Het Bay-Car Blues Festival 2025 vond plaats op Vrijdag 07 en Zaterdag 08 November 2025 jl. @ Palais Littoral in Grande-Synthe – FR. Hieronder het verslag van Zaterdag 08 Sept. Tekst Nicolette Johns en met foto’s José Gallois. Klik HIER om zijn gehele fotoalbum van dag 2 te bekijken.
Na een veel te korte nacht, een babbeltje bij het ontbijt, even fijn uitwaaien op de boulevard van Dunkerque compleet met koffietje mét crêpe, lokt het Palais Littoral al vroeg. Omdat we gisteren weinig tijd hadden om met bekenden bij te praten doen we dat vandaag vooraf de aanvang van het spektakel. Want een spektakel gaat het vandaag met jong roots/blues/rock ‘n roll talent McKinley James, rhythm ‘n blues talent Sean ‘Mack’ McDonald en de iets oudere B.B. reïncarnatie D.K. Harrell zéker worden!
Vandaag wordt het publiek ontvangen door de muziek van een akoestisch duo Godfathers & Norm dat bestaat uit gitaristen/vocalisten Norman Rosaia en Hervé Parent.
Fijne blues van mannen die dat zeker niet met ‘de Franse slag doen’ want deze heren geven ook in de regio Hauts-de-France masterclasses voor wie er in is geïnteresseerd en graag de fingerpicking techniek onder de knie krijgen wil. Het binnenstromende publiek – het is vandaag op een paar annuleringen na uitverkocht – zo’n 800 man wordt verwelkomd op de klanken van traditionals en blues-classics.
Rond de klok van zeven zien we onze M.C. Hubert Quena weer vol enthousiasme de eerste artiest aankondigen. Een artiest in de pure zin van woord, zo’n gast die al vanaf jonge leeftijd weet dat hij niets anders worden kàn dan muzikant want hij ademt muziek al sinds hij drie turven hoog was en aan het orgel stond.
Ik heb het over McKinley James die inmiddels het orgel heeft verwisseld voor een elektrische gitaar. Sinds 2021 ligt de roots- en rock’n roll-scène na de ontdekking van zijn debuut EP ‘Still Standing By’ aan zijn voeten, een revelatie waar ook Dan Auerbach van The Black Keys rap bij was net als dat Auerbach Early James al vroeg oppikte. Ook McKinley James blijkt een ongeëvenaard getalenteerd singer-songwriter te zijn waarmee hij de vertrouwde geluiden op zijn 2024 album ‘Working Class Blues’ nieuw leven inblaast. We horen hierop een mix van rauwe rhythm ‘n blues, hardvochtige soul en rock ‘n roll.
Deze nog maar 24 jarige James ‘McKinley’ Smay zet een sound neer dat is gevormd en geperfectioneerd door de inmiddels talrijke optredens die variëren van kleine podia in Nashville tot headliner acts in Europa – o.a. Gevarenwinkel 2022 en Mainstage Moulin Blues 2024 – die hij samen zijn vader, Jason Smay (drummer JD McPherson) verzorgt. Samen lijken ze de regels van bluezy, rootsy rock ‘n roll te herschrijven en creëren ze een naakte, pure versie die ruimte geeft aan alles tussen soulvolle Motown hooks en Roadhouse Boogie.
Net als McKinley zelf bestaat ‘Working Class Blues’ ergens buiten de tijd, waarbij het hedendaagse met het klassieke wordt vermengd en de grenzen tussen genres en generaties worden uitgewist. De jongeman zorgt voor een frisse wind in een vertrouwd genre…..Als begeleiders zien we naast vader Jason Smay op drumms ook bassist Conrad Govrik.
Er wordt krachtig afgetrapt met ‘Get To My Baby’ waarbij de ruggen van de toeschouwers worden gerecht, dit is een ‘autre Doigt de Jean Bart’ of te wel andere koek, dit klinkt top! Weer is het zaalgeluid van Societé Spencer ‘impeccable’ te noemen maar ook de musici die ik gisteren sprak waren lovend over het geluid op het podium waar dan weer de geluidsmannen van Palais Littoral verantwoordelijk voor zijn.
Praktisch naadloos gaat het verder met ‘Crazy Over You’ dat op het nieuwste album is te vinden en samen met Dan Auerbach werd gecomponeerd. De in Paladins T-shirt (zegt genoeg over James lijkt me) gehesen frontman maakt geen tot weinig woorden vuil aan koppelteksten tussen de nummers. In hoog tempo worden de songs aaneengeregen. McKinley James die in Rochester, New York werd geboren vervolgt met het al op 18 jarige leeftijd geschreven ‘Stuck In The Shadows’ dat in 2021 het levenslicht zag op de EP Still Standing By.
In het naar waarheid geschreven ‘Leadin’ Me On’ bezingt de gitarist/zanger aan het lijntje te zijn gehouden. Nou dàt zal het publiek niet doen na het beleven van dit optreden van de immens getalenteerde maar timide ogende McKinley James. De blues-puristen zijn verguld met de MJ-original ‘Call Me Lonesome’ (2024 Working Class Blues) dat volgens zijn introductie is geïnspireerd door het werk van Jimmy Reed.
James weet klaarblijkelijk op jonge leeftijd al waar hij de Franse mosterd haalt; gepaste solo’s, mooie lickjes en souplesse worden met gemak op de mooie bloedrode Fender verbonden. Zijn stem is helder en krachtig maar is niet in een hokje te plaatsen, dat mag u zelf gaan beluisteren op de streaming-platforms of net als ik live gaan ontdekken.
Het speelplezier van dit trio spat werkelijk van het podium niet in de laatste plaats door die verrekte met trots vervulde vader en drummer Jason Smay; wat kan die kerel strak drummen zeg! Little Milton’s ‘I’m In Love’ komt ook nog in een rake cover voorbij.
De steeds weer de kloeke klappen op de drummvellen van Jason en de bazige bass van Conrad Govrik maken dat er halverwege de set toch heel wat dansers (vooral dames) zich op de flanken van de zaal de heupen gretig en vaardig losgooien.
Na de rock ‘n rollers worden we ook vergast op de cover van Eddie Taylor’s ‘Bad Boy’. Dàt is McKinley zeker; een ‘bad boy’ in de town of Bay-Car! Genieten met een grote G van de zangstem van James, het roffelen van Jason en het plukken van Conrad maar vooral genieten van die sound van de bloedrode Fender! Swing in de zesde versnelling met ‘Searchin’ For My Baby’. ‘Just Left My Baby’s’ kwam gisteren officieel op single uit en is een showcase van vitesse en finesse op de zes snaren; het publiek is laaiend enthousiast en dus mag McKinley James niet weg zonder een toegift.
We krijgen niet één maar twee toegiften want ook zelf weten McKinley James en zijn mannen nauwelijks van ophouden. Swingend gaan de mannen eruit met ‘Evening Sun’. MJ is als een oude ziel in jong, springlevend lijf; de gast ademt muziek waarbij hij op een bijzondere frisse manier authentieke sounds opnieuw glans geeft. Dank, dank, dank aan de programmeurs van Bay-Car Blues Festival voor deze ‘verlate’ live ontdekking!! McKinley James een ab-so-lu-te ‘must see’.
Uitblazen, napraten en een – zeer goed verzorgd – hapje eten na dit wervelende optreden. Ook moeten de sponsoren en ‘vrienden’ van het Bay-Car Blues Festival bedankt worden. President Patrice Vermeersch blijft liever op de achtergrond en dus wordt deze taak vervuld door festival-coördinatrice Alice Varet. Zij leest een hele resem aan namen op alvorens de tweede jonge man het podium beklimt.
Sean ‘Mack’ McDonald (26 Juli 2001) zag dit TBA?-setje al eerder op de Haarlem Blues Night in Patronaat van 2024 georganiseerd door Thomas Toussaint. Meer recent was hij te gast op het podium van het Belgische Gevarenwinkel Festival waar we ook verslag van maakten. Sean is een formidabele vierentwintig jarige gitarist/vocalist uit Augusta – Georgia behept met een potige podium-présence.
Hij heeft ‘n ontwapenend charisma en musiceert moeiteloos alsof hij al decennia op de bühne staat. Net als Christone ‘Kingfish’ Ingram, Buffalo Nichols, Jontavious Willis, Stephen Hull, Jovin Webb en D.K. Harrell maakt Sean McDonald deel uit van de nieuwe generatie blues-artiesten die de States nu weet voort te brengen.
‘Mack’ wist al vroeg (7 jr.) dat de gitaar het zou gaan worden waarmee hij de wereld wilde veroveren nadat hij op zijn tweede (!) gestart was met piano én drumms. Tijdens een bezoek aan de plaatselijke gitaarwinkel op z’n vijftiende speelde hij een stukje Dust My Broom alwaar hij werd opgemerkt door iemand met connecties in de blues-scène. Inmiddels beslaat zijn oeuvre o.a. blues van Freddie King, T-Bone Walker tot Robert Johnson maar ook de rock ‘n roll van Chuck Berry staat op zijn set-list.
Na zijn optreden op het prestigieuze King Biscuit Festival werd hij ook internationaal ‘opgepikt’ en kreeg zijn carrière de ‘boost’ die het verdiende; nu dus voor een groot publiek in Frankrijk. Naast frontman/gitarist/vocalist Sean zien we zijn vaste Franse begeleidingsband Soul Shot het podium betreden.
Soulshot zijn Cédric le Goff op toetsen, saxofonisten Sylvain Tejerizo en Alexis Bertein. Julien Dubois op bass legt samen met drummer Fabrice Bessouat het fundament waarbij laatstgenoemde ook tevens Sean’s tolk/vertaler, troubleshooter, booking agent en roadie is.
Er wordt instrumentaal geopend met een suizende shuffle met solo’s van de tenor-sax van Sylvain en de bariton-sax van Alexis, ook word ik al meteen verwend met een solo van de B3. Hoe blij kan een oudere jongere worden? De opvolger is een cover van Johnny Otis’ ‘If You Ever Get Lonesome’, het Franse publiek klapt al snel mee op het ritme,
Mack danst een potje bij de horn-sectie. Was ik in het verleden wat kritisch over de vele covers die Sean ‘Mack’ McDonald ten gehore bracht vandaag horen we een SMM original compleet met de door Fabrice in het Frans vertaalde introductie ‘Fakin’ It’.
Tijdens een slapeloze nacht on the road in Zwitserland schreef Mack ‘Killing Me’ en dat is nu juist wat hij met mij doet. Ik word bij de strot gegrepen door zijn virtuositeit in deze slow blues maar ook zeker door de traktatie van Cedric op de B3. Wat ‘n avond, wat ‘n avond! We worden geacht mee te zingen met Eddie ‘Guitar Slim’ Jones’ ‘Certainly All’; gelukkig kan het publiek dit zonder vertaling…..lekker up-tempo met de spotlights op de beide saxofonisten en een Mack die met de Gold Top Gibson er ook nog een ‘duck walk’ uitgooit.
Uitpuffen met de slow blues ‘Let’s Call In A Day’ wat al snel weer wordt opgevolgd door een Chuck Berry medley. Na de twee voorgaande optredens te hebben bijgewoond wist ik al dat de jonge gast behept is met een goede stem en nog betere gitaarbeheersing maar daar is nu ook een zekere vrijheid bij gekomen.
Het summum van deze performance is ongetwijfeld dat hij met de saxofonisten een rondje door het Palais Littoral doet. Het publiek smullt; ook al is het al vaker gedaan het blijft tof om een live spelende muzikant van dichtbij te kunnen beleven. Weer op het podium horen we het instrumentale ‘Huclebuck’ waaraan vooraf Mack ons bedankt om evenementen zoals deze te blijven bezoeken. Het publiek zijn de échte sterren zegt onder vertaling van Bessouat.
Nog één keer komt Mack de zaal in maar dan is het toch echt gedaan met dit wervelende optreden van dit heerlijke jongmens! Het publiek steekt haar appreciatie niet onder stoelen of tafeltjes, het is zichtbaar onder de indruk van de souplesse en finesse die deze jonge goedlachse spraakwaterval tijdens dit optreden aan de dag heeft weten te leggen. De toekomst ziet er rooskleurig uit voor deze Sean ‘Mack’ McDonald.
Ook de volgende en tevens laatste artiest zagen we al eens eerder. Dit setje verslaggevers zagen D.K. Harrell afgelopen zomer voor 12.000 man publiek het tentdak van het Holland International Blues Festival in Grolloo afspelen. Na Christone ‘Kingfish’ Ingram liet Darrell Kieren op mij een onuitwisbare indruk achter; beiden sloten zéér spraakmakende optredens af op het Rotterdamse North Sea Jazz (en andere toonaangevende festivals) sindsdien hangt de Europese blues-adept aan hun lippen.
De 27-jarige D.K. Harrell is afkomstig uit Ruston – Louisiana en heeft voor zijn Europese pre-Thanksgiving/pre-Christmas tour z’n all American band meegenomen; de ritme-sectie bestaat uit Ruffin Jackson op drumms en de man met de bij zijn bass-gitaar passende bordeauxrode hoed heet Andrew Moss.
Ook heeft frontman/gitarist/vocalist D.K. zijn eigen toetsenist en blazers mee op tour, op toetsen zien we ook deze keer weer Orlando Henry, op saxofoon zien we Russ Bryant en op trompet schittert John Dupré. De gelijkenis van D.K. met B.B. King is ongelooflijk, niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua speelstijl, de vibrato lijkt hij als het ware ‘gechanneld’ te krijgen van B.B. de King Of Blues.
Zoals een goede Amerikaanse band betaamt stapt D.K. pas na het instrumentale intro-nummer het podium op onder begeleiding van de muzikale soundtrack van James Bond dit omdat hij in een wit smokingjasje met zwarte strik is gekleed; jammer dat het gros van de bezoekers deze kwinkslag niet kunnen plaatsen. De goedlachse, bebrilde, ietwat te zware D.K. weet ook hier op het Bay-Car Blues Festival het Franse publiek meteen voor zich te winnen; niet heel gek want het ontbreekt D.K. niet aan charisma.
‘Leave It At The Door’ zingt hij opgewekt en dat is precies wat de organisatoren dit week-end voor elkaar hebben gekregen, de sores hebben we – de meesten dan toch – buiten weten te laten. Met ‘While I’m Young’ van het 2022 The Right Man wordt er even wat gas teruggenomen; “while I’m young I’m gonna breaks some hearts” en ik kan u voorspellen dat deze Harrell dat ook hier in het Palais Littoral weer moeiteloos voor elkaar zal krijgen. Ruffin’s bitchy beat en Orlando’s soevereine solo op B3 helpen daar natuurlijk enorm bij.
D.K. verontschuldigt zich bij de bezoekers dat hij niet net als z’n creoolse moeder Frans spreekt. ‘Vibe With Me’ komt van het eerder dit jaar gereleasete Talkin’ Heavy en is een lekkere slow blues waarmee hij weer bevestigt wat een fenomenaal gitarist hij is; Harrell kreeg dan ook niet voor niets in 2023 de Blues Award voor Best Emerging Artist uitgereikt. De trompet solo die John Dupré de zaal in blaast laat me de nekharen rijzen, brrr hoe gaaf kan het zijn?!
Ook van Talkin’ Heavy komt zijn original ‘A Little Taste’ waarin de vibrato à la B.B. hoogtij viert; gelukkig zie ik steeds meer dansers op de flanken van deze charmant aangeklede zaal in Grande-Synthe. D.K. wil een ode brengen aan alle “mam-u-selles” in de zaal want “ladies are God’s gift” aldus B.B. King en dat doen ze met het fulminante funky ‘You’re A Queen’ waarbij ook de participatie van het publiek wordt gevraagd. Het feestje in Hauts-de-France is compleet!
‘The Right Man’ krijgt een hoge vocale uithaal mee en de tekst “put me through the test, I finally found success, I’m grown now” uit ‘Grown Now’ snijdt eindelijk planken voor een artiest als Harrell en zal de kassa’s bij Alligator Records laten rinkelen.
‘Honey Ain’t So Sweet’ wordt de ultieme test dit publiek luidkeels mee te laten zingen want D.K. vindt dat we wel érg stil blijven onder zijn energieke gebrachte set. Toch lukt het hem dat we uit volle borst “so sweet na na na” meeblèren. Wat een showbeest is deze D.K. Harrell, geen berg is hem te hoog om te overwinnen, ook de timide Fransen geven zich over aan deze stuiterbal. ‘PTLD’ grijpt wat terug naar het geluid van de O’Jays en Tramps en dat bedoel ik als compliment. De party van de vierentwintigste editie van Bay-Car Blues Fest. wordt afgesloten met het uitnodigen van Sean ‘Mack’ McDonald.
Samen hitsen ze de toehoorders op de blues te aanbidden met ‘Praise These Blues’. Zo vrij en frank zag ik Mack nog niet eerder, hij gebruikt het hele podium, bespeelt de Gibson gitaar vurig en zingt beduidend bevrijd! Orlando Henry op toetsen maakt brengt het Gospelgevoel tot ‘n hoogtepunt; let’s go to church folks! Als dan ook nog even Ms. Nickki vanuit de zaal wat vocale olie op het vuur gooit is het hek van de spreekwoordelijke dam. Het festival in dit fijne Palais Littoral wordt passend afgesloten met een feestje à la Solomon Burke waarbij de in het publiek dansende dames op het podium gehesen worden.
Volgend jaar de 25e editie van dit Bay-Car Blues Festival; hoe komt de organisatie hier overheen vraag ik me af. We gaan het zien en beleven; bent u er dan ook bij?
Wij van TBA? willen de organisatoren van Bay-Car Blues Festival hartelijk bedanken voor hun gastvrijheid. Het was een héle mooie en aangename kennismaking met Bay-Car Blues Fest. Chapeau aan de programmeurs voor het realiseren van een bijzonder enerverende line-up. Dank aan alle 80 vrijwilligers die gedurende dit week-end zich hebben ingezet voor een vlekkeloze viering van de blues. Deze TBA?-ers zijn voornemens de 25 jaar jubileum-editie er weer bij te zijn en hopen dan meer Nederlanders te mogen begroeten.
Lees HIER het verslag van Bay-Car Blues Festival 2025 – Dag 1.
