Kirk Fletcher Feat. Erika Baier & The Özdemirs speelden Zaterdag 20 December 2025 jl. in de Haarlem Blues Club – Haarlem. Tekst Nicolette Johns, foto’s komen van José Gallois. Klik HIER om ‘t gehele album te kunnen bekijken.
De tijd gaat té snel; het is vanavond namelijk alweer het laatste optreden van het jaar dat Thomas Toussaint zijn trouwe publiek van de Haarlem Blues Club voorschotelt. Zelf zette dit setje verslaggevers alweer twee jaar geleden voor het laatst voet over de drempel van de HBC; toen voor de immens succesvolle Cinelli Brothers. Vandaag zijn we na een hapje bij de nazaten van ‘ome Gerrit’, die van die kleurrijke vogel, naar Haarlem afgereisd om Kirk Fletcher zijn enige Nederlandse show te zien geven alvorens hij na zijn Europese tour weer naar zijn habitat Tennessee terugvliegt.
Krik Fletcher staat voor een uitverkocht huis in deze Haarlem Blues Club. Fletcher, geboren in Californië in 1975 en sinds de jaren negentig actief in de internationale blues-scène, is een gitarist die zijn sporen ruimschoots heeft verdiend. De man speelde voordat hij in 2018 solo ging onder meer bij The Fabulous Thunderbirds, The Mannish Boys, Charlie Musselwhite en Joe Bonamassa. Na de schrik van zijn beroerte in 2023 op het podium van Eastside Bowl in Nashville, blijft elk optreden onvermijdelijk ook een moment van hernieuwde bevestiging: Fletcher stáát er weer.
Kirk Fletcher wordt vanavond bijgestaan door The Özdemirs; de sterke band van vader Erkan Özdemir op bass, zonen Levent Özdemir op drumms en Kenan Özdemir op gitaar die vanavond in Haarlem worden aangevuld met Elias Vollmer op toetsen. Daarnaast is er een speciale gast aan het collectief toegevoegd: de Zweedse zangeres Erika Baier, naar schatting begin veertig, die haar eerste single – For Granted – in 2016 uitbracht gevolgd door haar debuutalbum How Bout That in 2018. Zij zette eerder dit jaar al voet over de drempel van De Gelderlandfabriek waar de Zweedse optrad met Bo Brocken en The Factoryband.
De bandleden en de frontman zijn wat verlaat door een file bij Schiphol maar weten toch hun instrumentarium rond de klok van kwart voor negen op te pakken. Er heeft ‘s middags al een soundcheck plaatsgevonden dus de toeschouwers horen vrij snel de eerste akkoorden van de twee Gibson gitaren die de band in de gelederen heeft.
De krachtige, krassende klanken van Kirk Fletcher kondigen meteen het begin aan van een strak, stoer startschot; een instrumentale, intense interpretatie van Freddie King’s ‘Sidetracked’ en ‘Funny Bone’. Met een bluesy, broeierige benadering zet Fletcher een zelfverzekerde, zinderende sfeer neer die de zaal direct in zijn greep krijgt.
De sluipende, slepende slow-blues ‘Gotta Right’ van het hartstochtelijke, hoopvolle Hold On uit 2018, jaagt de eerste rillingen over de ruggengraat. In dit diepdoorvoelde, dromerige deel van de set schittert Fletcher met smaakvolle solo’s, terwijl ook Elias en Kenan hun eigenzinnige, expressieve explosies krijgen.
Hun knappe klankkleuren zorgen voor een krachtige climax. Met ‘Heartache By The Pound’ van het soulvolle studioalbum uit 2022 verschuift de sfeer naar een warme wereld van zwoele soul-blues.
Hoewel er op Kirks zang weinig aan te merken valt, ligt zijn ware kracht onmiskenbaar in zijn gitaarspel. Zijn tone, timing en gevoel blijven van een hoog niveau en verraden direct zijn jarenlange ervaring. Toch wil het in de eerste set niet echt vlotten. De band lijkt nog zoekende, het spel voelt wat stroef en de flow komt maar moeizaam op gang.
Wanneer de sprankelende Erika Baier het podium betreedt, krijgt de set een drastische draai. In het swingende ‘I Wanna Shout About It’ spat haar gretigheid van het podium. De samenwerking tussen Fletcher en Baier wordt verder uitgebouwd met ‘How ’Bout That’ en het optimistische, opbeurende ‘A Change For The Better’ (2021), waarin bevlogen blues en samensmeltende stemmen zorgen voor een kleurrijk sluitstuk van een eerste set.
Baier heeft weliswaar een goede stem, maar weet mij niet echt te imponeren. Ze beschikt over potentie, maar mist nog overtuigingskracht; het voelt alsof ze nog wat blues-meters moet maken. Ook haar accent mag wat strakker om internationaal echt te overtuigen.
Haar optreden is zeker niet slecht, maar blaast mij niet omver. De vroege opkomst van Erika Baier voelt dramaturgisch ongelukkig; haar bijdrage had naar mijn idee beter tot de tweede set bewaard kunnen worden.
De tweede set krijgt na de pauze een sfeervolle start met de splinternieuwe single ‘Santa’. In een intieme, ingetogen duo-setting, zittend en zichtbaar geconcentreerd, ontvouwen Kirk Fletcher en Erika Baier een warm, winterachtig werkstuk.
De song wordt door Erika afgerond met een fijn, fragiel fluitfragment – een breekbare beëindiging dat het publiek van de Haarlem Blues Club muisstil krijgt.
Met ‘I Gotta Rock ’n Roll’ verandert de bedachtzame balans abrupt in een heksenketel. Erika grijpt deze ritmische, robuuste rocksong aan om het meeklappende publiek op te hitsen. Het publiek komt los waarmee de stemming in de zaal met de minuut stijgt door de dansende dynamiek die de Zweedse charmant weet te bewerkstelligen.
Wanneer de soulvolle vocaliste het podium sympathiek aan Kirk Fletcher laat, barst de pompende pure Chicago-blues los met ‘I Rather Fight Than Switch’ van AC Reed, afkomstig van het persoonlijke en evenzo pad-bepalende album My Blues Pathway uit 2020.
Dit is de ‘real deal’ waar het publiek op zat te wachten: eerlijke, elementaire en explosieve blues. Ook ‘No Place To Go’, van hetzelfde album, wordt het samenspel smaakvol ondersteund door de onorthodoxe orgelklanken van Elias Vollmer. Heerlijk!
In deze tweede set lijkt alles vloeiender en vanzelfsprekender te verlopen; de muzikanten vinden elkaar in hechter, homogener spel. Als de charmante, charismatische Erika Baier zich weer bij het collectief aansluit, horen we onder meer ‘My Own Fault’ waarbij er behoorlijk wat reverb op haar microfoon staat.
Ondertussen werkt Kirk zich zichtbaar in het zweet met gitaarsolo’s die gaandeweg de show aan impact winnen. Met ‘El Medio Stomp’ – o.a. bekend van zijn live album Live At The Baked Potato – serveert Fletcher zijn kenmerkende, krachtige instrumentale blues-funk-nummer, dat hij zelf aankondigt als zijn thematische, typische tour-tune.
In dit stuwende, stomende stuk schitteren opnieuw Elias op toetsen en Kenan op gitaar, terwijl Kirk’s vurige en zeer veelzijdige vingervlugheid wordt versterkt door wah-wah-wonderen en funky fraseringen.
De ritmische, rotsvaste ruggengraat van zoon Levent op drumms en vader Erkan op bass blijft ondertussen de constante, controlerende kracht van de show.
Omdat Fletcher op 23 December Abraham ziet, laat Erika het betrokken publiek onder haar speelse supervisie alvast zingend de frontman feliciteren.
Er wordt afgesloten met een lekker lopende, losse shuffle, waarin Kenan zo fanatiek, fel en gefocust speelt dat een snaar breekt en zijn Gibson-gitaar snel wordt ingeruild voor de Fender.
Het nog steeds staande publiek blijft lang, luid en liefdevol applaudisseren en krijgt – op aansporing van onze sympathieke gastheer Thomas Toussaint – nog een toegift: ‘Shake Your Bones’, afkomstig van Erika’s studioalbum Stop Foolin’ Around (2021). Wat stroef en schoorvoetend begon, werd uiteindelijk een blijmoedig bluesfeest.
Al met al was het een avond met sterke momenten, gedragen door Fletcher’s klasse als gitarist, maar ook met kanttekeningen. In een club zo intiem en met ‘n aandachtig publiek als in de Haarlem Blues Club liggen de verwachtingen hoog. Dit optreden haalde die niet volledig, maar liet wel zien waarom Kirk Fletcher nog altijd tot de gerespecteerde namen in de moderne blues behoort.
Graag bedankt dit TBA?-team Haarlem Blues Club–gastheer Toussaint voor de gastvrijheid maar ook zeker voor zijn programmering.
Wellicht ben u als lezer van TBA? geënthousiasmeerd geraakt door het lezen van de verslagen gemaakt in de Haarlem Blues Club en wilt u zelf ook eens een optreden bijwonen? Dat kan! Klik HIER voor de programmering.
