Dinsdag 03 December 2025 jl. traden Sugaray Rayford en zijn band op in Club Nine van TivoliVredenburg te Utrecht. Tekst door Nicolette Johns met (gsm)foto’s van José Gallois.
Nadat we een aantal vervelende dagen achter de rug hebben besluiten we nu de gezondheid iets verbeterd toch de reis naar Utrecht aan te gaan; we willen geen stress dus zijn we op tijd om eerst nog ergens een (alcoholvrij) aperitiefje te drinken alvorens we de Libanese keuken gaan proeven vooraf het optreden.
De avond in TivoliVredenburg – ons aangeboden door een lieve vriendin – begon al met een vriendelijk gebaar: de bedrijfsleider van TivoliVredenburg bracht ons persoonlijk met de lift naar Club Nine want de lange trap vanaf de zesde naar de negende etage is lang én steil. Een kleine maar attente service, die later nog eens werd herhaald toen hij kwam checken of het ons aan niets ontbrak.
Sugaray Rayford stond voor het eerst in de Domstad, wij zagen Caron Nimoy Rayford zoals hij in het dagelijkse leven heet al een aantal malen eerder waarvan de eerste kennismaking in de – helaas – ter ziele gegane North Sea Jazz Club met The Blues Giants waar o.a. Mike Zito, Albert Castiglia deel van uitmaakten, Moulin Blues, Swing Wespelaar en recenter op het Holland International Blues Festival van 2022.
Deze ‘bigger than live’ teddybeer was frontman/zanger van The Mannish Boys maar is tegenwoordig beter bekend als de frontman waarvan de band zijn naam draagt. De zesenvijftig jarige ‘Sugaray’ komt uit Smith County – Texas en heeft al een bewogen leven achter de rug.
Zo werd hij door sinds zijn tiende door z’n grootmoeder opgevoed nadat zijn moeder op jonge leeftijd aan kanker overleed. En ook in zijn huwelijk met manager Pam stak deze killer de kop op. Zijn stem – die zonder twijfel gevormd is in de kerk – heeft alles in zich; blues, soul maar vooral heeft zijn stem passie.
In mei 2020 ontving Rayford twee Blues Music Awards: ‘B.B. King Entertainer of the Year’ en ‘Soul Blues Male Artist of the Year’. Zijn album, In Too Deep, verscheen op 4 maart 2022. Het album werd uitgeroepen tot ‘Soul Blues Album of the Year’ tijdens de Blues Music Awards van 2023. Zijn nieuwste release ‘Human Decency’ werd net als de voorgangers weer lovend in de pers ontvangen.
Ditmaal stond Sugaray Rayford zonder zijn kenmerkende cowboyhoed op het kleine podium. Opvallend genoeg droeg tourmanager Erkan Özdemir er wél eentje – een hoed die hij, zo vertelde hij mij vooraf het optreden, ooit juist hier in Utrecht had aangeschaft. Het zorgde voor een knipoog naar eerdere bezoeken voordat de eerste noot had geklonken.
De band was ijzersterk bezet met een tweetal blazers, een toetsenist en natuurlijk de familie Özdemir bestaande uit; Erkan Özdemir (bass), Levent Özdemir (drumms), Kenan Özdemir (gitaar). Jan Korinek zagen we op keys, de blazerssectie bestond uit Aaron Liddard op altsaxofoon en Christian Altehülshorst op trompet. Een soepel samenspelende formatie die moeiteloos blues van topkwaliteit neerzet.
Toch was het merkbaar dat het publiek – waarin ook musici Roelof Klijn en Steven van der Nat vertegenwoordigd waren -in Club Nine wat tijd nodig had om los te komen. Sugaray zette zijn charme, humor en korte anekdotes royaal in, maar het kostte hem meer moeite dan anders om de zaal écht in beweging te krijgen.
Zijn stem was redelijk, maar niet op volle kracht, en hoewel hij zich volledig gaf – zwetend, energiek, gedreven – was het niet zijn allersterkste optreden dat ik van hem heb meegemaakt.
Maar zoals hij het zelf graag noemt: zijn shows zijn geen concerten, maar “parties”. En die “party” kreeg een onverwacht intiem einde. Voor de afsluiter nam Sugaray plaats op een barkruk, alle instrumenten verstomden, en hij bracht een a capella nummer dat de hele zaal muisstil kreeg. Een breekbaar, oprecht moment dat het optreden alsnog een bijzonder slotakkoord gaf.
Ondanks dat niet alles perfect was, bleef het een warme, muzikale avond — gedragen door een sterke band, een charismatische frontman en de fijne gastvrijheid van TivoliVredenburg.
