Het Blues Rock Festival Oppe Ruiver vond plaats op Zaterdag 05 April 2026 jl. in Zalencentrum De Schakel van Reuver. Een verslag in woord en beeld van Dick van der Wilt. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Op eerste paasdag was het weer zover: mijn jaarlijkse uitje naar Oppe Reuver voor het 15e Blues Rock Festival. Inmiddels is dit voor mij een traditie geworden. Het festival combineert alles waar ik van houd; live muziek, blues en rock, ontmoetingen met oude en nieuwe bekenden en een hele dag genieten van de unieke sfeer dat zo’n festival met zich meebrengt. Omdat de afstand van mijn woonplaats naar Oppe Reuver bijna 200 kilometer is, vertrok ik vroeg in de ochtend. Onderweg besloot ik nog even over de grens te tanken; de brandstofprijzen die ik langs de snelweg voorbij zag komen waren werkelijk bizar. Ik dacht meteen: er zullen ook mensen zijn die dit niet meer kunnen opbrengen. Voor mij kwam het goed uit, want ik kon nog redelijk voordelig tanken. Daarna zette ik koers richting Oppe Reuver.
Bij aankomst werd ik verrast door het toevallige treffen van twee bekenden. Dat maakte de start van de dag meteen gezellig, ook al was het buiten nog vrij fris. Voor de eerste optredens stond een tent opgesteld, die door de koude wind niet de meest comfortabele plek was. Bij de ingang bleek mijn toegangskaart, die ik vooraf per post had ontvangen, te worden afgescheurd. Dat vond ik jammer, omdat dit de laatste editie in dit zalencomplex was en de kaart daardoor een uniek aandenken had kunnen zijn. Maar eenmaal binnen werd de sfeer er niet minder om; er werd gesoundcheckt en het was nog lekker rustig. Ik besloot meteen munten te halen zodat ik later niet meer in de rij hoefde te staan.
De eerste band van de dag was de Bluestown Allstars, bestaande uit ervaren muzikanten zoals Peter Kempe, Wouter Verhelst, Ilse Van Dooren en Jules van Brakel. Het is een samenwerkingsproject van muzikanten die in diverse andere bands hebben gespeeld en nu hun krachten bundelen. Hun repertoire bestaat uit een mix van bluesklassiekers en eigen interpretaties van bekende nummers.
Het optreden begon in een koude tent. Ondanks de kou straalde de band plezier uit en dat werkte aanstekelijk op het publiek. Ik merkte dat sommige bezoekers klaagden over de temperatuur, maar de energie van de band maakte dat snel goed. De nummers waren herkenbaar voor veel mensen en er ontstond een prettige interactie tussen podium en publiek.
Wat me opviel, was het goede geluid en de balans in de muziek. Voor mij was dit een uitstekende start van de dag: een vertrouwde, maar kwalitatief sterke bluesopening.
Na het optreden van de Bluestown Allstars ging ik naar binnen om even op te warmen en een goede plek voor Julian Sas te zoeken. Ik had hem een paar weken eerder nog gezien in Monster, maar toen vond ik het optreden wat ingetogen. Vandaag was dat gelukkig anders.
Julian Sas is een Nederlandse bluesrockgitarist die bekendstaat om zijn energieke en pure liveoptredens. Hij begon zijn carrière in 1994 en groeide uit tot een van de bekendste bluesartiesten van Nederland. Zijn stijl is een mix van stevige bluesrock en gevoelige bluesballads.
Tijdens het optreden viel direct zijn enorme energie op. Hij wisselde rustige nummers af met snelle, harde bluesrock, waarbij zijn gitaarsolo’s vaak het hoogtepunt waren. Zijn nieuwe bassist had duidelijk zijn plek gevonden op het podium en vormde samen met de drummer een solide basis. Dat gaf Julian alle vrijheid om zijn expressieve gitaarspel ten volle te benutten.
De set bestond uit zowel nummers van zijn oudere albums, zoals ‘Blues for J.’ als nieuwere composities. Ik merkte dat het publiek volledig meeging in zijn optreden en ikzelf kon moeilijk stil blijven staan. Het was een optreden zoals je als bluesliefhebber hoopt te zien energiek, professioneel en vol passie.
Om 17:30 uur was het tijd voor Connolly Hayes, een Britse band die blues, rock en soul combineert. De groep bestaat uit vijf muzikanten: zangeres Jess Hayes, gitarist en zanger Frankie Connolly, bassist Beau Barnard, toetsenist Joe Mac en drummer Andy Wilder. De band werd in 2023 gevormd en hebben sindsdien snel een reputatie opgebouwd, mede dankzij hun debuutalbum Remember Me (2024) en nominaties voor de UK Blues Awards.
Wat me meteen opviel was de energie van de band. Jess Hayes heeft een vriendelijk en krachtig voorkomen en een indrukwekkend stembereik. Frankie Connolly speelt gitaar en zingt, vaak samen met Jess voor mooie harmonieën. De band wisselde af tussen rustige nummers en meer rockachtige stukken, wat de set dynamisch maakte.
Ik merkte dat het publiek zich liet meevoeren door hun enthousiasme. Voor mij was dit een van die momenten waarop je denkt dit is een band om te blijven volgen. Ze hebben een frisse sound en weten interactie met het publiek uitstekend te benutten.
Om 18:45 uur betrad Drippin’ Honey het podium, een Nederlandse band die blues, rock en soul op een moderne manier brengt. Ik kende de band nog niet maar had van kenners gehoord dat dit een hoogtepunt zou worden. Vanaf het eerste nummer was ik al gegrepen door hun sound.
De band combineerde sterke zang met expressief gitaar- en mondharpspel. De ritmesectie (bas en drums) vormde een stevige basis, waardoor de leadinstrumenten de ruimte kregen om te schitteren. Het samenspel was strak en vol energie en ik merkte dat het publiek zichtbaar genoot.
Voor mij was dit een van de verrassingen van de dag. Soms ontdek je een band die je meteen weet te raken en dit was er zo een. Het optreden wisselde tussen snelle, energieke nummers en rustige bluesballads, wat het spannend en interessant maakte om naar te kijken.
Om 20:10 uur stond Kai Strauss geprogrammeerd, een Duitse bluesgitarist en zanger die al meer dan 25 jaar actief is in de Europese bluesscene. Hij trad op met zijn band The Electric Blues All Stars.
Kai Strauss staat bekend om zijn krachtige gitaarspel en warme zang. Tijdens het optreden viel me op hoe precies en gecontroleerd hij speelde. Elke gitaarsolo was technisch sterk en muzikaal doordacht, zonder overbodige opsmuk.
De band speelde strak samen en gaf het optreden een volle, warme sound. De toetsenist zong ook een paar nummers, wat voor een welkome variatie zorgde.
Voor mij was dit een optreden van hoog niveau, waarin zowel traditionele als moderne bluesinvloeden werden gecombineerd.
De afsluiter van de avond was Will Wilde, een Britse bluesmuzikant die bekendstaat om zijn unieke manier van spelen op de mondharmonica. Zijn stijl is een mix van blues en rock, waarbij hij zijn instrument bijna als een elektrische gitaar bespeelt.
Het optreden van Will Wilde was indrukwekkend. Zijn snelheid, kracht en techniek zijn verbluffend. Ik merkte dat ik volledig gefascineerd was door zijn spel. De band speelde strak samen en ondersteunde hem perfect. Zijn nummers wisselden af tussen rustig en gevoelig en snelle, energieke bluesrock.
Voor mij was dit optreden een krachtige afsluiting van het festival. Will Wilde laat zien dat blues niet stil staat en dat moderne invloeden naadloos gecombineerd kunnen worden met traditionele elementen.
Rond 23:10 uur zat het festival erop en begon ik aan de terugreis van bijna 200 kilometer. Ondanks de afstand en de kou voelde ik me voldaan en enthousiast. Het festival bood een mooie mix van ervaren artiesten en jong talent. Mijn persoonlijke hoogtepunten waren Julian Sas, Drippin’ Honey en Will Wilde, maar eigenlijk was elke act van hoge kwaliteit en had zijn eigen charme. Wat dit festival voor mij bijzonder maakt, is niet alleen de muziek, maar ook de sfeer. Het ontmoeten van bekenden, de interactie met andere bezoekers en de gezellige gesprekken dragen bij aan de ervaring.
Graag wil ik de organisatie bedanken voor deze prachtige 15e editie en hoop dat het festival ook volgend jaar weer kan plaatsvinden, wellicht op een nieuwe locatie. Voor mij blijft dit een absolute aanrader voor iedere blues- en bluesrockliefhebber.
