Het 4e Utrecht Blues Festival werd op 15 maart 2026 jl. gehouden in de Grote Zaal van TivoliVredenburg, Utrecht. Een verslag van Ernst-Jan Klaver met foto’s van Paul Scholman.
YouTube clips: GBluesValley
Lekker met de trein naar Utrecht Centraal om daar het Utrecht Blues Festival te verslaan. In de trein denk ik even terug naar ongeveer 40 jaar geleden toen ik nog met mijn vriendin langs het oude Vredenburg liep en in oude letters de aankondiging zag staan Stevie Ray Vaughan and Double Trouble. Zoals gewoonlijk kreeg ik de vriendin niet mee naar binnen, ondanks mijn argument dat dit de gitarist is die op het Lets Dance album van David Bowie zo tekeer ging in bijvoorbeeld het nummer Criminal World. Bowie vond dat ook en bood een enorm bedrag om Stevie mee te krijgen op zijn wereld tournee maar die gaf er de voorkeur aan om in zijn aangepaste melkwagen met andere witte substanties in Austin Texas en omstreken te blijven met zijn Double Trouble begeleidingsband.
De rest is natuurlijk historie hoewel ik nu het mooie Tivoli betrad en daar in het Rabo Stage plein beneden de Luca Holkenborg band aan het werk zag met heel veel Stevie Ray Vaughan werk, en zo is de cirkel rond. Ik had Luca drie weken daarvoor nog aan het werk gezien als gast in de Gelderland fabriek in Culemborg maar met zijn solide eigen band gaat de progressie maar door. En dat op 16-jarige leeftijd! Een leuk detail bij de optredens bij deze Rabo stage zijn de dansers die er de hele middag bij zijn om demonstraties te geven en het publiek erbij te betrekken en laten zien dat er op blues muziek ook gedanst kan worden. Daar wordt best veel navolging aan gegeven en werkt sfeer verhogend.
Na deze eerste set van de Luca Holkenborg band op naar de Grote Zaal waar grote meneer Rob van Elst op zijn bekende professionele wijze de bands zal aankondigen.
De eerste band van dienst is John Primer met de geweldige blues-harp speler Giles Robson uit de UK. John Primer nam afgelopen jaar nog afscheid van de Nederlandse podia omdat hij het met zijn 80 jaar wel een keer genoeg vond maar omdat Amerika geen AOW systeem kent, misschien gelukkig maar, doet hij op zijn 81ste nog een leuke tour door Europa.
Wanneer je de man bezig ziet merk je meteen dat stil zitten geen optie is. Hij maakt er een mooi optreden van met Pascal Delmas op drums en Antoine Escalier op bas en de altijd virtuoze Giles Robson op Mississippi saxofoon, zoals de mondharmonica in the deep south genoemd wordt.
Tal van Chicago Blues klassiekers passeren en worden door het publiek goed ontvangen. Het geluid is overigens top tijdens dit festival. Ook is de layout wat meer op de begane grond geënt zodat je bijvoorbeeld niet naar de Cloud Nine hoeft te klimmen. Je kunt je lol overigens in de Grote Zaal ook op door de ring te benutten, waar je overal toilet ruimtes tegen komt. Best handig en zo schuif ik even aan bij de tweede set van Nienke Dingemans. Want tijd gaat snel wanneer je het leuk hebt. Daar kun je goed zitten en Nienke neemt ons meteen mee naar haar keuken met ‘Come On In My Kitchen’ waarbij ze vakkundig en enthousiast begeleid wordt door Jop van Bladel op gitaar.
Nienke vertelt dat toen ze vanuit een klein dorp naar het conservatorium in Rotterdam ging zo’n grote stad best een omschakeling was. En bovendien het muzikanten leven niet zo glamoreus is als veel mensen denken. Toch gaat ze als een speer in haar muzikale carrière zowel met zo’n intieme setting hier op de Vredenburg open stage als met haar volle band op bijvoorbeeld Culemborg Blues 2025. Het was een lekker optreden en dan weer verder naar de Grote Zaal voor het optreden van de Kaz Hawkins quintet.
Deze “Come To Mama-scheepshoorn” uit Belfast had ik afgelopen week al aan het werk gezien bij de Sean Webster Blues All-Nighter, zij stelt nooit teleur met haar performance en haar geweldige band met naast ster gitarist Stef Paglia, Cédric Le Goff op Hammond en piano, Julien Bouisseau op bas en Amaury Blanchard op drums. Waar nodig doen zij allemaal ook achtergrondzang maar ja met zo’n mama is dat niet vaak nodig.
Kaz staat uitgebreid stil bij het feit dat het moederdag is in Engeland en Ierland en speelt het gevoelige nummer ‘Because You Love Me’ wat over haar verslavingsverleden gaat en dat zij voor haar dochter geschreven heeft. Zie het daar maar droog bij te houden met een geweldige solo van Stef Paglia.
Er wordt gelukkig weer gedanst bij een Keltisch nummer want relativeren gaat Kaz goed af en het publiek vermaakt zich geweldig bij dit optreden.
Vervolgens weer naar de intieme omgeving van de Vredenburg Open Stage voor Big Bo die met zijn Vera heel veel bekenden de hand schudt en een weergaloos solo optreden geeft van allemaal Delta Blues en Ragtime klassiekers.
Ook zijn favoriete ‘Country Blues’ van Muddy Waters ontbreekt niet. Een nieuwe CD is ook uit van The Hokum Syndicate waarbij zowel Bo als ik al uitkijken naar de aankomende tour van CW Stoneking. Weer een mooie set van Bo.
Richting Grote Zaal voor Shawn Pittman & The Özdemirs voor een lekkere Texas blues set die ook weer goed ontvangen wordt. Toch even wat eten en daar wat gezellige mannen ontmoet uit Noord Holland die recent de Leo Blokhuis bluestrip van Chicago naar New Orleans hadden gemaakt en daar mooie verhalen over hadden.
Onder andere met drie optredens van de geheimzinnige gitarist Carlos in Chicago van Buddy Guy’s Legends, obscure kelder blues in de stad en een niet meer te volgen treinreis. Dus na de verhalen naar Ina Forsman als laatste act in de Grote Zaal.
Ina ken ik nog uit de tijd dat ze met Guy Verlinde optrad en met de Blues Caravan van Thomas Ruf records. Dat is alweer ruim tien jaar geleden en Rob van Elst kondigt haar terecht aan als het jongste en winnende Voice deelneemster van Finland toen dat nog een keurig programma was. Een ding is zeker, zingen kan ze en het is niet zo’n hijgend autotune meisje. Hoewel meisje, ze is inmiddels een mooie 32-jarige vrouw die met gouden laarzen en band het podium betreedt om veel van haar, geheel in eigen productie en zelf geschreven, laatste album ten gehore te brengen.
Ze komt op met een trompettist die zomaar The Last Post zou kunnen inzetten maar het wordt een soulachtig nummer die door de gitarist goed begeleid wordt. Dan volgt er een soort uil song waarbij we allemaal “OE” moeten roepen wanneer Ina dit aangeeft.
Maar met de timing van het aanwezige publiek gaat dit allemaal niet zo strak, dus hoor je op willekeurige momenten “OE” geroep wat door Ina en band wel met een glimlach ontvangen wordt.
Er volgt een eigenzinnige uitvoering van het Etta James nummer ‘I’d Rather Go Blind’. Mooie uitvoering waarna Ina meer van haar nieuwe muziek gaat spelen.
Dit staat meer van de blues af is en dat noopt mij om weer naar de Rabo Stage te vertrekken waar Fat Harry & The Fuzzy Licks zullen afsluiten.
Dat swingt weer geweldig, de hele dansvloer is bezet en dat stimuleert de band om voluit te gaan. Mooi moment is het eerbetoon aan Jan de Ligt die een kleine twee jaar geleden overleden is en, zo vertelt Harold, waarmee hij een kleine dertig jaar heeft samengespeeld. Het nummer van de laatste CD wordt ingezet met een vette slidegitaar intro waar Jan nog op meegespeeld heeft. Met de vele optredens is Boris van der Lek inmiddels ook een waardig opvolger van Jan en een graag geziene saxofonist. De band speelt positieve blues die zeer dansbaar is. Aan het einde wordt de Jamsessie aangekondigd die in het teken zal staan van een eerbetoon aan de afgelopen jaar overleden Joe Louis Walker.
Fat Harry & The Fuzzy Licks zouden hem rond deze tijd begeleiden met een Europese tour. Maar daar het lastig is om op te treden wanneer je overleden bent, volgt er een zeer smaakvolle Jam sessie waarbij Giles Robson ook meedoet. Giles heeft Joe ook vele malen ontmoet en was altijd onder de indruk van diens blues historie kennis. Giles is overigens ook geen beginner wat betreft deze kennis en heeft een olifantengeheugen voor ontmoetingen met publiek zowel als blues kennis.
Giles wil ons ook laten meezingen met ‘How’d You Learn To Shake It Like That’, your father is a preacher and you mama an ally cat. Ik kende daar de uitvoering van Ana Popovic van maar deze gaat er ook goed in met een lekkere battle tussen Giles en Boris dus blues-harp tegen tenorsax. Ook de piano solo’s zijn super en de battle swingt als een dolle. Dan vraagt Harold of er nog iemand uit het publiek wil meedoen en er dient zich een roodharige zangeres aan. Dat maak ik verder niet meer mee want de gele rups wacht in het station op mij. Een super blues zondag in Utrecht met een hele fijne programmering, super geluid en heel veel bluesliefhebbers, waarbij in een studentenstad het toch ook een voordeel is dat jeugd echt wel om blues geeft en er zeer verdienstelijk op danst.
De vernieuwde lay out van het festival viel ook goed in de smaak, dus op naar een mooie volgende editie.
