Zaterdag 31 Januari 2026 jl. vond in Stadstheater van Zoetermeer de Sweet Lake City Blues Night plaats. Tekst Ernst-Jan Klaver en foto’s Paul de Vries. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Op naar het Stadstheater Zoetermeer voor een avondje blues….
Er was goed te rijden op de Nederlandse wegen en parkeren in de rond het Stadstheater opgestelde parkeergarages gaf ook geen probleem. Het terugvinden van de auto was iets uitdagender maar uiteindelijk ook gelukt met wat hulp van vriendelijke locals.
In het theater was in de foyer een opstelling gevonden voor The Blue Clay, een formatie uit Zeeland en België die ik nog niet kende, maar hele lekkere dansbare muziek maken voor de reeds aanwezigen.
Er wordt veel akoestisch gitaar gespeeld met goede zang van zanger en zangeres, aangevuld met passende orgel- en piano-klanken.
Een energieke band die tussen de andere acts meermalen spelen. De volgende dag ontving ik ‘t bericht dat ze na twintig jaar gaan stoppen maar niet getreurd er staan nog een aantal data in de agenda voor optredens in 2026.
Fotograaf van dienst vandaag is Paul de Vries en samen trekken we de grote zaal in waar het eerste optreden van vanavond de Sean Webster Band is. Ik installeer me als ‘oud gebouw’ bij het mengpaneel in de heerlijke theaterstoelen voor het beste zicht en geluid. Stipt om 19:45 uur stapt Sean het podium op met zijn drie begeleiders.
Sean is van origine Brits en vanuit Sheffield afkomstig net als die andere vocale geweldenaar Joe Cocker. De liefde bracht Sean uiteindelijk naar Nederland waar hij zijn stek gevonden heeft in het pittoreske Giethoorn. Sean geeft aan eerder in dit theater gespeeld te hebben met zijn maat Erwin Java in de show van Johan Derksen. Geweldige zaal en theater volgens Sean en dat nog steeds volstroomt met publiek.
De band begint lekker met het nummer ‘You Got To Know’ waarbij het volume nog in theatermodus staat maar snel aangepast wordt. Het hoeft natuurlijk ook niet snoeihard te zijn en dat wordt het gelukkig ook niet. Met name het einde van het nummer gaat in prachtige battle tussen gitaar en toetsen harmonie en maakt direct veel indruk.
De band staat als een huis, er volgt een prachtig piano intro van ongeveer vijf minuten wat uitmondt in een start van ‘I Put A Spell On You’, bij iedereen wel bekend van CCR. Totaal denk ik dat deze uitvoering twintig minuten duurt, lekker slow door Sean gezongen.
Bij het nummer ‘Till Summer Comes’ worden we door de lichtman in het zonnetje gezet, wat me direct deed denken aan de tekst “The lightman was blind in one eye and could not see out of the other” uit The Piano Has Been Drinking van Tom Waits. Gelukkig alleen in dit nummer anders denk je nog dat iemand vragen gaat stellen in vredestijd….
Er volgen nog een aantal nummers zoals ‘I Got The Blues’ en ‘Hear Me Now’. Met het aangepaste volume is dat geen enkel probleem en ik moet even goed nadenken bij het ingezette ‘Highway Man’, wat fantastisch is maar waarbij je dat vuige mondharp-geluid mist van Lester Butler. Sean is echt een meester in ‘n rustige start van nummers/ballads zoals ‘Slow Dancing’ welke hij met de band prachtig uitbouwt naar vol gas.
Na dit nummer verhaalt Sean nog over zijn tijd in de UK waar je een vaste eindtijd met de uitbater van de venue afsprak en waar je je echt aan moest houden anders ging de stroom er vanaf. Sean heeft hier geleerd om nooit over de tijd te spelen maar wil ons zeker niet wegjagen dus wordt het nummer ‘Nobody Leave’ ingezet. De set wordt afgesloten met ‘Since I Met You’, ook weer zo’n pareltje.
Goed dat Sean in Nederland gesetteld is en een stel geweldige muzikanten om zich heen heeft verzameld. Daarnaast heeft hij het in het noorden al een aantal jaren geleden een prachtig festival opgezet onder de naam Sean Webster’s Blues Allnighter met een puike internationale line-up. 7 Maart a.s. gaat dat weer in het theater De Meenthe van Steenwijk plaatsvinden.
Hierna gaan we naar de kleine zaal waar Fat Harry & the Fuzzy Licks optreden. De zaal is bomvol waar de stoelen allemaal opgeslagen staan waardoor het een juke joint-achtige sfeer krijgt.
Ik pas niet meer in de zaal maar krijg wel de energie mee die de band tot grote vreugde van het aanwezige publiek ten toon spreidt, niet in de laatste plaats door een ontketende Boris van der Lek op tenorsaxofoon die de sterren van de hemel speelt.
Ik denk dat op één van die sterren een grijnzende Hertog Jan de Ligt goedkeurend meekijkt en luistert wat zijn oude maten hier allemaal teweeg brengen.
Na dit optreden gaan we weer naar The Blue Clay in the foyer die op dezelfde rock and roll voet doorgaan als in de eerste set.
Vervolgens gaan we richting grote zaal voor het optreden van Sven Hammond. De zaal zit al vol wanneer ik op het balkon plaats neem en Sven als een ware zeeschuimer even solo zijn Hammond komt geselen, uiteraard met dampende Lesley speaker wat een indrukwekkend geluid oplevert.
Sven gaat als een malle tekeer waar ik delen van Lazy van Deep Purple ontwaar en net wanneer je je afvraagt of het publiek dit allemaal kan bijhouden schakelt Sven Figee, zijn eigenlijke naam, over op de mooie vleugel voor een piano intro waarbij bassist Glenn Gaddum hem begeleidt met speciale bas effecten.
Aansluitend wordt de band aangevuld met drummer Joost Kroon en gitarist Tim Eijmaal; wat volgt is een degelijke virtuoze jazz- en blues-set waarbij het Hammondwerk de boventoon voert. Sven is natuurlijk een geweldige entertainer en zijn naam zorgt bij dit grote theaterpubliek voor een volle zaal.
In de kleine zaal bereiden de Five Dollar Shake zich voor op hun optreden waarbij het jammer is dat de zaal zich niet compleet vult voor deze Dutch Blues Award winnaars van 2024.
Toch wilde ik ze graag weer eens zien spelen in de basisbezetting zonder extra achtergrond zang en blazers en dat is mij goed bevallen.
De band heeft er duidelijk zin in en er wordt goed gespeeld door Jelmer de Haas op drums, Bas van der Starre op keyboards, Marja Silvertant op bas en Anne Kruiter op gitaar.
De onvermijdelijke zangeres is natuurlijk Lucinda Legaspi die voor de sfeer op twintig centimeter hoge hakken haar kunsten ten toon spreidt en dat gaat haar probleemloos af.
Waar sommige aanwezigen bij de soundcheck opmerkten of ze wel boven het bandgeluid zou aankomen kostte dit haar geen enkele moeite. Ze zong mooi en niet schreeuwerig wat ik vroeger weleens bezwaarlijk vond.
Er wordt een mooie mix van oude en nieuwe nummers gespeeld, het gitaarwerk was van grote klasse.
Dit in samenwerking met het virtuoze keyboardwerk van Bas die zowel mooi Hammondwerk als pianospel weet te toveren. De groovende aanzwellende bas van Marja deed de rest.
Kortom een hele goede set met alleen maar eigen geschreven werk. De band gaf aan hard te werken aan een nieuw album wat hopelijk later in 2026 uitkomt waarna er ook weer intensiever getourd gaat worden. Goed om in de gaten te houden.
We lopen tegen het einde van dit muzikaal-geweld wat toch altijd een genot is om naar goede live muziek te luisteren.
Voor de laatste keer naar de foyer boven voor de onvermoeibare The Blue Clay waar nu de akoestische gitaar verruild is voor accordeon en waar we wat meer de apres-ski sfeer ingaan waarbij het ruim aanwezige publiek zich ook weer goed bij vermaakt.
Dit was weer een goed bestede avond voor The Blues Alone? in het gastvrije Stadstheater van Zoetermeer.
