Het Swing Wespelaar festival vond plaats op 21, 22 en 23 Augustus 2025 in Wespelaar-Haacht (BE). Hieronder het sfeerverslag van Zaterdag 22 Augustus. Tekst en foto’s van Dick van der Wilt. Klik HIER om zijn gehele album te bekijken.
Ik ga me opmaken voor de eerste band, een naam die mij nog onbekend is. Ik ben dan ook erg benieuwd wat deze band ten gehore gaat brengen.
The See See Riders zijn een vierkoppige band uit Bamberg, Duitsland, die zich volledig heeft toegelegd op de sfeer en het geluid van de vroege Amerikaanse rootsmuziek. Hun muziek is een mix van oude stijl blues, ragtime, folk en swing, met zo nu en dan een uitstapje naar bekende nummers uit de modernere muziek.
Wat The See See Riders bijzonder maakt, is hun akoestische en authentieke benadering. Het warme geluid van de resonator- en slidegitaar, de viool en de contrabas brengt je terug naar de sfeer van oude Amerikaanse juke joints en danszalen. Tegelijkertijd geven ze daar hun eigen, moderne draai aan.
De band speelt in een bijzondere bezetting met twee gitaren, contrabas en viool. Armano Persau neemt de gitaar en leadzang voor zijn rekening, Benjamin Lojak speelt resonator- en slidegitaar, Rebekka “Bekki” Wagner bespeelt de viool en zingt en Stephan Goldbach zorgt op contrabas eveneens voor zang.
Hoewel dit niet direct een muziekstijl is die mij persoonlijk het meest aanspreekt, kan ik me goed voorstellen dat het publiek hier volop van kan genieten. De band weet er in ieder geval een leuke en ontspannen sfeer van te maken. Voor The See See Riders is het bovendien een bijzonder optreden: het is de eerste keer dat ze in deze bezetting in België spelen. Ze hebben duidelijk naar dit moment uitgekeken en dat enthousiasme weten ze ook over te brengen op het publiek.
Gloria & The Doctors was voor mij een nog onbekende band, maar dat veranderde al snel tijdens hun optreden. De zangeres achter de drums was een bijzondere verschijning en bleek over een geweldig stemgeluid te beschikken.
Aan haar zijde stonden de gitarist en toetsenist, die als stevige steunpilaren samen met haar een geweldig stuk muziek neerzetten. Hun muziek varieerde van rustige, gevoelige nummers tot lekker uptempo werk, waarbij zowel de gitarist als de toetsenist volop de ruimte kregen voor mooie solo’s.
Vooral het geweldige gitaarspel en de krachtige stem van de zangeres, die bij vlagen iets weg had van Kaz Hawkins, maakten indruk op mij. Ook een nummer waarbij alleen gitaar en toetsenist te horen waren, klonk bijzonder mooi en liet goed zien hoeveel muzikaliteit er in dit trio zit.
Het was een heerlijk optreden waar ik van heb staan genieten. Gloria & The Doctors hebben wat mij betreft dan ook hoge ogen gegooid en zijn zeker een band die de moeite waard is om eens live te gaan bekijken.
Eddy Smith & The 507 is een Britse band uit Londen die vooral Americana, blues, soul, country en rootsrock speelt. Het is geen pure countryband en ook geen traditionele bluesband; ze weten deze stijlen op een mooie manier met elkaar te vermengen.
De muziek klinkt lekker stevig, met mooi en bluesy gitaarwerk, een goede groove en een strakke drum-basis. De band heeft een duidelijke Southern/Americana-sfeer, waarbij ook Hammond, orgel en piano een belangrijke rol spelen.
Eddy Smith zelf is een opvallende verschijning binnen de band. Naast het zingen speelt hij gitaar en toetsen, waar hij tijdens de nummers regelmatig gebruik van maakt. Vooral zijn stem springt eruit. Die doet mij sterk denken aan Joe Cocker, met dat rauwe, hese randje dat vooral tijdens zijn uithalen goed naar voren komt. Dat is iets wat meerdere mensen opvalt. Hij heeft een bijzondere en herkenbare stem en weet zijn vocale power vooral in de wat luidere nummers goed te benutten.
Al met al is Eddy Smith & The 507 gewoon een erg lekkere band om naar te luisteren. Stevig gitaarwerk, strak drumwerk en een zanger met een karakteristieke stem maken het geheel interessant. Zeker een aanrader voor liefhebbers van bluesrock, soul en Americana, met hier en daar een vleugje country.
Leilani Kilgore is een Amerikaanse singer-songwriter en gitariste die met haar muziek laat horen dat bluesrock allesbehalve ouderwets hoeft te klinken. Ze komt oorspronkelijk van de Amerikaanse West Coast en verhuisde later naar Nashville, Tennessee, waar ze zich volledig op haar muziek richtte. Haar stijl is een stevige mix van bluesrock, classic rock en Americana, met duidelijke invloeden van onder anderen B.B. King, Albert King, Freddie King, Stevie Ray Vaughan, Jimi Hendrix en Keith Richards.
Wat meteen opvalt wanneer je haar live ziet, is de enorme energie die van het podium afstraalt. Samen met haar trio speelt ze hard, rauw en vooral knetterstrak. Geen traditionele, ouderwetse blues, maar stevige en moderne bluesrock waarin de gitaar een hoofdrol speelt. En ja, daar moet natuurlijk af en toe ook even een gitaar in de nek bij.
De gitariste is op het podium echt een beest. Haar spel is krachtig, overtuigend en vol energie. De frontvrouw weet ondertussen het hele plein mee te krijgen. Wat een dynamiek komt er van deze band af! Het is ongelofelijk wat deze nog jonge muzikanten hier brengen.
Leilani laat zich duidelijk inspireren door de grote gitaristen uit de blues en rock, maar geeft daar haar eigen moderne draai aan. Haar muziek is rauw, stevig en persoonlijk, met een vleugje sensualisme. In 2025 verscheen haar eerste volledige album, Tell Your Ghost. Dit is weer zo’n trio waar je mond van openvalt: snoeihard, strak en vol energie. Ik hou ervan om dit soort muziek te horen, maar minstens zo mooi vind ik het om deze energie met mijn camera vast te leggen.
Ik had deze band nog nooit eerder gehoord of gezien. Maar je maakt nu eenmaal maar één keer een eerste indruk en die eerste indruk is bij Leilani Kilgore absoluut geweldig. Deze band moet je in de gaten houden als je van stevige bluesrock houdt. Dit is er eentje die je zeker live moet gaan zien!
The Cinelli Brothers is een Londense band rond de in Italië geboren broers Marco en Alessandro Cinelli. Hun muziek combineert blues, soul, rhythm-and-blues, rock-’n-roll en rootsrock, met duidelijke invloeden uit de jaren zestig en zeventig. Hoewel de blues de basis vormt, ligt de nadruk op hun latere werk steeds meer op sterke songs, meeslepende grooves en een energieke liveuitvoering
De band bestaat uit vier multi-instrumentalisten: Marco Cinelli op zang, gitaar en Hammond, Alessandro – oftewel Nanni – op drums, zang en percussie, Tom Julian-Jones op harmonica, gitaar en zang en Jorma Gasperi op bas, gitaar en zang.
Tijdens optredens wisselen ze regelmatig van instrument en muzikale rol. Dat zorgt voor een spontane en dynamische uitstraling, die de concerten extra levendig maakt. Liefhebbers van onder meer The Black Keys, The Rolling Stones, Marcus King, Little Feat en The Band zullen waarschijnlijk veel herkennen in hun geluid.
Ik heb The Cinelli Brothers inmiddels meerdere keren gezien en het is duidelijk dat de band een groot publiek heeft opgebouwd. Ook tijdens dit optreden waren veel fans aanwezig, die zichtbaar genoten van de muziek en de sfeer. Hier en daar waren kleine onzuiverheden te horen, maar die deden weinig af aan de kracht van de show. De band stond stevig op het podium en wist het publiek op de Grote Baan moeiteloos mee te krijgen.
Toch kwamen de mannen deze keer iets minder gretig over dan tijdens de eerste optredens die ik van hen zag. Toen leken ze het publiek bijna op te vreten met hun enthousiasme en muzikale energie. Dit optreden was wat ingetogener, maar bleef desondanks overtuigend en onderhoudend. De band speelde met voldoende kracht en overtuiging om de aandacht van het publiek vast te houden.
The Cinelli Brothers is duidelijk een band waar je van houdt of die je minder aanspreekt, maar een eigen karakter hebben ze zonder twijfel. Hun mix van stijlen maakt hen herkenbaar en zorgt ervoor dat ze zich niet gemakkelijk in één hokje laten plaatsen. Wat mij betreft hebben ze hun zaakjes goed op orde en zijn ze uitgegroeid tot een volwassen liveband. Al met al blijft The Cinelli Brothers een interessante liveband: stevig geworteld in de blues, maar met voldoende soul, rock en groove om boven het genre uit te stijgen.
Janiva Magness is een Amerikaanse blues- en soulzangeres, geboren in 1957 in Detroit, Michigan. Ze staat bekend om haar krachtige, emotionele stem en haar persoonlijke manier van blues zingen. Haar jeugd was allesbehalve gemakkelijk; op jonge leeftijd verloor ze haar ouders en muziek werd voor haar een belangrijke manier om met haar levenservaringen en emoties om te gaan. Uiteindelijk groeide ze uit tot een gerespecteerde en veelvuldig onderscheiden naam binnen de Amerikaanse blueswereld. Ze won meerdere Blues Music Awards en wordt vooral geroemd om haar rauwe, soulvolle stem.
Maar genoeg over de achtergrond, want uiteindelijk gaat het natuurlijk om wat er op het podium gebeurt. En daar gebeurt nogal wat! Janiva Magness zet een voortreffelijk optreden neer en wordt daarbij omringd door een stel muzikanten van werkelijk hoog niveau. De toetsenist is daar een prachtig voorbeeld van. Regelmatig geeft Janiva hem de ruimte om te laten horen wat hij allemaal in huis heeft, en daar maakt hij dankbaar gebruik van. Ook de bassist en gitarist zijn muzikanten van formaat.
Vooral de gitarist weet mijn aandacht stevig vast te houden. Hij doet me denken aan een Franse fotograaf die ik goed ken en die er helaas dit jaar niet bij is. Ik weet echter zeker dat hij enorm van deze gitarist genoten zou hebben. Niet alleen vanwege zijn geweldige gitaarspel, maar ook vanwege de manier waarop hij zich op het podium presenteert. Deze man is een echte showman en weet zijn spel uitstekend te combineren met zijn uitstraling en bewegingen op het podium.
Ik heb dan ook met groot genoegen staan kijken naar zijn kunsten. Wat een speler en wat een uitstraling! In één woord: geweldig.
Janiva Magness zelf was voor veel mensen in het publiek geen onbekende. Ik had haar nog nooit live gezien of gehoord, terwijl de wat oudere bluesliefhebbers onder ons haar al eens eerder hadden meegemaakt, al was dat alweer een behoorlijke tijd geleden.
Ze is inmiddels natuurlijk wat ouder geworden — en daar hebben we allemaal wel eens last van — maar haar stem? Die staat nog altijd als een huis! Wat een kracht, wat een bereik en wat een gevoel weet deze dame in haar zang te leggen. Ze laat horen dat ervaring absoluut geen beperking hoeft te zijn, maar juist een enorme kracht kan worden.
Ook de bassist is een klassebak. Tussen de nummers door krijgt hij alle ruimte om volledig los te gaan en laat hij een aantal geweldige basriffs horen. Het is prachtig om te zien hoeveel plezier hij daarin heeft. Janiva is daar zelf trouwens ook duidelijk blij mee, zo vertelde ze tijdens het optreden.
De drummer is eveneens stevig aanwezig in de set en vormt samen met de bassist een ijzersterke ritmesectie. Ze voelen elkaar feilloos aan en zorgen voor een groove die de hele band draagt.
Wat ik vooral mooi vind aan deze band, is dat iedereen de ruimte krijgt om zijn of haar eigen moment te pakken. Niemand staat er alleen maar ter ondersteuning van de ander. Iedereen krijgt de kans om te laten zien wat hij of zij kan en juist daardoor blijft het optreden boeien. Daar kun je als liefhebber alleen maar van genieten.
Janiva Magness en haar band leveren een optreden af dat staat als een huis: krachtig, soulvol, muzikaal en met zichtbaar plezier op het podium. Iedereen krijgt zijn moment en dat is echt om van te smullen. Dus: krijg je de kans om Janiva Magness en haar band in de buurt te zien spelen? Ga er dan zeker naartoe!
Dan komt de laatste band van de zaterdag: Eric Sardinas!
Eric Sardinas is een Amerikaanse bluesrockgitarist en zanger, geboren in 1970 in Fort Lauderdale, Florida. Hij staat vooral bekend om zijn zeer energieke slidegitaarspel op een elektrische resonatorgitaar, ook wel Dobro genoemd. Zijn muziek is een stevige mix van Delta blues, bluesrock en rock-’n-roll. Hij heeft onder andere als voorprogramma van Steve Vai gespeeld en opgetreden met verschillende grote blues- en rockartiesten. Zijn liveoptredens staan bovendien bekend om hun spektakel. Zo heeft hij ooit tijdens een optreden zijn gitaar in brand gestoken, waarbij hij zelfs brandwonden opliep.
Bekende albums van Eric Sardinas zijn onder andere Treat Me Right uit 1999, Devil’s Train uit 2001 en Black Pearls uit 2003. Maar goed, terug naar het optreden. Eric is een aparte verschijning op het podium en opent meteen met een enorme bak muzikaal geweld. In eerste instantie denk ik even: zijn dit de riffjes van Status Quo? Maar nee, dat is het zeker niet. Wel heeft het dezelfde stevige rockkwaliteiten.
Voor mijn gevoel heeft deze band nog maar weinig met traditionele blues te maken, maar het bluesrockgehalte is enorm hoog. En begrijp me niet verkeerd: ik hou van dit soort stevige bands; van mij kan er dan ook niet genoeg gierend gitaargeweld in zitten. Als je van stevige rock houdt, zit je bij deze band dus helemaal goed.
Eric ziet er een beetje uit als een oude zeerover en is duidelijk een gitarist die weet hoe hij een publiek moet bespelen. Hij speelt niet op een gewone elektrische gitaar, maar op zijn speciale resonatorgitaar en daar weet hij werkelijk alles uit te halen. De ene na de andere geweldige solo wordt eruit geramd.
Het valt me op dat vooral het publiek bij de stevige bands ontzettend enthousiast wordt. Met name de jongere bezoekers staan inmiddels helemaal vooraan bij het hek en zijn compleet bezeten van deze man. Daar maakt Eric natuurlijk dankbaar gebruik van, hij weet precies hoe hij het publiek moet bespelen en pakt ze vanaf het eerste moment helemaal in.
Ook de bassist is een echte showman; hij is voortdurend bezig met zijn bas én met het publiek. Je merkt duidelijk dat deze mannen gewend zijn om voor een enthousiast publiek te spelen. Ook de drummer is zeker niet de minste. Zowel qua uitstraling als qua drumwerk laat hij zien dat hij een topspeler is. Samen vormen ze een geweldig powertrio.
Het is dan ook een optreden waar je eigenlijk maar twee kanten mee op kunt: óf je geniet met volle teugen van dit stevige gitaargeweld, óf je denkt na een tijdje: dit is gewoon niet mijn ding. Voor mij geldt in ieder geval het eerste. Wat een afsluiter van de zaterdag!
