Cordovas en support-act Gavin Kattesh speelden Dinsdag 05 Mei 2026 jl. in Muziekhuis Qbus – Leiden. Tekst Nicolette Johns en foto’s José Gallois. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Acht jaar geleden werd er al eens na aanleiding van het optreden van de Cordovas in Groningen een verslag geüpload op TBA?, destijds verwoord door Ria Pronk. Haar enthousiasme voor de band omgezet in haar bewoordingen gaf ons de inspiratie de band via de streamingsdiensten te beluisteren. Nu – op bevrijdingsdag 2026 – eindelijk na lang wachten kan ook dit setje verslaggevers mede door de inzet van programmeur Hans van Polanen de Cordavas live zien optreden. Maar voor het zover is zal de meegereisde Gavin Kattesh het in grote getale naar Qbus afgereisde publiek in de stemming brengen met een akoestisch solo set.
Gavin Kattesh is een singer/songwriter uit Maryville, Tennessee – US en heeft het zijn missie gemaakt pure en oprechte folk liedjes te maken. Kattesh heeft een tweetal EP-jes – Bad Takes and Heartbrakes (2020) en Keep On Ridin’ (2024) – gemaakt die op de bekende streaming platforms te vinden zijn.
De jonge, ietwat schuchtere jongeman komt helaas zonder aankondiging het podium op en zonder een woord tot het publiek te richten begint hij aan zijn set voor een uitverkochte zaal die gedeeltelijk is gevuld met stoelen waar achter nog een pak staande muziekliefhebbers getuige zijn van problemen met Kattesh’s zangmicrofoon. Gavin laat zich niet uit het veld slaan en stapt vanuit de spotlight naar de andere microfoon die klaar staat voor de hoofdact van deze tachtigste bevrijdingsdag.
Toch lijkt het euvel geen goed aan zijn zelfvertrouwen te doen want de eerste twee songs klinken onzuiver en ook zijn akkoorden op de gitaar zijn af en toe dissonant. Als we ‘Keep On Ridin’ beluisteren merken we dat door deze iets meer uptempo song dan de eerdere nummers de focus weer toeneemt. ‘Beautiful Boy’ ook van de 2024 EP Keep On Ridin’ is niet onaardig maar zijn slechte articulatie maken de teksten vrijwel onverstaanbaar. Zijn geknepen stemgeluid is wat mij betreft ook niet bevordelijk. Zo overrompelend als Kattesh het podium beklom, zo verlaat hij in een zelfde vaart de bühne van Qbus met slechts een zwaai met de arm naar de toehoorders. Jammer!
Na een kleine tien minuten stappen de Cordovas voorgegaan door frontman/zanger/toetsenist/gitarist en op de schijf neemt hij ook de bass voor zijn rekening Joe Firstman het podium op.
De man die de Cordovas in 2011 mede wereldkundig maakte is ‘partner in crime’ gitarist/zanger Lucca Soria. De ‘founding members’ worden aangevuld met akoestisch gitarist Aidan Lamb a.k.a. Analog Kid en Robert Britton Saunders, de drummer die Graham Spillman op deze Europese tour vervangt.
Cordovas vinden hun roots in Nashville maar er wordt ook gependeld tussen California en Mexico. In 2012 liet deze country-rock en Americana band met hun titelloze debuutalbum voor het eerst van zich horen. Met dit album kregen de Cordovas ook bij ‘n bescheiden Europese fanbase voet aan de grond. Nu ‘n dik decennium later is de appreciatie voor het muzikale vakmanschap van de band alleen maar gegroeid.
Twee jaar geleden presenteerde van Polanen ook al eens deze parel, toen stond het album The Rosé Of Aces in de spotlight deze keer zijn de Cordovas op promo tour met hun vijfde (!!) album Back To Life waarmee de band in Januari aan het doopvont van de wereld stond. Zonder de Cordovas in ‘n hokje te willen plaatsen wordt hun geluid in de media regelmatig vergeleken met dat van The Allman Brothers, Crosby, Stills & Nash, Little Feat, de Grateful Dead en zelfs The Band. Echter met de nieuwste release schudt de band alle vergelijkingen van zich af; de sound is niet meer en niet minder dan de Cordovas sound!
Het openingssalvo met ‘Back To Life’ (titeltrack album 2026) zet meteen de toon; een bezwerende uitwaaierend in een brede bes-jam met een Allmaneske ademhaling die langzaam uitgroeit tot een swingende Southern Soul storm. De band bouwt bedachtzaam maar bezielend op, terwijl de pompende piano’s, vorstelijke vocalen en glijdende gitaren het publiek gewillig meesleuren. De opvolger – de titeltrack van het 2020 album ‘Destiny Hotel’ – krijgt vervolgens een melancholische magie mee, gedragen door fraai fluisterende vocalen van Joe Firstman en een laid-back ritme van Robert Britton Saunders.
Als ‘Josefina’ volgt horen we de band de harmonieuze highway-rock uit hun recente Back To Life-periode prachtig tot leven brengen. De warm verweven vocalen van Firstman en Soria klinken kwetsbaar en toch krachtig; alsof Crosby, Stills & Nash plots een woestijnbar zijn binnengelopen. Vooraf ‘High Roller’ – 2023 The Rose Of Aces – wordt de hinderlijke buzz die we tot nu toe hoorden vakkundig door de geluidsman geëlimineerd.
De song vind ik live nóg sterker dan op plaat; waarschijnlijk doordat het nummer een meer Waitsiaanse wrijving meekrijgt dankzij het inmiddels heerlijk hese, husky stemgeluid van Joe Firstman. Zijn doorleefde performance geeft de song een gruizige grandeur, terwijl de gitaren grillig door het nummer slingeren.
In ‘Fallen Angels Of Rock ’n Roll’ (The Rose Of Aces 2023) stellen de Cordovas ons de retorische vraag “How many times did music save your soul?”. De vertolking van het nummer groeit uit tot een uitbundige ode aan muziek, mystiek maar bovenalles een ode aan muzikale kameraadschap! Even op adem komen we met ‘Wings’ dat een kalme, kabbelende compositie is. Het subtiele pedaalspel van Lucca Soria zorgt hierbij voor een sereen slotakkoord dat als een zonsondergang boven de Leidse grachten zweeft. Niet voor niets wordt juist dit nummer in recensies geroemd om zijn gevoeligheid en rijke arrangement.
Van Destiny Hotel uitgebracht in 2020 horen we ‘Do More Good’ wat voor een broederlijke The Band-vibe zorgt; lekker rootsy én rijk aan warme samenzang van Joe Firstman, Lucca Soria en verrassend ook door de “Analog Kid” Aidan Lamb.
Bij de traditional ‘Jesus, I’ll Never Forget’ wordt de Qbus omgetoverd tot een zinderende kerk zoals in de zuidelijke staten van de US. De NOLA- en gospelvibe krijgt via Lucca’s Allman-achtige gitaarlijnen toch weer die typische Cordovas-kleur: spiritueel, speels en soulvol tegelijk. Mijn inziens levert de vertolking van ‘Standing On The Porch’ (titelloze album 2011) één van de mooiste momenten van de avond op; het beschaafde maar briljante gitaarduel tussen Aidan en Lucca is geen machtsstrijd maar een melodieuze ontmoeting vol sierlijke solo’s en smaakvolle snarenstrijd.
Fris en filmisch klinkt het van Destiny Hotel uit 2020 afkomstige ‘Fine Life’. Met ‘Step Outside’ dat ook op hun nieuwste album te vinden is schakelt de band moeiteloos naar de Southern Rock, compleet met jazzy, puntige gitaaruitbarstingen en pulserend pianospel. Er wordt vervolgd met het serene, schuifelende ‘Sunset’ dat harmonieus en vloeiend aanhoort. Tijdens het beluisteren van het ritmisch tikkende ‘Rain On The Rail’ waarbij Joe Firstman bijna ín zijn piano kruipt verbaas ik me over het geluid dat dit viermanscollectief weet neer te zetten; écht te gek!
Het in 2018 uitgebrachte album That Santa Fe Channel huist het geweldige en gruizige ‘This Town’s A Drag’ en het heerlijk zwevende ‘High Feeling’ van Destiny Hotel, dat live opnieuw dat zonnige feelgoodgevoel oproept.
De toegiften zijn vervolgens ronduit fenomenaa! Inmiddels heeft Joe de pianokruk verruild voor het omhangen van de akoestische gitaar wanneer ‘Im The One Who Needs You Tonight’ als duo met Lucca Soria warm en tegelijkertijd weemoedig wordt gezongen.
Toch is het vooral het nummer ‘Louisiana Hurricane’ dat Qbus compleet op zijn grondvesten doet dreunen. Drummer Robert Britton Saunders ontketent een donderende, dreigende drumm-storm vol onweersgeluiden en bulderenende beats waardoor het nummer daadwerkelijk als een muzikale orkaan door de zaal raast.
Met de Grateful Dead-cover ‘Playing In The Band’ krijgt Lucca Soria de spotlight, in deze cover krijgt hij alle ruimte om zijn solozang te laten schitteren en dat doet hij met smaakvolle souplesse kan ik u melden.
Ook ‘I Know You Rider’ groeit uit tot een jubelende jam finale vol grooves door de golvende gitaren en glorieuze groepsvocalen van alle bandleden van deze Cordovas. Wanneer Joe Firstman uiteindelijk zingt “Miss me when I’ve gone”, weten de muziekliefhebbers vanavond aanwezig in de Leidse Qbus dat ze juist dát zéker gaan doen. Want wàt een componisten, wàt een instrumentalisten, wàt een zangers zijn deze mannen van Cordovas!
Op een sfeervol dampende Cordovas-avond in Qbus is het mij duidelijk geworden waarom deze band door velen wordt gezien als één van de meest onderschatte erfgenamen van de Southern seventies-sound. Met hun warme harmonieën, nomadisch jams en glansrijke grooves hebben Joe Firstman, Lucca Sori, Aidan Lamb en Robet Brtitton Saunders een set weggegeven die tegelijk broeierig, bezielend maar vooral bijzonder veelzijdig werd gebracht. De combinatie van The Band-broederschap, Grateful Dead-gevoel en Allman-achtige avontuurlijkheid hing de hele avond als een heerlijke, hallucinante halo boven het podium. Grote dank dus (alweer) aan Hans van Polanen, die met zijn Parels van Polanen opnieuw een muzikale meesterzet afleverde.
