Stapled! – eerbetoon aan Mavis Staples en The Staple Singers – speelde Zaterdag 24 Januari 2026 jl. in de Haarlem Blues Club – Haarlem. Tekst Nicolette Johns, foto’s komen van José Gallois. Klik HIER om ‘t gehele album te kunnen bekijken.
Na een dikke maand noodgedwongen in huis vertoefd te hebben wordt het weer eens tijd om de muzikale accu op te laden. De gps staat ingesteld op Haarlem en ook deze keer weer richting Korte Verspronckweg alwaar de Haarlem Blues Club gevestigd is. In de inmiddels goed bekend staande en steeds meer gevonden, bruisende broedplaats van blues, soul en roots wordt het jaar geopend met een band van Nederlandse bodem. De Haarlem Blues Club is de inspirerende, intieme incubator voor nationale en internationale acts, dankzij de ontegensprekelijk uitstekende programmering van Thomas Toussaint. Maandelijks weet hij hier vermaarde, virtuoze artiesten te contracteren en vanavond staat in het teken van de tijdloze muziek van The Staple Singers, vertolkt door de formidabele formatie Stapled! Deze zevenmansformatie draagt de muziek van The Staple Singers een warm hart toe en willen de vele songs die Roebuck ‘Pops’ Staples en zijn dochters brachten niet in de vergetelheid laten geraken. Stapled! betekent vrij vertaald zoiets als verknocht aan, in dit geval de gospel, soul, funk en natuurlijk blues van The Staple Singers en icoon bij leven Mavis Staples.
De meeste leden van dit Stapled! heeft dit TBA?-setje al eerder in 2016 zien optreden als The Etta James Experience – lees HIER het verslag – toen in m’n eigen stadje waar ze ons compleet omver bliezen. De band wordt gevormd door Bert de Jonge op drumms, Patric Roes op bass, Sjoerd Smeenk achter het orgel en de piano, Luc Verheij op gitaar en de zangeressen natuurlijk. Floor Kraayvanger (EJE, Superfloor, Mother Factor), Lilian de Jong en Marloes Borgman (beiden EJE, Mother Factor).
Om half negen wordt er geopend met ‘Sitdown Servant’ uit 1961 waarin gitarist Luc Verheij ook vocaal de rol van Pops op zich neemt. Dit sferische statement historisch geworteld in het gospelrepertoire van de groep wordt aanvankelijk a capella door de Stapled!-zangeressen gebracht. Zij tekenen voor sublieme, meerstemmige zang.
Ja, dit is meteen een glorieuze binnenkomer waarbij ik nú al geniet van de gitaarkwaliteiten van Verheij, de toon is gezet! Ook ‘What’s Your Thing’ (The Staple Swingers – Stax 1972) zijn er weer vocalen voor Luc weggelegd maar de dames stelen met hun harmonieuze hartverwarmende gospels de show. De solo’s van gitarist Verheij en Smeenk op piano – die de vingers nu nog in een handschoen heeft gestoken maken dit eerbetoon aan eigenwaarde en empowerment niet te versmaden.
Een wat meer herkenbare song en ook een nummer wat Mavis Staples tot icoon maakte is ‘Respect Yourself’ (Be Altitude – Stax 1972) wordt door zangeres Marloes Borgman niet onverdienstelijk vertolkt alhoewel dat ik het graag wat meer geprononceerd en brutaler had gezien. Desalniettemin een fijne funky uitvoering van een van de meest iconische hits.
Lilian de Jong’s bluesy stemgeluid blijkt uitermate geschikt om Mavis Staples 2004 ‘Ain’t No Better Than You’ te vertolken……de rillingen lopen inmiddels over de rug waarbij de wah-wah pedalen van Luc Verheij nog eens het kippenvel op de armen tovert. Wàt een muzikale magie wordt hier door Stapled! gecreëerd.
De drie-dubbele, dynamische zangpartijen zijn een feest van finesse. Iedere vocaliste gunde de ander ruimte en liet de ander stralen in spotlight, wat resulteerde in melodieuze, hartverwarmende interacties. Luc Verheij speelt niet alleen substantieel, soulvol gitaarwerk wat doet denken aan Pops Staples zelf, maar hij levert ook verrassend, verfijnd vocaal werk – een waardevolle, volwaardige bijdrage aan het geheel.
‘It’s Been A Change’ (1966) waarmee The Staple Singers hun gospel naar een meer protest niveau tilden klinkt perceptief en is helaas weer relevant in de tijd waarin we ons nu bevinden. De expressieve harmonieën door de drie zangeressen zijn ook nu weer van hoog niveau waarbij het publiek ook een heul fijn orgeltje onder de bezielende handen van Sjoerd Smeenk te horen krijgt.
De lead-vocals worden per couplet afgewisseld in een van mijn meest favoriete songs allertijden; geen eigen werk van de The Staple Singers maar geschreven door Robbie Robertson van The Band. The Staple Singers waren één van de prominente gasten in de film The Last Waltz (1978) waarin zij – meer bepaald Mavis Staples – het nummer bij een ander publiek dan de fans van The Band introduceerden en via de opname op hun Soul Folk in Action (1968) wereldberoemd maakten.
Hier in Haarlem weten de dames hun toehoorders in vervoering te brengen. Absolute klasse! Van Family Tree uit 1977 komt ‘What You Doing Tonight’ wat lekker uptempo is en uitnodigt tot dansen helaas geeft het publiek aan Floor’s oproep weinig respons. Zelf kan ik moeilijk de schouders in bedwang houden op de skattende vocalistes; wat ‘n funk zet deze zeven-koppige band neer.
De songs hebben elkaar snel opgevolgd en de pauze wordt genaderd maar niet voordat ‘Let’s Get Together’ waarin Lilian de Jong nu écht helemaal uitpakt en zij het ondeugende stuk van ‘Do It Again’ met haar bluesy stemgeluid de zaal in katapulteert.
De solo’s van Smeek en Verheij maken een indrukwekkend einde aan een eerste set die de geest van de legendarische Staple Singers monumentaal en magnifiek liet herleven; kan niet wachten op het vervolg!
Programmeur en MC Thomas Toussaint blijft met zijn ongeëvenaarde, onverschrokken visie deze Haarlem Blues Club op de kaart zetten als een onbetwiste, onmisbare hotspot voor zowel gevestigde als opkomende talenten en weet ook nu weer in de aanloop naar set twee zijn bezoekers een primeurtje te brengen. Hij heeft een WhatsApp community aangemaakt waarin hij met ‘n niet storende frequentie de leden laat weten wat er staat te gebeuren in het mekka voor liefhebbers van blues, soul en rootsmuziek in Nederland. Maar natuurlijk is het muziek waar het vanavond om draait en dus staat het publiek te trappelen om Stapled! opnieuw te verwelkomen.
Was de eerste set al een feest van swingende samenzang, gloedvolle grooves, bruisende basslijnen en ritmische riffs, de tweede set zal niet anders verlopen.
Er wordt afgetrapt met ‘City In The Sky’ van het gelijknamige album uit 1974. De sfeer wordt prachtig getroffen door de zangeressen Lilian, Floor en Marloes.
De huilende gitaarsolo van Luc is weer een fenomenale aanvulling op het hoge koortje van de dames die de outfit slim hebben veranderd door de dubbelzijdige kimono’s om te keren- style can’t be bought ladies, well done!
Floor laat nog maar eens horen wat ‘n geweldige strot zij heeft in de vertolking van ‘You Gotta Move’, in deze ‘happy rhythm’ uitvoering van de traditional vallen er weer spannende solo’s van zowel Luc – zonder plectrum – als Sjoerd te beluisteren.
De song werd niet alleen in 1963 (This Land) opgenomen maar ook op het 2022 album Carry Me Home dat door Mavis met de toen al zeer zieke Levon Helm, drummer van The Band, werd uitgebracht.
Als bassist Patric Roes komt buurten bij toetsenist Sjoerd Smeenk is het aan Marloes om vocaal uit te pakken met ‘I’ll Take You There’ dat van hetzelfde album komt als Respect Yourself en uitpakken doet Marloes hier zeker. Top!
Met het swingende en vrolijke ‘That’s What Friends Are For’ wil Floor Kraayvanger benadrukken dat zij net als de Staples familie ooit hoe blij zij is en hoe tof het is om met haar vrienden, muziekfamilie, mede bandleden muziek te mogen maken voor een respectvol publiek. Net als de opvolger ‘Too Close’ komt ook deze uit de Curtom Records-periode en zag het levenslicht op het album Pass It On (1976); de blues viert hoogtij door haar warme stemgeluid. Àls ik al favorieten moet aanduiden van deze show dan zit haar uitvoering ‘Too Close’ daar zéker bij, wàt ‘n strot!
Technische problemen met Floor’s microfoon – de batterij is leeg – wordt vakkundig opgelost door die van Lilian te delen tijdens ‘This Maybe The Last Time’ (1965 Amen!) dat wellicht bekender werd in de uitvoering van The Rolling Stones.
De solo van Smeenk is dé upliftende omlijsting van Lilian’s uit de (zere) tenen komende bluesy vertolking van ‘We’ll Get Over’ (Stax 1970); hoe lekker is dit? Met de energierijke vertolking van ‘Got To Be Some Changes Made’ mogen alles drie de zangeressen nog eens uitpakken in hun eigen couplet. We dansen op de orgel-solo van Sjoerd maar weten ook dat dit optreden zachtjes aan op z’n eind loopt.
‘Every Day People’ werd wereldwijd bekend door schrijver/componist/performer Sly Stone van de funkband Sly & The Family Stone door o.a. die vette pluck ‘n slam bass van Larry Graham maar het werd ook door The Staple Singers op de plaat gezet.
De vocale hoofdrol van deze funky song ligt bij Sjoerd Smeek, het tempo wordt heerlijk opgeschroefd door gitarist Luc Verheij op zijn Fernandes (Retrorocket Sunburst?). We “na na na-en & boo boo boo-en” allemaal met alle liefde mee. Een logische keuze; dezelfde boodschap van gelijkheid waar ook Mavis haar leven lang voor zingt is helaas actueler dan ooit!
Nog één keer neemt Floor Kraayvanger het voortouw in ‘When I Go Away’ dat Levon Helm samen Mavis Staples opnam in 2022 (Carry Me Home); nog één keer grijpen haar vocalen me bij de lurven. Natuurlijk kan Stapled! de vraag voor een toegift niet negeren.
Nog één keer spelen ze niet uit nostalgie, maar uit noodzaak, precies zoals Mavis Staples dat nog steeds doet op de wereldpodia. Lilian’s vertolking van ‘This Little Light Of Mine’ in de volksmond Let It Shine is de absolute afsluiter van een meer dan magisch muzikale eerbetoon aan The Staple Singers.
Stapled! is een absolute aanrader voor elk podium dat soul met een ziel zoekt. Stapled! staat garant voor tijdloze trouw aan The Staple Singers. Deze koude winteravond werd zo’n avond waarop de ziel z’n jas uitdoet. Stapled! bracht een respectvolle, ritmische ode aan de erfenis van The Staple Singers én natuurlijk aan de op 86 jarige leeftijd nog immer optredende Mavis Staples, die als ‘living legend’ symbool staat voor strijdvaardige, spirituele, soulvolle muziek. Elk nummer voelde als een eerbetoon, een herinnering, een viering. Het aanwezige publiek genoot zichtbaar van deze magistrale muzikale reis. Wij van TBA? hadden deze band méér publiek gegund, want hoe méér mensen dit horen, hoe groter de glimlach – óp het podium én in de zaal
Dank voor de (hernieuwde) kennismaking; laten we hopen dat er deze keer geen decennium voorbij hoeft te gaan voordat we Stapled! of The Etta James Experience weer op een mooi podium mogen zien optreden.
Natuurlijk bedanken wij weer Haarlem Blues Club–gastheer Toussaint voor de gastvrijheid maar ook zeker voor zijn onverminderde enthousiasme.
Wellicht ben u als lezer van TBA? geënthousiasmeerd geraakt door het lezen van de verslagen gemaakt in de Haarlem Blues Club en wilt u zelf ook eens een optreden bijwonen? Dat kan bijvoorbeeld bij de twee optredens van Muddy Waters’ zoon Mud Morganfield & Band in Februari! Klik HIER voor de programmering en koop die kaarten NU!
