The Boneshakers speelden Dinsdag 03 Februari 2026 jl. in Muziekhuis Qbus – Leiden. Tekst Nicolette Johns en foto’s José Gallois. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Ondanks de dreiging van ijzel – in Drenthe schaatsen ze al op de straat – wint de schrijver het van de fotograaf en gaat dit setje verslaggevers op deze gure dinsdagavond na een afwezigheid van een dikke drie maanden toch op pad naar Qbus – Leiden want daar geven The Boneshakers vanavond hun enige show op Nederlandse bodem. Bij de ‘into music’ lezer zal er meteen een belletje gaan rinkelen maar voor diegenen die denken wie? een kleine introductie.
Grondlegger van The Boneshakers is gitarist/zanger Randy Jacobs (28-04-1958) uit Detroit inmiddels gesetteld in het warmere Oxnard-CA, hij werd bij het grote publiek bekend met de band Was Not Was waarmee hij in 1987 een wereldhit scoorde.
Na het uiteenvallen van de band in de negentiger jaren besloot Jacobs naast zijn sessiewerk met o.m. Kris Kristofferson, B.B. King, Bonnie Raitt, Seal, Warren Hill en vele anderen die hem vertrouwden op zijn scherpe snaren en sound toch in 1996 weer een eigen band te vormen onder de naam The Boneshakers met zanger Sweet Pea Atkinson die hij kende van Was Not Was. Na het overlijden in 2020 van Sweet Pea Atkinson volgde er een zoektocht naar een waardige vervanger, een daarvan was Malford Milligan geen onbekende in den Lage Landen.
Na een aantal wisselingen viel de keuze vier jaar geleden op powerhouse zangeres Jenny Langer (San José nu Nashville). Zij was in 2012 op 28 jarige leeftijd de jongste die toegevoegd werd aan de Blues Hall Of Fame.
Inmiddels zijn The Boneshakers met Arthur Thompson (Tulsa nu Nashville) op drumms/percussie en Holly Montgomery (Louisville nu Nashville) op bass graag geziene gasten op menig internationaal podium.
Onze M.C. deze keer is Theo Koot die nadat hij programmeur Hans van Polanen uitgebreid heeft gelauwerd voor zijn onovertroffen enthousiasme maar bovendien zijn kennis en kunde van het circuit zodat hij iedere keer weer een pareltje van Polanen weet neer te zetten wordt de band om kwart voor negen op het podium uitgenodigd.
Er wordt instrumentaal geopend met het door Randy Jacobs geschreven ‘Train Insane’ (Pouring Gasoline – 2001). Een meedogenloze, moddervette opener waarin het wah-wah pedaal meteen zijn wulpse werk doet. De decibels gaan de Qbus-norm te boven, maar dankzij bekwaam balancerend geluid blijft het krachtig zonder dat we naar de oordoppen moeten grijpen. Wat een fiere, flitsende start!
Na de opvolger ‘Bring ’Em On’ waar zangeres Jenny Langer voor het eerst haar vocalen laat horen is het duidelijk dat The Boneshakers niet komen om beleefd te spelen, maar ze komen om het publiek omver te blazen en de zaal soulvol, funky en op ‘n bluesy manier als het ware te fileren. We zijn in voor een bluesy belevenis met een rauw randje, gedragen door vier muzikanten met een migrerende muzikale geschiedenis die een zelfde monumentale muzikale motor delen.
Miss Langer is een performer in hart en nieren; ze is koket, beetje brutaal en heeft een lekkere hese blues-stem. ‘Part Time Man’ is dan weer lekker rockend, swingend en ‘sharp as a razor’ mede door Randy’s vlammende gitaarsolo op z’n Fender Strato.
Steeds als ik naar Jacobs kijk doet zijn gelijkenis me aan de Neville familie denken; zijn muzikaliteit doet in ieder geval geenszins onder voor de beroemdere brothers. ‘Here I Am’ komt van het 2025 album Live To Be This; de zelfverzekerde Jenny Langer zweept de boel op, de zwoele soulvolle song nodigt met z’n funky ondertoon uit tot dansen.
Niet alle songs lopen tekstueel over van inventiviteit zoals het gruizige ‘Mr. Alice Doesn’t Live Here Anymore’ dat door Don ‘Was’ Fagenson werd geschreven en op Boo! het levenslicht zag en ook Boneshaker’s One Foot Tn The Groove (2022) te vinden valt; gezien de reacties in de zeer goed gevulde Qbus geniet het publiek er toch met volle teugen van.
Weer ‘n nummer waar Jenny Langer vocaal mee uit kan pakken is ‘Don’t Deny Me’ dat met Coco Montoya op de meest recente schijf werd gezet. Het nummer klinkt dringend, dwingend en doorleefd.
In Macon -Georgia werden platen opgenomen door Otis Redding, Eric Clapton en The Allman Brothers vertelt Jenny haar publiek maar ook Donnie Fritts een tekstschrijver en muzikant bij de Muscle Shoals studio nam daar als sessiemuzikant een aantal songs op; hij schreef ‘One Foot In The Groove’ naar het gelijknamige Boneshakers album uit 2022 waarin Randy Jacobs nog maar eens weet te bewijzen wat ‘n fenomenale, naar mijn mening veel te bescheiden én onder gewaardeerde, gitarist hij is. Keer op keer sta ik recht voor deze man; ontegenzeggelijke klasse!
Als ♫boom boom acka-lacka lacka boom boom boom acka-lacka boom boom♫ wordt ingezet horen we Jacobs vertellen dat opbrengsten van dat ‘Walk The Dinosaur’ uit 1987 hem zijn eerste eigen huis opleverde.
Deze schrijvende dinosauriër veert op vanachter haar tafeltje en de fotograferende dinosauriër die zich zo klein mogelijk maakt vóór het podium zie ik ook met het hoofd de beat aangeven.
Enfin, de herkenning in Leiden is compleet maar het is slechts het bruggetje naar ‘Omazing’ (2013 Rhythm & The Beat) dat Randy Jacobs schreef voor ‘n meisje wat hem alsnog verliet; de song blijft hij echter wel gewoon spelen én zingen. Een mooie slow-blues met respect en lekker rauw gebracht is de cover van ‘Catfish Blues’ à la Miss Jenny.
Klassieke en krachtige blues-tonen vullen de Leidse Qbus tot de nok. Met name de bass van Holly Montgomery in ‘samenspraak’ met de gitaar van Randy krijgt de handen van het aandachtige publiek moeiteloos op elkaar. Ondertussen is drummer Arthur Thompson achter zijn cimbalen in z’n eigen wereld. Heerlijke afsluiting van een meer dan grandiose eerste set.
Als na een uurtje speeltijd tien minuten pauze aanbreekt kunnen we even ademhalen, bier bijtanken, de hartslag laten zakken maar ook alvast even shoppen om de laatste twee albums aan te schaffen voor dat deze uitverkocht zijn……
Net als de eerste set wordt set nummer twee instrumentaal door Randy Jacobs, Holly Montgomery en Arthur Thompson geopend. Het nummer ‘Mucho Mas ‘is loose latin-leaning en werd alweer vijftien jaar geleden door Jacobs op The Return of Randy Dynamite gezet. De ‘groove is high & mighty’ mede door die duivelse drummer Arthur Thompson!
Als Jenny Langer zich weer bij het gezelschap voegt krijgen wat achtergrondinformatie over de beide heren te horen; Randy vindt ze veel te bescheiden over zijn oeuvre en carrière en horen we dat Thompson veelvuldig naar Afrika reist om minderbedeelden muziekles te geven. Het is duidelijk; de tijd is daar dat we het akoestische gedeelte van de show gaan zien én beleven.
Thompson neemt voorop het podium zijn plaats op de cajón, Holly heeft een kleine bass met rubberen snaren op ukelele formaat omgehangen.
Randy neemt de nieuwe hollow body Ibanez waarvan mevrouw Jacobs het bestaan nog niet afweet erbij…..We horen een beklijvende en eerbiedige maar geheel ‘eigen’ cover van B.B. King’s ‘Help The Poor’ een bluesy buiging naar Randy’s verleden.
‘Dobro Jones’ van het 2025 album wordt rustig, roerend, rijk aan resonantie op de cigar-box gitaar vertolkt maar Randy doet naast Jenny Langer ook hier vocaal een duit in het zakje.
Tja en dan het Meters’ nummer ‘Fire On The Bayou’; hier mogen we getuigen zijn van Arthur’s ‘finest moments’ als hij ons met zijn percussie mini -instrumentjes en zijn skatten muisstil krijgt; je kan werkelijk een speld horen vallen in het pandje aan de Middelstegracht.
De tonen uit de cigar-box lijken ons naar Noord-Afrika te brengen, wàt ‘n vakmanschap wordt hier op het podium ten toon gespreid!
Vorige week werd er in Berlijn een spiksplinternieuw album opgenomen dat later dit jaar – September – op de rol staat om uitgebracht te gaan worden. Hierop zal de reprise van ‘Sugar Girl’ dat eerder op Pouring Gasoline met Milligan uitkwam ook staan. Het publiek is lekker mee, het klapt en zingt lekker mee.
‘How Do You Spell Love’ staat ook op Live To Be This volgens Jenny spel je het als volgt M.O.N.E.Y. Haar rocky hese stemgeluid is overdonderend krachtig en goed! “Back to blues” zegt Jenny als het door Randy gepende ‘Ball & Chain’ wordt ingezet, het potige, vurige werk toont alweer de genadeloze gitaaraanslagen van heer en meester Jacobs!
Deze hartverwarmende show loopt rond kwart voor elf met het uitbundige en ongeremde ‘Bow Wow Wow’ uit 2001 op z’n end, maar het joelende, juichende publiek laat het daar niet bij want zij willen een toegift.
Onder luid applaus volgt Randy’s favoriete song: ‘Baby Get It On’ van Ike Turner, een zweterige, swingende afsluiter waarin we óók de vocale verrassing van bassiste Holly Montgomery mogen horen – een waardig, warm wow-moment is het ab-so-lu-te einde van zeer professionele show van The Boneshakers.
The Boneshakers bewezen in Qbus Leiden dat ze geen nostalgische herbeleving zijn, maar een levende liefdesverklaring aan funk, soul en blues. Eerlijk, energiek en emotioneel.
Een band die je niet alleen hoort, maar voelt; zij die vanavond op de luie bank bleven hadden ongelijk! Het bleef nog lang druk en onrustig bij de merchandise stand waar de vinyl’s grif van de hand gingen. The Boneshakers voor de programmeurs zéker een aanrader, te boeken via Krissy Matthews BBK Booking Agency.
TBA? dankt ook deze keer weer Van Polanen Presenteert hartelijk voor de gastvrijheid en hopen er een volgend optreden weer bij te kunnen en mogen zijn.
