag het goed zit met dit festival voor de toekomst. De slogan van Culemborg Blues 2026 “The Blues Is Here To Stay” meer dan op zijn plaats!
