Smokestack Charlie en The Paddy Boy Zimmermann Band beklommen Zondag 11 Januari 2026 jl. het podium voor de eerste editie van Bikkel Blues 2026 plaats in Zaal Thijssen te Vlierden. Tekst en clipjes Rob Schoenmakers alias Robbie Stone en foto’s Leo Gabriëls (waarvoor beiden hartelijke dank).
Als eerste band van deze middag zette Smokestack Charlie uit België meteen de toon in zaal Thijssen in Vlierden. Vanaf het begin voelde ik dat dit geen opwarmertje zou worden, maar een volwaardig optreden dat het publiek direct bij de les had. De zaal kwam langzaam tot leven, gedragen door een warme, authentieke bluessfeer. De uitstekende akoestiek van zaal Thijssen werkte daarbij duidelijk in het voordeel van de band en gaf hun sound net dat extra duwtje.
Achter het drumstel gaf Robert Theys de muziek een stevig maar ontspannen fundament. Zijn spel was strak en natuurlijk, precies wat deze stijl vraagt. Samen met Willy Voordeckers op bas vormde hij een ritmesectie die de nummers soepel liet rollen en zorgde voor een constante groove.
Op gitaar liet Raffe Claes horen dat hij de blues tot in de details beheerst. Zijn spel was smaakvol en doordacht, met solo’s die het verhaal van de nummers versterkten zonder de aandacht op te eisen. Alles klonk in balans, met veel gevoel voor dynamiek.
Een echte blikvanger was dame Geneviève Dartevelle op mondharmonica die blies met windkracht tien waarmee de muziek extra spanning en kleur kreeg, soms rauw en snijdend, dan weer melodieus en subtiel. Mooi om eens een vrouw als mondharmonicaspeler op het podium te zien, want dat kom je niet zo vaak tegen. De mondharmonica drukte een duidelijke stempel op het geluid van de band en gaf de set die typische blueslading.
Vooraan stond Wim Huybrechts a.k.a. Den Huibbe als zanger, die met zijn doorleefde stem de nummers overtuigend bracht. Zijn zang voelde oprecht en paste perfect bij de muziek. Zonder poespas wist hij het publiek mee te nemen in elk nummer. Als hij geen zang hoefde te brengen rekte hij zijn dansspieren nog extra op.
Als opener van deze bluesmiddag deed Smokestack Charlie precies dat wat nodig was, de juiste sfeer neerzetten, het publiek meenemen en laten voelen dat dit een bijzondere middag zou worden. Een sterke start in zaal Thijssen, die de lat meteen hoog legde voor wat nog zou volgen.
The Paddy Boy Zimmermann Band
Na een kleine pauze was het de beurt aan The Paddy Boy Zimmermann Band uit Duitsland. Vanaf de eerste noten hing er die rauwe bluesrocksfeer die je direct bij de strot greep en niet meer losliet.
Midden op het podium stond gitarist en zanger Paddy Boy Zimmermann (Patrick Zimmermann), die met zijn elektrische gitaar het muzikale verhaal vertelde. Zijn spel was puur en doorleefd, fel en snijdend waar nodig, maar net zo goed ingetogen en gevoelig. De liefde voor klassieke bluesrock was duidelijk hoorbaar, zonder dat het ook maar één moment ouderwets klonk. Zijn zang sloot daar naadloos op aan: oprecht, ongepolijst en precies passend bij de muziek.
Welk nummer het was weet ik niet, maar na eerder een foto van de zanger gezien te hebben met ZZ Top baard en Rolling Stones T-shirt vermoedde ik als grote Rolling Stones fan goed te zitten deze middag, en wat ik ongeveer kon verwachten, dat klopte, plotseling speelde hij een nummer in een echte Rolling Stones sound.
Naast hem zorgde Wolf-Ruprecht “Rupi” Schwarzburger op basgitaar voor een warme en solide basis. Zijn groove was constant aanwezig en gaf de nummers vaart en diepte. Geen overbodige noten, maar altijd precies wat de muziek nodig had. Grotendeels verscholen achter zijn lange haren liet hij zijn ware gezicht vooral via zijn bas horen.
Achter de drums hield Jan Wienstroer alles strak en in balans. Met soepel en krachtig spel trok hij de band vooruit, terwijl hij tegelijkertijd ruimte liet voor de gitaar om te ademen. Samen vormden bas en drums een ritmesectie die je niet alleen hoorde, maar ook bijna lichamelijk voelde.
De nummers, kwamen live bijzonder sterk over. Op het podium groeiden ze, kregen ze extra lading en werden ze duidelijk gedragen door het speelplezier van de band. De onderlinge chemie was voelbaar en werkte aanstekelijk, drie muzikanten die elkaar blindelings aanvoelden.
Toen de laatste tonen wegstierven, bleef vooral dat ene gevoel hangen: dit was veel meer dan een “tweede band”. Dit was een eerlijke, overtuigende bluesrockshow, gespeeld met hart, ziel en vakmanschap. Ik verliet zaal Thijssen met de overtuiging dat ik een band had gezien die precies wist hoe je ook in een ondersteunende rol een onuitwisbare indruk achterlaat.
Het was weer een heerlijke middag in zaal Thijssen waar ik de organisatie van Bikkel Blues dankbaar voor ben, ik ben ervan overtuigd dat ik dit hier namens alle bezoekers schrijf.
Clipjes van het optreden gemaakt door Robbie Stone vind je HIER.
Wil jij op de hoogte gehouden worden van de komende concerten? Kijk dan op: https://bikkel-blues.jimdosite.com of mail voor de nieuwsbrief naar: bikkelblues@hotmail.com o.v.v. nieuwsbrief ontvangen.
