De 28e Southern Blues Night werd op 28 maart 2026 gehouden in Parkstad Limburg Theater, Heerlen. Een sfeerverslag door Nicolette Johns met foto’s van José Gallois . Klik HIER om het gehele album te kunnen bekijken.
Omdat we de laatste twee jaar niet waren afgezakt naar het vriendelijke Heerlen besloot dit setje na het zien van de uitermate gevarieerde programmering weer eens de navigatie in te stellen op bourgondisch Limburg. De eerste keer dat wij onze lieve vriend, voormalig programmeur en radioman John ‘Groove Time’ Hendrix niet meer in de armen kunnen sluiten maar ongetwijfeld slaat hij het festival vanop een wolkje gade.
De Southern Blues Night 2026 in Parkstad Limburg Theaters Heerlen begint zoals gebruikelijk op het bruisende podium van de Juke Joint. In de foyer wordt het publiek warm welkom geheten door MC Lea Lomans, die u zou kunnen kennen van Barn & Belle en dat met haar levendige, lichtvoetige presentatie uitermate leuk doet.
De aftrap is voor de Nederlandse band The Suzets uit Limburg, de winnaars van de BRUL contest, die met krachtige, kleurrijke klanken indruk maken. Zangeres Nicole Richardson, die beschikt over een zeer aangenaam divers stemgeluid is ook te zien bij TVOH, brengt zuivere, zinderende vocalen.
Gitaristen Loek Rutten en René Niessen leggen scheurende, scherp gesneden riffs neer. De sax van Paul Heijmann zorgt voor een soulvolle, sensuele saus. De toetsenist heet Paul Daamen, Sjors Palmen is de bassist en Erik den Heijer sluit de rijen op drumms.
The Suzets maken van meet af aan indruk. We horen fijne vertolkingen van ‘My Babe’ en ‘Mojo Working’. Helaas kunnen we i.v.m. de overlappende programmering maar heel kort van dit professioneel aanhorende collectief genieten.
The Suzets zouden geen slechte kans maken tijdens de Dutch Blues Challenge en de band verdient zeker meer gezien te worden! Het is een kort maar krachtige kennismaking dat naar meer smaakt.
De pas erin en naar de Limburgzaal waar MC Les de Groot de aankondigingen verzorgt. De eerste artiest die hij vanavond mag aankondigen is een van onze favorieten; Studebaker John (Grimaldi) uit Chicago die op tour is met The Shakedown Cadillacs dat wordt gevormd door Belgen Tim Ielegems op gitaar, drummer Koen Van Peteghem en bassist Chris Forget.
De inmiddels 73-jarige bluesman die ook hier op het ‘Groove Time’ podium zijn (slide)gitaar afwisselend op de ‘finger picking’ manier of met z’n voor de fans (zoals deze TBA?-ers) bekende muntje bespeelt – brengt met zijn begeleidingsband een set vol vuige, vettige, vintage vibes.
Studebaker John is met een kersvers album Jumping From Limb To Limb onder de arm op een Europese tour. Van dat nieuwe album herken ik songs als ‘Shake That Thing’, ‘Sho-enuff Did’ en ‘Do It Like You Should’ die lekker ruig en vuig klinken terwijl John’s bluesharp door het gebruik van de distortion-microfoon een smerige, stuwende sound meekrijgt.
De begeleidingsband staat al na slechts twee keer samen tijdens deze tour optreden als ‘n huis. Tim geniet zichtbaar als hij soepele solo’s mag spelen. De rest van de band speelt trouwens ook retestrak.
De mannen spelen solide maar toch soepel waarvan het publiek zichtbaar met volle teugen geniet. We kunnen nog nét genieten van ‘Some Were Born To Win’ maar bij ‘Howling In The Moonlight’ moeten we weer naar de volgende act.
Jammer genoeg kunnen wij niet zoals het in grote getale aanwezige publiek meezingen want we moeten naar de eerste etage voor de RABO zaal. Zaterdag 04 April a.s. hebben we weer een kans als deze ‘king’ van Maxwell Street optreedt in de Haarlem Blues Club (voor tickets klik HIER).
Daar in de RABO zaal wordt Mississippi MacDonald door MC Jesse Deledda – de andere helft van Barn & Belle – aangekondigd. De inmiddels 48-jarige Oliver MacDonald vindt zijn habitat in London, UK.
MacDonald’s optreden is net zoals op Swing Wespelaar waar de drievoudig BBA winnaar – twee voor Best Acoustic Artist of the Year en één voor Best Traditional Blues Artist of the Year – afgelopen zomer een wel heule goede indruk op mij wist achter te laten ook hier in Heerlen weer sterk en stijlvol.
Op deze Southern Blues Night wordt hij net als vorige zomer begeleid door bassist Brent Cundall die zichbaar geniet van de show maar ook zéker van de toeloop in de grote RABO zaal.
Echter drummer Jim Kimberley die er bij onze eerste kennismaking met ‘Oli’ zagen is vervangen door een vrouwelijke drummer die met de naam Lucy Kate Piper over de globe stapt.
Met ‘Leading The Blind’ en ‘In The Morning’ laat Misissippi MacDonald warm, weemoedig maar weloverwogen blueswerk horen. Beiden nummers worden met verve gespeeld en gezongen. Het uptempo ‘My Bad Attitude’ geschreven tijdens zijn bezoek aan Memphis.
De song komt van het 2025 album Slim Pickin’ en staat vervolgens in een fris, fel, funky contrast met de voorgangers.
Opnieuw geeft Oli ‘Mississippi’ MacDonald deze keer zónder zijn rode ‘fanfare jasje’ maar mét glitter laarzen zijn visitekaartje af; op naar meer festivals in The Low Lands!
Terug naar het DSM stage voor een band uit Nederland. The Hoochies is een graag geziene band op de vaderlandse podia en laten we hopen dat zo dicht aan de grens van onze zuider- en oosterburen er ook vanavond promotors uit België en Duitsland aanwezig zijn die deze mannen een podium willen gunnen.
De band wordt voorgestaan door Richard Koster op blues-harp en vocals, op gitaar Roelof Meijeringh, Jules van Brakel op bass en Chiel ten Vaarwerk op drumms.
The Hoochies en vooral ‘tweede frontman’ Roelof Meijeringh die door yours truly in de top 5 van favoriete vaderlandse gitaristen staat zorgen voor een heerlijk energiek optreden wat naar later bleek ook zo op de fotograaf over te komen gezien het aantal foto’s dat hij van dit optreden schoot.
Mijn tekst is té beknopt om meer van zijn beleving in beeld te publiceren maar ik vertrouw erop dat de die-hard lezers even naar zijn Flickr album gaan om de rest ook te bekjken.
Dat de band eerlijke en enigszins geëngageerde songs wil brengen bewijzen ze met ‘Lord Help’ dat op 2025 album Back On My Own te vinden is. De song met een maatschappij kritische tekst komt juist in deze woelige tijden écht binnen. Mooi, heel mooi!!
Frontman Richard Koster brengt met zijn bluesharp een rauwe, raspende, sound, terwijl gitarist Roelof Meijeringh schittert met vloeiende, vurige, virtuoze solo’s. Vooral in ‘Train Song’ dat van hetzelfde album afkomstig is komt de lange samenwerking tussen de twee mannen tot uiting.
“Let my trouble down” zingt Richard en dàt is nu juist wat wij hier in de volgepakte Juke Joint doen. We gooien even de sores en de stress van ons af bij deze grandiose set van The Hoochies. We moeten dit feestje in Foyer onder de vuige blues-harp in ‘Any Time You Want’ verlaten om weer onze opwachting te maken in de Limburg zaal.
Daar staan de 43-jarige in Keulen geboren maar in Wuppertal woonachtige gitarist/vocalist/producent én platenlabel eigenaar (Cable Car Records) Hendrik Freischlader en zijn bandleden te trappelen om dit festival verder luister bij te zetten. Freischlader zal samen met zijn nieuwe bandlid Dave Warmerdam, Leon Mucke achter de drumms en Gregor Sonneberg op bass zijn virtuoze gitaarspel laten horen.
Met de toevoeging van Dave heeft Hendrik naar mijn idee ‘n gouden greep gedaan want er miste naar mijn smaak altijd wat aan dynamiek op het podium.
Zelfs als er zich het euvel van een gebroken snaar voordoet vertrekt Henrik geen spier; er wordt beheerst van gitaar gewisseld en verzocht of er iemand de snaar kan herstellen. Dat is precies wat ik mis bij deze man; alles is beheerst en mist naar mijn gevoel wat emotie.
Ook al staat Freischlader ook nu weer veelvuldig achterop bij de ritme-sectie op de bühne, de show heeft toch wat meer ‘smoel’ mede door Dave Warmerdam’s passionele en expressieve spel.
Zo is er in ‘Tell Me’ een fijne solo voor Warmerdam ingepast en klinkt de shuffle ‘Early Morning Blues’ wat voller. Toch kunnen we ook hier niet te lang verblijven want we moeten naar het pluche van de RABO zaal.
De Amerikaanse Kyshona en haar begeleidster uit de UK afkomstige Rae Husbandes staan volgens de lovende recensies over deze tour garant voor een intiem optreden. We moesten Kyshona missen in de Qbus van Leiden maar zitten er nu helemaal klaar voor.
De singer-songwriter en muziektherapeute uit South-Carolina, tegenwoordig woonachtig in Nashville – Tennessee, begroet haar publiek met de woorden “we’re not here to entertain but to have a conversation”. Ik moet zeggen dat dit mij overvalt, het klinkt me wat aanmatigend in de oren maar dat zal geenszins haar bedoeling zijn; we hebben i.i.g. goede berichten gelezen over haar nieuwe album Legacy en dus leggen we deze opmerking voorlopig even positief uit.
Een optreden van Kyshona Armstrong bijwonen voelt alsof je getuige ‘mag’ zijn van een breekbare, bezielde, betekenisvolle performance. Haar muziek is een blend van folk, R & B, gospel en natuurlijk roots. De songs hebben haar voorouders, slavernij, bevrijding, overlevering en gemeenschapszin als leidraad.
‘On The Line’ komt van het 2024 album Legacy en wordt zò breekbaar maar loepzuiver gezongen dat de rillingen me over de rug lopen. ‘Echo’ is ‘n song waarbij het publiek juist dàt fenomeen dient na te bootsen. Het meeste wat er gebracht wordt doet wat strijdvaardig en protestsong-achtig aan.
Bij het met Keb Mo opgenomen ‘Carolina’ wordt ook weer de participatie van de toeschouwers verlangt. Wonderschoon! Ook al moet ik even wennen aan deze ‘power vrouw’, haar oeuvre is bangelijk goed geschreven, gecomponeerd en loepzuiver gezongen. Voor mij nù al de verrassing van deze 28e Southern Blues Night. Chapeau aan het programmatie-team!
Heel krachtig is dan weer ‘Call It By Its Name’ en waarbij dit setje verslaggevers zo min mogelijk reuring probeert te veroorzaken bij het verlaten van de zaal.
We gaan kort Five Dollar Shake in de Juke Joint beluisteren, zij wonnen de DBC in 2024 met ‘n elf man tellende band. Over deze overwinning zijn al veel regels geschreven, eens of oneens, wij gaan deze band voor het eerst zien en gaan er met open vizier in.
Hier op de Southern Blues Night 2026 staat Five Dollar Shake met een kleinere bezetting op het podium dan bij de DBC in 2024, ik tel vijf man op het podium. De excentrieke zangeres, Lucinda Lefaspi, is ‘n dame waar je niet omheen kan.
Eerlijk gezegd kan het mij niet bekoren. De stemdiversiteit is ver te zoeken, het is veel van hetzelfde en vooral komt deze eerste kennismaking met de band wat schreeuwerig op mij over. Jammer, maar nu na het zien en beleven van dit optreden begrijp ik beter de wisselende meningen over deze band.
In schril contrast staat Michelle David & The True-tones. Al jaren wordt de in Amsterdam wonende Amerikaanse Michelle door gitaristen Onno Smit en Paul Willemsen begeleid.
Voor de gelegenheid is de band versterkt met ‘n saxofonist en ‘n trompettist, als vanouds zien we Bas Bouma zien op drumms. Zoals altijd – TBA? zag deze band al vaker optreden – weet ook nu de New Yorkse de zaal in no time in te pakken.
De band is net terug uit Parijs waar ze in de prestigieuze New Morning jazz club een onuitwisbare indruk achterlieten. Mede door de subtiele maar oh zo solide begeleideing van de linkshandige gitarist Onno Smit en gitarist Paul Willemsen die tevens producer is van o.a. Gumbo Kings.
De kleine souldiva stroomt óver van charisma maar haar vocale bereik is natuurlijk ook indrukwekkend. Michelle David en haar begeleiders weten met strakke, soulvolle, sprankelende songs als ‘Running’ en ‘This Is You’ het publiek moeiteloos mee te nemen.
Michelle’s stem is krachtig, kristalhelder, karaktervol en haar uitstraling is aanstekelijk, aantrekkelijk en absoluut. Sommige teksten zoals bijvoorbeeld van ‘Speak To Me’ lopen niet over van schrijverschap maar het publiek smult ervan. Lekkere soul die goede herinneringen oproept.
Dan gaan we voor de laatste keer vanavond naar de RABO zaal waar MC Jesse Deledda voor nog één keer een introductie verzorgt.
We zijn hier voor die andere publiekstrekker die TBA? ook al eerder zag optreden en zelfs mocht interviewen (klik HIER om te lezen) maar die té weinig in Europa te zien is. Cedric Burnside! Cedric Burnside is na Kent Burnside de tweede telg uit de Burnside dynastie die Europa aandoet. Cedric Burnside werd nadat vader Calvin Jackson († 2015) het gezin verliet grootgebracht door zijn grootvader R.L. “Big Daddy” Burnside, de grote blueslegende/singer-songwriter. Met R.L. mocht hij ook mee als grootvader op ging treden, Cedric was dan als drummer in dienst.
Ooit als drummer bij Joep Pelt op het DSM stage van dit theater in 2000, vandaag op het podium van de RABO zaal. Inmiddels heeft de man toch meer interesse voor de gitaar ontwikkeld omdat hij daar veel meer gevoel in kan leggen zo zegt hij zelf. Cedric brengt eerst met ‘n drietal akoestische nummers ‘The World Can Be So Cold’ en ‘Hard To Stay Cool’, afsluiten doet hij ‘Mellow Peaches’ die uit de pen van grootvader R.L. Burnside komt.
Als de begeleiders Kody Harrell op bass en Joe Eagle op drumms erbij komen wisselt de 47-jarige uit Holly Springs – US afkomstige Burnside naar de elektrische gitaar. Ondanks dat het repertoire uit de diverse discografie gegrepen is en de repeterende ritmische trance-achtige vibe heeft blijft de set wat mij betreft wat achter bij de eerdere keren dat ik hem zag optreden.
Ook in gesprekken na afloop van het festival word ik gesterkt in mijn opinie want ik hoor zelfs van musici dat zij meer van het optreden hadden verwacht. Laten we hopen dat zijn ingelaste optreden – hij vervangt The Devil Makes Three – op het Holland International Blues Festival minder vlak aanhoort.
De afsluiters zijn het Amsterdamse collectief Doctor Velvet. Wij mochten deze band van jonge musici ontdekken als support-act van Johnny Mastro en Ian Siegal tijdens hun Easy Tiger promo tour in Tilburg en daar werden meteen fans. Doctor Velvet leverde daar een dansbare en dynamische show waar nóg overgesproken wordt.
Daar maakten frontman/zanger/toetsenist David Grutter en gitarist Jerome de Vijlder – ook te zien in de band van zanger/blues-harpist Thomas Toussaint – ‘n verpletterende indruk met hun mix van latin, soul, dap-sound, blues en onvervalste rock’n roll tot een geheel ‘eigen’ sound.
Naast David en Jerome zien we Kian Tofft zien op de bass, Arend Bouwmeester op saxofoon. Van de trompettist en de drummer moet ik helaas de namen schuldig blijven. Ook hier in Heerlen staat het collectief in voor een eclectische, energieke, eigenzinnige mix van stijlen.
De band zit er weer lekker in en weet het inmiddels vermoeide publiek toch te verleiden tot ‘n dansje op hun aanstekelijke nummers.
Naast hun eigen werk belooft Grutter ons ook ‘n paar covers zoals de 1960 garage rock ‘I Walked All Night’ en wat te denken van de cover van Otis Redding’s ‘Hold On I’m Coming’? De slow blues ‘Fool’s Desire’ gaat over drinken wat David nogal toepasselijk vindt op dit late uur.
Alwéér een hele goede performance van Doctor Velvet die naar mijn idee veel te weinig in de Lage Landen te zien is. Laten we hopen dat het optreden op deze 28e Southern Blues Night hier verandering in gaat brengen.
Ondanks dat we het jammer vonden dat er geen jam plaatsvond en we natuurlijk John Hendrix ‘mega’ hebben gemist was deze editie een kleurrijk en kwalitatief hoogstaand festival. De organisatie leverde opnieuw een puik, professioneel, plezierig programma af.
Op naar editie 29 – en uiteindelijk een triomfantelijke, toonaangevende dertigste Southern Blues Night!
De reporters van The Blues Alone? bedanken de organisatoren voor hun gastvrijheid. Natuurlijk bedanken wij de presentatoren en alle mensen die achter de schermen mede gestalte geven aan dit festival. Southern Blues Night dank voor jullie hospitaliteit en wie weet tot volgend jaar!
