Mud Morganfield en zijn band speelden Zaterdag 21 + Zondag 22 Februari 2026 jl. in de Haarlem Blues Club – Haarlem. Tekst Nicolette Johns, foto’s komen van José Gallois. Klik HIER om ‘t album van Zaterdag te kunnen bekijken en HIER van Zondag.
Toen programmeur en inmiddels ‘Bekende Haarlemmer’ Thomas Toussaint hoorde van het optreden van Mud Morganfield – Muddy Water’s oudste zoon – in Zwitserland was hij er als de kippen bij…..Dit was een ‘no-brainer’ er móest een optreden in Haarlem aan de touragenda van deze man worden toegevoegd! Het bleef niet bij één, maar het werden zelfs twee optredens die al rap uitverkocht raakten. Natuurlijk wilde The Blues Alone? daar ook bij zijn, voor de beleving, het oeuvre, het weerzien én voor het verslag voor onze trouwe lezers natuurlijk.
Larry Williams a.k.a. Mud Morganfield is meest bekende zoon van Chicago-blues legende Muddy Waters (McKinley Morganfield 1915-1983) want Muddy heeft nóg een zoon die muzikant is geworden, Larry’s halfbroer treedt op als Big Bill Morganfield en samen beheren ze de Morganfield Foundation. Mud Morganfield is de oudste zoon van Muddy en heeft zichzelf de taak opgelegd de muzikale erfenis van zijn vader maar ook van vaders tijdgenoten te prolongeren. Als knaapje van zeven bracht vader een drumstel mee maar een aantal jaren later schakelde Mud Morganfield over naar bassgitaar. Het was pas op zijn vierenvijftigste dat Mud zijn job als trucker omruilde voor een bestaan als professioneel muzikant. Deze overstap legt hem tot de dag van vandaag geen windeieren en werd hij een begrip bij de muziekkenner.
Je zal maar de zoon van de blueslegende Muddy Waters zijn; het is voor Mud Morganfield nooit een belemmering geweest. Net als zijn vader predikt hij de essentie van de Chicago blues op innemende wijze. De gelijkenissen zijn treffend; Mud heeft hetzelfde donkere doorleefde en overweldigende stemgeluid, ook fysiek oogt hij als een reïncarnatie van zijn vader. Tóch is het de 71 jarige Morganfield gelukt om een unieke eigen stijl te ontwikkelen. Zijn spel herbergt moderne invloeden en naast klassiek werk van zijn vader, heeft hij een indrukwekkend eigen oeuvre weten op te bouwen waarvan het album Deep Mud uit 2025 het laatste wapenfeit is. Sinds wij in 2008 – pré het TBA?-tijdperk – speciaal naar Spanje vlogen om hem daar met zijn – tot op de dag van vandaag nog steeds trouwe – Engelse band op het Mijas Blues Festival te zien optreden en hij door veel meer blues-adepten werd op het Chicago Blues Festival ontdekt, is Mud Morganfield niet meer weg te branden van de grote blues-podia. Ook bleef zijn optreden op het North Sea Jazz festival van 2013 niet onopgemerkt; sindsdien was Muddy’s eerste zoon regelmatig in Europa te bewonderen. Vanavond de eerste van twee shows in Circus Hakim; dit weekend het thuis van de Haarlem Blues Club.
Onze favoriete Britse blues-harpist Steve ‘West’ Weston is één van die getrouwe musici die Larry ‘Mud Morganfield’ Williams begeleidt, ook Eric Ranzoni op de elektrische piano die door Mud liefkozend ‘The Rockin’ Roman’ genoemd wordt is er weer bij.
Paul Garner zal op zijn crèmekleurige Epiphone gitaar de sterren van de hemel gaan spelen. De ritme-sectie wordt gevormd door bassist Peter Pritchard (o.a. Eric Clapton, Albert Lee) en drummer Brandan O’Neill (o.a. Rory Gallagher, Nine Below Zero).
Ze hebben al een jaar niet samen opgetreden maar deze mannen kunnen zelfs zónder licht lezen en schrijven met elkaar dus wordt de set zoals gebruikelijk met een instrumentaal nummer geopend.
De bezoekers van de stampvolle Haarlem Blues Club worden zo in de stemming gebracht voor wat komen gaat, hetgeen gevolgd wordt door Steve Weston’s introductie van ‘the main man’ deze twee dagen: Mud Morganfield.
Alleen al bij het zíen van de oudste zoon van Muddy Waters joelen de toeschouwers in het intieme theatertje, zonder nog maar één noot gezongen te hebben geven de veelal trouwe bezoekers van de Haarlem Blues Club hem een luid, warm applaus om hem welkom te heten als lid van hún muzikale bondgenootschap.
Omdat Mud al langere tijd geteisterd wordt door rugklachten neemt de charismatische man plaats op ‘n kruk maar dit zal alleszins geen belemmering zijn in z’n interactie met het in grote getale aanwezige publiek. Mud is een ‘old school’ artiest die weet dat het oog ook wat wil en is dus smaakvol gekleed in een crème kleurig moirézijde dinnerjacket mét BG polka-dot pochet op een zwart hemd en pantalon, afgestyled met de bekende Amerikaanse lakschoenen. Om kwart voor negen horen we als eerste nummer ‘I Want To Be Loved’ van het album Hard Again (1977) dat overigens door Johnny Winter werd geproduceerd. Meteen is het publiek mee en zingt gewillig de kraker mee.
‘Ernestine’ is dé uitgelezen manier voor pianist Eric Ranzoni zijn vakmanschap te tonen; deze song werd door Mud Morganfield geschreven en is te vinden op het meest recente album Deep Mud dat door Studebaker John werd geproduceerd. Overigens óók een van de niet te missen volgende gasten van de Haarlem Blues Club t.w. 04 April a.s.. De song is in de traditie van vader Muddy Waters; Mud’s dragende stem vult de zaal moeiteloos, de gruizige low down blues-harp en de gierende gitaarsolo maken de song helemaal af!
Het is nog even zoeken naar Mud’s vertrouwde handdoekje tijdens het intro van ‘Baby Please Don’t Go’ waarmee blueslegende Muddy Waters op het Newport Jazz Festival van 1960 bij de blanke Amerikaan furore maakte en dat later door The Rolling Stones ook bij de Europeanen inging als koek. Ook hierin is weer ‘n hoofdrol weggelegd voor de Italiaanse Brit Ranzoni achter de elektrische piano.
Tijdens de introductie van ‘She’s Nineteen Years Old’ horen we dat Buddy Guy altijd bij deze song het podium komt delen tijdens Mud’s optredens in de beroemde Legends bluesclub.
Gitarist Paul Garner krijgt vele keren de handen van de aanwezige bluesliefhebbers op elkaar als de song van zo’n kleine zeventig jaar geleden met verve wordt vertolkt.
Steve ‘West’ Weston bespeelt ook nu weer op legendarische wijze de Mississippi saxofoon, tijdens deze song heeft hij een chromatisch exemplaar ter hand genomen.
Mud rijgt de songs aan elkaar met statements zoals dat hij de blues aan den lijve heeft moeten ondergaan. Hij groeide op in “a rough part of Chicago, the Eastside” en “had to fight on a daily basis” vertelt hij ons. Als het publiek bevestigend heeft geantwoord op Mud’s vraag of het “ready to go to church” is, zet de band Pops’ Muddy Waters’ blues-standard ‘Forty Days and Forty Nights’ in en zo mogelijk raakt het veelal in het rode pluche zittend HBC-publiek nóg meer gebiologeerd bij het zien en horen van de reïncarnatie van de grote blues legende die vader McKinley was. De muzikale begeleiding door de band is ook zònder repeteren met vocalist Mud Morganfield weer van hoog niveau!
‘Gone To Main St.’ werd ooit door Pops Muddy opgenomen met Junior Wells op harmonica en Jimmy Rogers op gitaar maar ook hier met Steve ‘West’ Weston en Paul Garner staat het nummer nog immer als een huis. Mud zweept pianist Eric Ranzoni nog maar eens op en zo weet hij samen met de rauwe vocalen van de frontman de Haarlem Blues Club te veranderen in een smokey juke-joint als op de Southside van de Windy City.
Garner leidt ons naar de “basement” aldus Morganfield tijdens de slow blues ‘Strange Woman’. “Hello, strange woman, you sure remind me of Miss Madeline” zingt Mud maar de frontman herinnert de meeste aanwezigen toch écht aan zijn vader. Ondertussen blaast de Steve ondanks zijn pensioengerechtigde leeftijd als een jonge vent de pannen van het dak op zijn smoelenschuiver; kippenvel moment!
‘Hoochie Coochie Man’ is de laatste song voor de pauze; de Willie Dixon-song werd in 1954 door Pops voor het eerst op de plaat gezet. De song handelt over elementen uit de Hoodoo (niet te verwarren met Voodoo) en werd één van Waters’ populairste en meest herkenbare nummers. Natuurlijk zingen en klappen de toeschouwers hier in Haarlem ook grif mee op deze blues-classic die door Mud Morganfield en zijn begeleiders met bezieling, vuur en kracht wordt vertolkt.
Tijdens de pauze zien we Mud Morganfield ruim de tijd nemen om zijn fans bij de geïmproviseerde merchandise-stand aan de rand van het podium te woord te staan; albums (cd of vinyl) te signeren én gewillig met fans op de foto te gaan.
‘Walking Thru The Park’ is na de instrumentale opener van set twee het nummer waarbij Mud nog maar eens zijn vocale hommage aan zijn legendarische vader laat horen. Het sleet zit er nog lang niet op; niet bij Morganfield, niet bij gitarist Garner en ook niet bij blues-harpist West Weston! Hoeveel kan je genieten van een avondje blues vraag ik me af. We hebben al veel gezien in de veertig jaar dat de fotograaf en ‘yours truly’ dezelfde hobby hebben maar er zijn altijd weer avonden die je bijblijven, dit is er zo een!
Steeds weer weet pianist Eric Ranzoni de boel op te leuken; spelen met één hand, met de billen of de voet, niets is te dol voor deze “Rockin’ Roman”, Eric Ranzoni is zó gedreven vandaag dat hij zelfs staande de toetsen bespeelt. Ook geniet ik van de gierende gitaarsolo’s van Paul Garner; ook deze man op de Epiphone zagen we al vaker optreden en weer vind ik het jammer dat hij niet veelvuldiger op de Nederlandse/Belgische podia te aanschouwen is.
Meerdere malen vraagt Mud Morganfield Paul z’n tijd te nemen op gitaar én ook vraagt hij Garner soms het gespeelde nog eens over te doen omdat het “so fine” is.
Maar ook de bassist Pete Pritchard wordt door Mud voor het voetlicht gehaald als hij hem de tijd geeft een bass-solo te brengen waarbij het aanwezige publiek mee klapt en joelt en waarbij Eric Ranzoni het publiek in aanspoort!
Ondertussen blijft mondharmonicaspelere Steve ‘West’ Weston onverschrokken mooie melodielijnen uit de diverse blues-harps zuigen en blazen, wàt een heerlijke muzikant blijft deze inmiddels 67 jarige Brit toch!
‘I Just Wanna Make Love To You’ wordt tijdens het chorus welwillend uit volle borst meegezongen in de ‘smoky juke-joint’ aan de Korte Verspronckweg van Haarlem en de solo’s van Paul, Steve en Eric vinden naast de passievolle voldoeninggevende vocalen van frontman en entertainer pur sang Mud Morganfield altijd weer een appreciatief applaus.
Natuurlijk mag ‘I Got My Mojo Working’ niet ontbreken op de set-lijst én dit is voor Mud Morganfield het teken om ook organisator/programmeur maar ook zeker blues-harpist/zanger Thomas Toussaint op het podium uit te nodigen.
Ondanks dat Mud’s begeleiders dit al vele malen hebben moeten spelen heeft de beleving nergens ingeboet; het wordt een heus feestje. Eric bespeelt nog maar eens de toetsen met de voet.
Ook genieten we van solo’s van ritme-koning Brendan, bandeloze bassist Pete en de soepele solo’s van Paul en Steve maar vooral zingen we allemaal mee met Mud, Thomas en de band.
Toegegeven er zijn veel maniertjes waar te nemen die de man na het bekijken van veel oud beeldmateriaal van zijn afwezige vader overnam maar waar ter wereld Mud Morganfield optreedt weet hij het publiek in te pakken met zijn stem, charme maar vooral met zijn real deal blues! Een zinderend optreden met prachtige snijdende harpsolo’s, gillende gitaarsolo’s en pianosolo’s viel ons ten deel en dus is het niet verwonderlijk dat het collectief wordt beloond met een staande ovatie.
Op aansporing van M.C. en gastheer Thomas Toussaint worden de trouwe bezoekers van de leukste bluesclub van het land getrakteerd op ‘n toegift. Tja en welke heeft u dan als vaste en oplettende lezer van TBA? in voorgaande verslag gemist? Inderdaad om elf uur schalt er ‘Mannish Boy’ uit de speakers waarbij de meeste bezoekers toch écht niet meer in het rode pluche kunnen blijven zitten.
Vanaf mijn plekje aan de zijkant zie ik nog net dat Brendan O’ Neill hierbij gebruikt maakt van de mallets en ‘Poppa’- de bijnaam die vader Morganfield hem gaf – zien we nog maar eens op zijn karakteristieke manier in z’n handen klappen.
Een mooier einde van een zeer memorabel eerste optreden kan de Haarlem Blues Club zich niet wensen. Morgen nóg eens maar dan bij daglicht, ook dan willen wij er wéér bij zijn. Waarom? Mud Morganfield ís de blues; de meest authentieke vertegenwoordiging van dit moment van de Chicago Blues van weleer. Morgen zit ik op de eerste rij maar dan zónder notitieboekje; de fotograaf kan het echter niet laten en neemt ook dan weer de camera mee op sleeptouw (check de kopregel voor het album van deze matinee-show).
Wellicht ben u als lezer van TBA? geënthousiasmeerd geraakt door het lezen van de verslagen gemaakt in de Haarlem Blues Club en wilt u zelf ook eens een optreden bijwonen? Dat kan bijvoorbeeld bij het volgende optreden op 04 April van Studebaker John of ga al eerder voor drie vette acts naar de Haarlem Blues Night op 20 Maart a.s. in Patronaat! Klik HIER voor de programmering en koop die kaarten NU!
