An Evening With The Blues vond plaats op zaterdag 21 Maart 2026 jl. in LantarenVenster – Rotterdam. Een verslag in woord en beeld van Dick van der Wilt. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Op zaterdag 21 maart ga ik op weg naar LantarenVenster voor de 32e editie van An Evening With The Blues. De avond begint al met een klein avontuur: een rit door Rotterdam die langer duurt dan gehoopt. Veel stoplichten en minder sociale medeweggebruikers zorgen ervoor dat ik pas na veertig minuten aankom. Het bevestigt meteen waarom ik al een tijd niet meer door de stad had gereden — en het lijkt er niet beter op geworden.
Eenmaal aangekomen blijkt mijn vaste parkeergarage gesloten, dus moet ik nog een extra rondje rijden. Uiteindelijk parkeer ik en ga ik in flinke pas richting de zaal. Bij binnenkomst loop ik tegen een bekend “probleem” aan: ik sta niet op de lijst. Gelukkig weet ik de medewerker te overtuigen dat dit waarschijnlijk een misverstand is en met een stempel op mijn hand kan ik alsnog naar binnen.
Ik bemachtig nog een mooie plek vlak voor het podium en raak al snel in gesprek met andere bezoekers. Eén van hen is speciaal gekomen voor Marquise Knox, de eerste artiest van de avond.
Om 19:30 uur begint de show. Marquise Knox, geboren in St. Louis en opgegroeid in een muzikale familie, zet meteen de toon. Voor mij is hij een onbekende naam, maar dat verandert al snel. Vanaf de eerste noten valt zijn stem op: vol, donker en doordrenkt met de klassieke bluesklank. Het voelt alsof je even teruggaat in de tijd. Ook om me heen hoor ik mensen verrast reageren.
Zijn band staat als een huis. Drummer Darryl Ciggaar laat horen waarom hij zo’n gevestigde naam is binnen het bluescircuit.
Gitarist Jerome de Vijlder neemt moeiteloos het gitaarwerk over wanneer Knox zich richt op zang of mondharmonica.
Op bas speelt Nikolas Karolewicz met een opvallende stijl die direct de aandacht trekt.
Het optreden zit vol fijne momenten, zoals wanneer Knox het publiek inloopt — een inmiddels bekende traditie van het evenement — en een akoestisch stuk waarbij de band even plaatsneemt. Het geheel voelt als een warme, authentieke blueservaring.
Knox bewijst dat hij een artiest is om in de gaten te houden en dat wordt nog eens extra onderstreept wanneer hij een poster ontvangt van zijn eerdere deelname, vijftien jaar geleden.
Na een korte pauze is het om 21:00 uur tijd voor de volgende set: John Primer & Giles Robson. Samen brengen zij een eerbetoon aan de Chicago blues.
Primer, een levende legende die ooit speelde met grootheden als Muddy Waters, straalt rust en ervaring uit. Ondanks zijn leeftijd — 81 jaar — staat hij nog steeds stevig op het podium.
De chemie tussen hem en Robson is duidelijk zichtbaar. Ze zijn perfect op elkaar ingespeeld en wisselen moeiteloos tussen gitaar en mondharmonica.
De ritmesectie – bassist Antoine Escalier en drummer Pascal Delmas – vormt een solide basis, waardoor de twee frontmannen alle ruimte krijgen om te soleren.
Het publiek krijgt precies waar het voor gekomen is: pure, authentieke Chicago blues.
Hoewel de mondharmonica soms iets overheerst, blijft het geheel prettig om naar te luisteren. Het optreden voelt als een reis door de geschiedenis van de blues, gebracht door iemand die die geschiedenis zelf heeft meegemaakt.
Het publiek waardeert het zichtbaar en het is indrukwekkend om te zien hoe iemand op die leeftijd nog zo gepassioneerd op het podium staat.
Rond 22:30 uur is het tijd voor de afsluiter van de avond: Kaz Hawkins.
Voor mij is het de eerste keer dat ik haar live zie, maar de verwachtingen zijn hoog na de lovende berichten. Én die maakt ze meer dan waar!
Hawkins brengt niet zomaar een optreden, maar een intens muzikaal verhaal. Met haar krachtige stem en indrukwekkende bereik neemt ze het publiek mee in haar leven.
Ze wordt daarbij ondersteund door een sterke band, met toetsenist Cédric Le Goff en gitarist Stef Paglia, die het geheel naar een hoger niveau tillen.
De ritmetandem zijn bassist Julien Boisseau en drummer Amaury Blanchard.
Haar show is een combinatie van muziek, emotie en interactie. Ze betrekt het publiek op speelse wijze, bijvoorbeeld met een spontane wedstrijd tussen mannen en vrouwen en maakt zelfs een selfie met iemands telefoon.
Maar er zijn ook diepere momenten. Wanneer ze bijvoorbeeld vertelt over haar verleden en haar strijd met verslaving en persoonlijke problemen wordt het muisstil in de zaal. Een emotioneel nummer over haar dochter raakt haar zichtbaar — en het publiek met haar.
De avond eindigt weer energiek, met humor, dans en zelfs een stukje Ierse dans waarbij de schoenen uitgaan.
De band speelt strak en vol overtuiging, en het publiek geniet zichtbaar tot het laatste moment.
Als ik uiteindelijk terugloop naar mijn auto, kijk ik terug op een bijzondere avond vol muziek, verhalen en emotie. Gelukkig is de terugweg een stuk rustiger dan de heenreis.
Kortom: een geslaagde editie van An Evening With The Blues. Dank aan de organisatie en aan Bert Lek voor de gastvrijheid — en wie weet tot volgend jaar.
