Het Bluezy Blues Festival vond plaats op zaterdag 28 Maart 2026 jl. in Sporthal De Fakkel van Ridderkerk. Een verslag in woord en beeld van Dick van der Wilt. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Zaterdag 28 maart 2026 vond voor de 21e keer het jaarlijkse Bluezy Blues Festival plaats, een evenement dat inmiddels een vaste waarde is in de Nederlandse bluesscene. Voor mij was dit festival een speciale gelegenheid, omdat het letterlijk om de hoek plaatsvond: mijn woonplaats Ridderkerk ligt op slechts 700 meter van sporthal De Fakkel, waar het festival al jaren wordt georganiseerd. Deze korte afstand bood niet alleen gemak, maar gaf me ook de kans om de dag ontspannen te beginnen met een wandeling, een welkome vorm van lichte beweging die mijn energiepeil verhoogde voordat ik de zaal betrad. Voor mij persoonlijk had dit festival dit jaar een bijzondere betekenis. Vorig jaar bezocht ik het festival nog, maar toen was ik me nog niet bewust van de uitdagingen die mijn gezondheid mij zouden opleggen. Na een ingrijpend en zwaar jaar keerde ik dit jaar terug, uitgerust, opgeladen en met een sterk verbeterde conditie. Het gevoel van hernieuwde vitaliteit gaf het hele festival voor mij een extra laag van emotionele waarde: het was meer dan muziek luisteren; het was een viering van herstel en persoonlijke groei.
Bij aankomst meldde ik me bij de balie van De Fakkel, waar ik vrijwel altijd dezelfde gezichten zie. Het contact is persoonlijk en vriendelijk; de medewerkers herkennen vaste bezoekers en begroeten hen met een praatje. Met mijn polsbandje om liep ik de goed verlichte zaal in, een plek die voor mij nostalgisch aanvoelt: hier speelde ik ruim veertig jaar geleden zaalvoetbal. Hoewel de sporthal zelf nauwelijks veranderd is, had de organisatie voor het festival moderne voorzieningen aangebracht: twee podia, professioneel licht- en geluidsapparatuur en donkere backdrops tegen de wanden voor sfeer en geluidsoptimalisatie. Bij binnenkomst zag ik direct bekende gezichten, waaronder mijn goede vriendin Ina Spang. Zij en haar broer zag ik jaren geleden voor het eerst tijdens het festival Swing Wespelaar in België optreden. Sindsdien volg ik hun muziek en optredens via internet en sociale media. Het was een plezierige verrassing om hen weer te ontmoeten en bij te praten; ze bleven de hele avond aanwezig, wat bijdroeg aan de vertrouwde en gezellige sfeer.
Om 15:00 uur wordt de eerste band aangekondigd door Rene Wijs die de vervanger is van Jan Valster. Ralph de Jongh staat bekend om zijn rauwe, authentieke stem en zijn virtuoze gitaarspel. Geïnspireerd door grootheden als Muddy Waters en Elmore James, brengt hij blues die tegelijkertijd traditioneel en vernieuwend aanvoelt. Elk optreden van hem is uniek; improvisatie speelt een centrale rol en live ontstaan vaak nieuwe muzikale creaties. Die spontaniteit gaf dit concert een extra dimensie.
Aan zijn zijde stond de vaste en ervaren Hans van Lier Band, een band die perfect aanvoelt wanneer het tijd is om te ondersteunen of juist het podium aan Ralph te geven. De ritmesectie hield alles strak en krachtig, terwijl de gitaarlijnen en zang vrij konden bewegen, waardoor de muziek een organisch, levend karakter kreeg. Het samenspel van de band zorgde ervoor dat elk nummer zijn eigen verhaal vertelde.
De setlist bestond uit een uitgebalanceerde mix van originele nummers en traditionele bluesklassiekers. Lange, meeslepende jams werden afgewisseld met compacte, ritmische stukken, waarbij vooral de improvisaties de aandacht trokken. Tijdens deze momenten ontstond er een bijna tastbare chemie tussen de muzikanten; de muziek ademde en leefde samen met het publiek.
Naast Ralph en Hans waren Ylvalie, Chiron Schut, Roos Kanis, Eric Bosma en Wessel Baptist van de partij, wat zorgde voor een rijke klankkleur. De band combineerde blues met subtiele rockinvloeden en experimentele, poëtische elementen, waardoor de set zowel vertrouwd als verrassend aanvoelde. Het rauwe, emotionele karakter van de zang, het indrukwekkende gitaarwerk en de improviserende passages maakten het optreden tot een waar muzikaal avontuur.
Wat het optreden bijzonder maakte, was de oprechte beleving van de muziek. Er was geen sprake van opgepoetste show; alles ontstond in het moment. Het publiek werd meegenomen op een reis door de ziel van de blues, van ingetogen momenten tot krachtige, explosieve uitbarstingen van emotie. Het resultaat was een intieme en toch energieke ervaring, die nog lang in het geheugen van de aanwezigen zal blijven.
Ralph de Jongh & The Hans van Lier Band bewezen dat blues in Nederland leeft en ademt. Hun authenticiteit, muzikaal vakmanschap en passie maakten dit optreden tot een hoogtepunt van de dag, en een perfecte aftrap van het festival. Voor zowel vaste fans als nieuwe luisteraars was het een avond om nooit te vergeten, een herinnering die nog vaak zal worden opgehaald via foto’s, video’s en vooral in de harten van de bezoekers.
Het optreden van Muddy What? tijdens het 21e Bluezy Blues Festival was een energieke en verfrissende ervaring binnen de hedendaagse blueswereld. Ik had de band voor het eerst ontdekt en gezien in België en sindsdien ben ik fan van hun muziek en optredens. Dit Duitse trio combineert traditionele blues moeiteloos met moderne invloeden, waardoor hun muziek zowel herkenbaar als vernieuwend klinkt. Vanaf het begin viel de sterke chemie tussen de bandleden op. Met een minimale bezetting – gitaar, bas en drums – weet Muddy What? een verrassend vol en dynamisch geluid neer te zetten.
Zanger en gitarist Fabian speelt met veel gevoel en techniek, waarbij invloeden van artiesten als Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan duidelijk hoorbaar zijn, terwijl de basis stevig verankerd blijft in de traditionele blues. De kracht van de band ligt in hun variatie. Rustige, ingetogen nummers worden afgewisseld met uptempo songs waarin improvisatie een belangrijke rol speelt. Hierdoor blijft het optreden continu boeiend en wordt het publiek telkens opnieuw verrast. De band speelt strak wanneer nodig, maar durft ook los te laten en het moment te volgen.
Wat dit optreden extra bijzonder maakte, is de frisse en eigentijdse benadering van het genre. Muddy What? geeft de blues een moderne draai, met invloeden van bluesrock, soul en funk, zonder dat de authenticiteit verloren gaat. Zelf omschrijven zij hun stijl vaak als “New Blues”. Het contact met het publiek was ontspannen en oprecht.
Tussen de nummers door was er ruimte voor humor en interactie, waardoor een fijne, ongedwongen sfeer ontstond. Ina en Fabian, broer en zus, zijn zo op elkaar ingespeeld dat elk optreden een genot is om te zien. Hun interactie met het publiek is oprecht en vermakelijk, waardoor de aandacht constant behouden blijft.
De drummer, die tijdens deze set duidelijk zijn stempel zette, bewees opnieuw zijn kwaliteiten met krachtige ritmes en indrukwekkende drumsolo’s. Ina liet daarnaast diverse keren de mandoline spreken, waarbij ze zelfs op zo’n enthousiaste manier speelde dat er een snaar brak. Dit weerhield haar er niet van om door te gaan en zelfs een rondje door de zaal te maken, tot groot plezier van het publiek.
Het optreden van Muddy What? liet zien dat blues springlevend is. Hun combinatie van traditie, vernieuwing en sterk samenspel zorgde voor een optreden dat zowel muzikaal overtuigend als buitengewoon plezierig was om mee te maken. Verschillende bezoekers noemden het een verrassend optreden, en voor mij persoonlijk was het een geweldige ervaring. Het was bovendien fantastisch dat Nico Bravenboer de band had ingepland voor dit festival.
Vervolgens was het tijd voor de Rotterdamse muzikant Marlon Pichel met zijn band. Zijn muziekstijl varieert van Southern soul, geïnspireerd door de jaren ’60 en ’70, tot rock-’n-roll, met soms funk- en jazzinvloeden. Het optreden begon met Govert van der Kolm die achter de drums plaatsnam en de intro verzorgde.
Zodra Marlon Pichel het podium betrad, gingen alle telefoons de lucht in om het optreden vast te leggen. Pichel stond in de eerste nummers zelf op het podium als gitarist, terwijl Govert Van der Kolm de drumplek bekleedde, wat uitstekend verliep.
Het optreden was een warme en energieke reis door soul, funk en rhythm & blues. Vanaf het eerste moment wist Pichel het publiek te boeien met zijn karakteristieke stem en charismatische podiumpresentatie. Zijn liefde voor vintage soul was duidelijk hoorbaar: de muziek ademde de sfeer van de jaren zestig en zeventig, met invloeden van grootheden zoals Otis Redding en James Brown, maar met een frisse, eigentijdse twist. De begeleidende band speelde strak en overtuigend.
De ritmesectie legde een stevige, dansbare basis neer, terwijl blazers en toetsen zorgden voor een rijke en volle sound. De arrangementen boden dynamiek en variatie, waardoor het optreden van begin tot eind boeiend bleef. De interactie tussen Pichel en het publiek viel op: zijn enthousiasme en natuurlijke uitstraling kregen iedereen mee, waardoor er gedanst, meegeklapt en volop genoten werd.
De setlist bestond uit een mix van eigen nummers en nummers die perfect aansloten bij de stijl van de band. Soulvolle ballads werden afgewisseld met uptempo funktracks, waardoor een goede balans ontstond tussen luisteren en bewegen. Rustigere momenten gaven de kracht van Pichel’s stem extra nadruk, terwijl energieke nummers zorgden voor een feestelijke sfeer. Wat ook opviel, was de ruimte die de band gaf aan individuele muzikanten.
Zo kregen blazers, toetsen, en de saxofoon zelfs de kans om solo’s te spelen, wat zowel visueel als muzikaal indrukwekkend was. De old-school soul vibe van de blazers droeg bij aan een authentieke en meeslepende ervaring. Het plezier van de band en het publiek was duidelijk voelbaar; het straalde van het podium af.
Kortom, het optreden van Marlon Pichel en zijn band was een indrukwekkende mix van muzikale vakmanschap, enthousiasme en soulfull entertainment. Het publiek kon genieten van een middag vol groove, ritme en dansbare muziek, en zowel de band als het publiek kan terugkijken op een geweldige ervaring.
De vierde band van de dag was Dawn Tyler Watson & Ben Racine Band, een groep die moeiteloos blues, soul, jazz en gospel met elkaar vermengt. Hun muziek voelt modern aan, maar blijft trouw aan de roots van de blues, met subtiele invloeden van R&B en rock. Vanaf het eerste nummer merk je dat de band even aftast hoe het publiek reageert, maar al snel begint de zaal te swingen. Het optreden is van begin tot eind meeslepend, met een perfecte balans tussen soulfull zang en strak gitaarwerk. Dawn Tyler Watson staat duidelijk in het middelpunt. Haar stem kan zacht en ingetogen zijn, maar ook krachtig en explosief zonder ooit vals te worden. Elk nummer weet ze van emotie te voorzien, met een stijl die doet denken aan grootheden als Etta James en Koko Taylor.
Aan haar zijde speelt de band van Ben Racine een solide en veelzijdige muzikale basis. Racine zelf valt op met zijn technische, smaakvolle gitaarspel en zijn zang. De band speelt strak, maar laat genoeg ruimte voor improvisatie, waardoor de muziek levendig en spontaan klinkt. De sax krijgt regelmatig de ruimte voor solo’s, wat het geheel een extra dimensie geeft.
Het optreden zit vol verrassingen. Zo gaat het publiek even op country, rock-‘n-roll en gospelachtige samenzang, en wisselen de muzikanten soepel tussen stijlen. Een bijzonder hoogtepunt is wanneer Dawn Tyler Watson met haar hand doet alsof ze een blaasinstrument bespeelt en de band aanstuurt. Wat volgt is een muzikaal samenspel tussen toetsenist, saxofonist en gitarist dat het publiek even stil doet staan van bewondering.
Het is duidelijk dat deze band van alle markten thuis is. Een van de aanwezigen merkte op dat ze zonder twijfel op North Sea Jazz zouden kunnen optreden – zo veelzijdig en professioneel is de groep. Kortom: het optreden van Dawn Tyler Watson & Ben Racine Band is een genot voor het oor. Swingende ritmes, indrukwekkende zang en virtuoos spel maken het een avond die je niet snel vergeet. Een aanrader voor iedereen die van blues, soul en jazz houdt.
Dan komen we aan bij de afsluiter van het festival: Exile. De Nederlandse band Exile is een energieke en gepassioneerde tributeband die zich volledig richt op het repertoire van The Rolling Stones. Geïnspireerd door het iconische album Exile on Main St., brengt de band een ode aan de rauwe, ongepolijste sound die de Stones begin jaren zeventig wereldberoemd maakte.
Opgericht in 2019 en met hun thuisbasis in Rotterdam, bestaat Exile uit ervaren muzikanten die hun sporen al ruimschoots hebben verdiend in de Nederlandse muziekscene. Wat Exile onderscheidt van veel andere tribute-acts, is hun focus op de muziek zelf, de sfeer en de energie, in plaats van uiterlijk of imitaties van de Stones. Hun motto “no wigs, no filter” zegt alles: puur, eerlijk en zonder opsmuk.
Tijdens hun optredens nemen ze het publiek mee terug naar de hoogtijdagen van de Stones. De setlists zijn zorgvuldig samengesteld en bevatten zowel grote hits als diepere albumtracks, waardoor zowel casual luisteraars als doorgewinterde fans volledig aan hun trekken komen. De invloed van iconische bandleden zoals Mick Jagger en Keith Richards is duidelijk hoorbaar, maar Exile geeft er ook hun eigen draai aan, waardoor de optredens fris en levendig blijven.
Hun landelijke bekendheid kreeg de band door deelname aan het televisieprogramma The Tribute: Battle of the Bands, waar ze indruk maakten met hun authentieke sound en sterke live-performance. Sindsdien hebben ze het hele land betoverd met hun optredens. Gedurende de set was het duidelijk dat de band een grote schare fans had: mensen zongen en dansten uit volle borst mee, en het was een echt rock-‘n-rollfeest. Bekende nummers uit de beginperiode van The Rolling Stones kwamen voorbij, zelfs voor wie de Stones normaal niet volgt, waren deze klassiekers herkenbaar en meeslepend.
Helaas moesten sommige bezoekers halverwege het optreden vertrekken. Ondanks de ruime muzikale keuze en de inzet van het festivalteam, viel het op dat niet alle vaste bezoekers aanwezig waren, wat jammer was voor zowel de organisatie als de sfeer. Desondanks was het een sterke afsluiter van het festival. Al met al bood Exile een authentieke en energieke ode aan The Rolling Stones, en wie erbij was, beleefde een onvergetelijke rock-‘n-rollervaring.
Het 21e Bluezy Blues Festival bood een diverse mix van blues, soul, jazz en rock. Elke band bracht een unieke stijl, van traditionele blues tot moderne interpretaties. De organisatie, met name Nico Bravenboer, zorgde voor een goed uitgekiend programma en een professionele productie. Hoewel het festival redelijk bezocht werd, viel op dat sommige vaste bezoekers ontbraken, wat jammer was gezien de kwaliteit van het programma. Desondanks was de sfeer warm, de muziek op hoog niveau en het contact tussen artiesten en publiek uitermate positief.
De podia waren dit jaar prachtig uitgelicht en het geluid, verzorgd door de bekende Carl Wille, was uitstekend: niet te hard, maar krachtig genoeg om boven het geroezemoes van het publiek uit te komen. De inzet van de vrijwilligers en het harde werk van organisator Nico Bravenboer verdienen een groot compliment. Dank voor de gastvrijheid!
