The Zac Schulze Gang stond Dinsdag 09 December 2025 jl. in Muziekhuis Qbus – Leiden. Tekst Ernst-Jan Klaver en foto’s Paul de Vries. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Het korte verslag is: Er staat geen maat op!
Dan nu het verslag van het concert afgelopen dinsdagavond in de Qbus van Hans van Polanen in Leiden die hier alweer 33 jaar concerten organiseert. Goed te bereiken en te belopen vanaf de Meelfabriek parkeergarage bovendien erg leuk om weer eens in Leiden te zijn.
De afgelopen twee jaar heb ik The Zac Schulze Gang vijf keer gezien en elke keer zijn ze weer beter. Naar mijn idee komt dat door jeugdig enthousiasme, flair, tomeloze energie met superstrak spel en slimme bewerkingen van klassiekers.
Zac Schulze is natuurlijk een bewonderaar en duidelijk geïnspireerd door de Rory Gallagher-legacy en is met de band al een aantal jaar een vaste waarde op het Ballyshannon festival ter ere van Rory Gallagher wat ieder jaar in diens geboorteplaats in Ierland georganiseerd wordt.
Naast Zac Schulze op gitaar en zang speelt broer Ben Schulze drums en Ant Greenwell bas en zang wat de laatste ook met verve doet en een aantal nummers vocaal voor zijn rekening neemt.
De band werkt vanavond niet met een set-list en gaan in een flink tempo los in een goed gevulde zaal.
Wel is er soms kort overleg van wat ze gaan doen waarbij Zac tijdens deze tour geleerd heeft wat rustiger te praten omdat eigenlijk niemand hem kon verstaan want hij praat normaal net zo snel als hij gitaar speelt en dat is bloedsnel. Fijn dat de aankondigingen nu wat rustiger en dus ook goed verstaanbaar zijn.
Voor de muziek gaat het gewoon vlot en strak door met onder andere ‘Ballyshannon Blues’, ‘Walking The Dog’ en ‘Bad Penny’.
‘Voodoo Child’ met uitstapjes naar ‘Paranoid’ (Black Sabbath), ‘Whole Lot Of Love’ en ‘Dazed & Confused’ (Led Zeppelin) om met het zelfde gemak terug te keren naar ‘Voodoo Child’. Echt ongelooflijk hoe deze jongens spelen en het publiek met het ene hoogtepunt na het andere weten te verbazen.
Daarna kondigt Zac een blues aan en dat gaat ook weer in “Gang style”. Niks slow-blues maar een complete integratie van een psychedelische metal-blues wat ook weer goed ontvangen wordt.
Dan is het concert klaar maar wel heel snel staan de heren er weer voor de toegift ‘Messing With The Kid’ (Rory Gallagher) met ‘Oh Well’ van Fleetwood Mac’s Peter Green. Stukje reggae er tussen gepropt maar zo subliem gespeeld!
Hierna was het écht gedaan waarbij de band in de merchandise hoek nog goede zaken deed, want ik heb zelf nooit zoveel mensen met vinyl zien vertrekken.
Deze band wordt alsmaar groter en hebben dit jaar al 245 keer op getreden waarvan ook veel in Nederland. Zo maken ze komend jaar met Pinksteren al promotie op Ribs & Blues door op het hoofdpodium aan te treden. “Check them out” wanneer ze in de buurt zijn; daar krijg je geen spijt van.
Het was weer goed toeven in de Qbus met geweldig geluid, licht én met veel bekende blues vrienden.
Dank aan Hans van Polanen voor de hartelijke ontvangst en Paul de Vries voor de foto’s.
