GA-20 en support-act Richville speelden Dinsdag 24 Maart 2026 jl. in Muziekhuis Qbus – Leiden. Tekst Nicolette Johns en foto’s José Gallois. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Aanvankelijk was het plan om vooraf het concert in Qbus een terrasje te pikken maar door de stevige wind werd het een bakkie ‘achter glas’ bij City Hall (aanrader) waarna de binnenstad even verkend werd op weg naar ‘Loetje’ waar ik natuurlijk weer niet zonder vlekken de deur uit mochten stappen. Geklieder maar zooooo lekker….We zijn zoals vaak aan de vroege kant maar we willen niemand lastig vallen en dus nemen ons vertrouwde plekje in; een praatje maken we later wel.
Naar mijn weten treedt het duo Richville voor het eerst op in het levendige Leiden voor een kort maar krachtig voorprogramma. Richard van Bergen en Jody van Ooijen brengen een bezielde, broeierige blend van blues, boogie en een vleugje Americana, waarbij hun muzikale meesterschap moeiteloos lijkt.
Met een verleden in smaakvolle, succesvolle samenstellingen als Shiner Twins, Coup de Grace, Rootbag en The Sunset Travelers serveren ze een gedreven, doorleefde sound die sterk beïnvloed lijkt door Little Feat en Ry Cooder.
Het openingsnummer ‘Lightnin’ (Raw 2021) begint echter jammer genoeg met een galmende, gigantische geluidsgolf die de sfeer eerder stadionachtig dan sfeervol maakt. Een spijtige, storende start die door de ‘stagiair’ geluidsman te laat wordt opgemerkt. Als eenmaal het technische tekort met behulp van de vaste geluidsman is getemd krijgt het optreden gelukkig wél de warme vorm die het verdient.
Bij ‘Set Me Free’ (Richville 2019) schittert Richard met zijn bluesy baritone Harmony-gitaar, die een gruizige laag geeft aan het geheel. Drummer Jody daarentegen drijft het duo voort met zijn bazige maar beheerste beats; van Ooijen zorgt voor de ritmische ruggengraat die altijd weer robuust en resoluut blijft.
Het aanvankelijk afwachtende publiek wordt bij ‘All I Want’ (Raw 2021) zichtbaar ontvankelijker bij dit aanstekelijke, authentieke arrangement en weet de song een welverdiend, waarderend applaus te oogsten. Voor ‘Love Yourself’ wisselt Richard naar zijn Silvertone, die een soulvolle southern sound produceert, perfect passend bij de Nola-sfeer van de song.
Met ‘That’s What You Do To Me’ dat van Bergen met Rootbag op Walk On In (2017) zette volgt een swingende, shuffle-gedreven saluut aan Jimmy Reed, waarbij Jody zijn status als “shuffle king” met speelse slagen weet te onderstrepen. De groove is gretig maar oh zo grandioos.
Voor het nieuwe album zijn er al zo’n vijf nummers klaar hoor ik in de ‘na-zit’ waarvan ‘Try’ er één is. Dàt belooft alweer ‘n fijn album te gaan worden want deze song klinkt al lekker ‘gritty’.
Toegeven; ik ben niet helemaal objectief want Richard staat bij mij als een van de fijnste stemmen die Nederlandse blues rijk is te boek. Ook hier in Leiden bewijst Richville dat ook ‘n duo de boel op stelten kan zetten. De song klinkt rauw en resoluut en bevestigt dat Richville’s creatieve koers krachtig en consistent is.
Met ‘Nobody’ dat op Rootbag 2014 te vinden is krijgen we een boogie die bruisend en bijzonder besmettelijk is; m’n voetjes gaan voorzichtig van de vloer en m’n heupen wiegen mee op het ritmische raffinement van Richville. Als afsluiter klinkt ‘Got To Get My Business Straight’, alweer een pittige, pakkende preview van wat in het najaar komen gaat.
Ook met deze set bewijst Richville overtuigend dat een duo met de juiste chemie een kolkende, complete sound kan creëren. Richville levert een stoere, swingende en simpelweg sublieme show. Richville een topduo met een treffend, tijdloos geluid dat Leiden luid en levendig heeft leren kennen.
Inmiddels bruist het in de karaktervolle volgepakte – het is zo goed als uitverkocht – Qbus Club waar na de ombouw het broeierige bluesfeest verder losbarst als het uit Boston afkomstige GA-20 het podium beklimt. GA-20 zagen we zelf al eens live optreden op het Moulin Blues van 2022; toen waren bij het beluisteren van de eerste songs meteen uit het lood geslagen. Wat ooit na het beëindigen van de zestien jaar lange samenwerking met Charlie Musselwhite noodgedwongen begon als een bescheiden, bar- en restaurant-bluesproject van Matthew Stubbs met Pat Faherty groeide uit tot een gedreven driekoppige donderslag met drummer Tim Carman.
Waar de band aanvankelijk slechts als muzikaal behang dienden stootten ze toch door naar grotere podia met ‘n platencontract bij Alligator Records in 2021 tot gevolg. Echter drummer Carman verliet de band in 2024 en werd vervangen door Joshua Kiggans maar ook na zes jaar samenwerking kwamen Matthew en Pat niet meer overeen en dus kwam er ook een nieuwe zanger/gitarist; Cody Nilsen. Met de nieuwe leden werd Orphans opgenomen wat is uitgebracht bij Colemine/Karma Chief Records.
Vanaf opener ‘Cryin’ & Pleadin’’ van Billy Boy Arnold knalt de gierende, gruizige gitaarstorm de zaal in. Stubbs en Nilsen serveren ‘n door de ziel snijdende, schurende snarensound, terwijl Kiggans een beukende beat bouwt die de basis vormt voor een set vol stuwende spanning. Met ‘I’ll Change My Style’ dat van de binnenkort op het HIBF optredende George Thorogood komt schakelt de band soepel naar een zwoele, zuidelijke soulstijl à la Otis Redding.
Cody Nilsen laat hier zijn krachtige, karaktervolle klankkleur horen. De man zingt verrassend veelzijdig en volledig vrij van vergelijkingsdrang met voorganger Pat Faherty. Zijn stem zweeft soms richting McKinley James, maar blijft bovenal eigenzinnig, eerlijk en expressief.
Tijdens de vertolking van ‘My Soul’ (Lonely Soul – 2019) wordt er fijnsmakend door Stubbs van de tremolo arm op de custom Waterslide gitaar gebruik gemaakt wat de song een fluïde, fluweelzachte vibratie en extra diepte geeft.
Nóg is er weinig interactie met de toeschouwers maar wellicht moeten ze nog wat aan ons wennen. Ondertussen zien we Josh gretig ritmisch, rammelend de shaker strak en swingend hanteren.
De gitaren – Nilsen’s vintage, vurige Ibanez Les Paul 1967 en ‘n speelse Teisco, naast Stubbs’ kleurrijke, karaktervolle custom Waterslide modellen – creëren samen een gruizige klankkleur die perfect past bij de compromisloze stijl van dit ‘neo’ GA-20.
De ‘babies’ janken en jubelen, terwijl de drumms van Kiggans denderend doordraaft. In ‘My Baby Sweeter’, oorspronkelijk van Little Walter, klinkt een krachtig en koortsachtig kunststukje; ijzingwekkende noten zorgen voor kippenvelmomenten.
‘Give Me Back My Wig’ van Hound Dog Taylor is natuurlijk een Chicago blues maar dan wel met ‘n flinke scheut GA-20 saus erover heen, mede door de vette slide die Cody hierin op z’n custom Teisco Sharkfin Lord speelt. Scherp, snijdend en sensationeel. De rauwe riffs en levendige energie sleurt het publiek mee in een dampende, dansbare draaikolk; ‘n winnaar in Leiden!
Spelen kan de man fantastisch maar wat te denken van zijn vertolking van Lightin’ Hopkins’ ‘I’m Leaving You Now’ dat hij helemaal alleen op het podium neerzet? Sweeeeeet my man, sweet ‘n soulful! Ook James Brown krijgt een respectvolle maar lekker ruige reïncarnatie met ‘I Don’t Mind’; strak en stomend, met alweer een vurige, overtuigende vocale vertolking van Nilsen.
De set dendert door zonder poespas, geen praatjes, geen pauzes, alleen een meedogenloze, muzikale mokerslag van riffs, shuffles en boogies. Van Orphans horen we ‘My Baby Sweeter’ van Little Walter waarin Stubbs ‘n scheurende solo weggeeft.
‘Stranger Blues’ van Elmore James is voor Cody dé gelegenheid zijn gitaarskills het publiek van naderbij te tonen. Tot volle waardering volgt er een rondje zaal waarna hij zelfs even tussen het zittende publiek plaatsneemt. Nou als je nu geen nieuwe fans hebt gescoord dan weet ik het niet meer….Ja deze Cody heeft duidelijk meer gevoel voor show dan z’n voorganger Pat.
Ook Ike Turner wordt geëerd met ‘Just One More Time’ dat met ‘n groot applaus wordt beloond en ook op Orphans te vinden is. Zachtjesaan lopen we naar de klok van elf en dus moet er ‘n eind aan dit overdonderende optreden gemaakt worden. We horen als afsluiter ‘By My Lonesome’ dat in 2022 op Crackdown verscheen maar de toegift raakt de ouwe rockers waaronder ikzelf als ‘n G-kracht als we met de spetterende, splijtende surf-explosie ‘Nitro’ van Dick Dale de winderige nacht in worden gestuurd maar natuurlijk niet nadat we het album Orphans van de nieuwe GA-20 bandmembers hebben aangeschaft.
Als we napraten met mannen die er écht verstand van hebben komt de kwaliteit van het geluid ter sprake en kunnen we stellen dat de nieuwe geluidsman Cody’s vocalen te laag in de zaal mix had zitten. Jammer want Nilsen is ‘n excellente zanger die veel octaven rijk is. Niettegenstaande dit kleine detail kan ik deze band warm aanbevelen live te gaan zien tijdens een van hun volgende shows bijvoorbeeld zaterdag 28 Maart a.s. in dB’s – Utrecht. Are you ready for some G-forces of sound?
Ondanks personele perikelen en muzikale metamorfoses heeft GA-20’s bewezen dat hun missie messcherpe, pure, primitieve, pakkende blues te brengen onveranderd is gebleven. Met de nieuwe leden Cody Nilsen en Joshua Kiggans én de release van Orphans, gaat de band duidelijk vooruit, maar blijft trouw aan hun roots.
TBA? dankt ook deze keer weer Van Polanen Presenteert hartelijk voor de gastvrijheid en hopen er een volgend optreden weer bij te kunnen en mogen zijn.
