Het Bay-Car Blues Festival 2025 vond plaats op Vrijdag 07 en Zaterdag 08 November 2025 jl. @ Palais Littoral in Grande-Synthe – FR. Hieronder het verslag van Vrijdag 07 Sept. Tekst Nicolette Johns en met foto’s José Gallois. Klik HIER om zijn gehele fotoalbum van dag 1 te bekijken.
Voor het eerst in de geschiedenis van TBA? gaat de reis naar het noorden van Frankrijk, beter gezegd Duinkerke, voor het Bay-Car Blues Festival een festival dat al vierentwintig jaar bijzondere line-ups weet te verzorgen. Plaats van handeling is het theater en congrescentrum van het nabij gelegen agglomeratie Grande-Synthe. Maar zoals u als lezer van ons gewend bent maken we er altijd een écht uitje van en dus wordt er halverwege de rit samen met onze bevriende chauffeurs heerlijk geluncht in Middelkerke. Voldaan van de zeetongetjes, varkenswangetjes, filet mignon én dessertjes hebben we een mooi bodempje gelegd voor een avondje dat met een mooie cava en lekkere biertjes gevierd zal gaan worden. Nadat we als VIPs zijn ontvangen door de organisatie van Bay-Car Blues kiezen we een strategische plek aan een tafeltje in de buurt van het podium. Er is bediening aan tafel maar we kunnen ook zelf naar de twee bars die op de flanken van de zaal staan opgesteld. Drankjes worden voorzien van een knabbeltje én ook kan de lekkere trek gestild worden. Dit alles voor zeer schappelijke prijzen (bijv. biertje @ € 3,50) die met cash dan wel pin afgerekend kunnen worden. Er is festival-merchandise te koop maar ook is er de bekende cd-stand die we kennen van de Belgische festivals.
Voordat de deuren om zes uur open gesteld worden staat er al een behoorlijke rij vaste bezoekers; zij willen het liefst allemaal het beste zicht vanaf eerste rij tafeltjes. Een half uurtje voor aanvang van het hoofdprogramma is er op een klein podium muziek van de Suwalki Blues Band, een band afkomstig uit de Poolse zusterstad van Grande-Synthe. De bandleden spelen herkenbare bluescovers en originals.
De zanger Tomasz Kierejsza is redelijk bij stem, zijn begeleiders Bogdan Topolski op gitaar, Krzysztof Filipkowki op piano, ritme-sectie Mariusz Panasiewicz (bass) en Pawel Filipkowki (drumms) weten echt wel de Franse mosterd gehaald moet worden maar met de uitspraak is het nog wat stoeien….Het publiek maalt er niet om die zijn nog druk bezig hun mede blues-liefhebbers te begroeten.
Om 19:15 uur wordt het publiek officieel verwelkomd door onze M.C. voor de komende twee dagen Hubert Quenu. Hij vertelt ons dat er op het main-stage wordt afgetrapt met The Suitcase Brothers uit Spanje.
Het duo bestaande uit Santos Puertas (gitaar/vocals) en Víctor Puertas (blues-harp/vocals) komen uit Barcelona maar als muzikanten bestegen ze al vele internationale podia. Beiden broers vertoefden jarenlang in de US dus hun uitspraak van het Engels is onberispelijk.
Samen brachten de broer inmiddels vijf albums op de markt waarvan Love, Truth and Confidence uit 2023 een eerbetoon aan Sonny Terry & Brownie McGhee de laatste is. Naast het uitbrengen van geluidsdragers zijn de broers ook actief in het schrijven van soundtracks zo won de soundtrack van de film El Bola (Achero Mañas) maar liefst vier Goya Awards. Ook heeft Victor Puertas samen gewerkt met Max Genouel (The Freaky Buds en Low Land Brothers), zelf zag ik Victor als toetsenist bij Dave Herrero op Moulin Blues en Kwadendamme in 2019. Als duo wonnen The Suitcase Brothers in 2013 de International Blues Challenge in Memphis.
De ‘hermanos’ – nog niet zo lang geleden geland en snel gegeten – starten met hun tribute aan de Piedmont blues; ‘Cornbread, Peas and Black Molasses’. We zijn getuige van een goed opgebouwde set wat met veel plezier door de Suitcase Brothers gebracht wordt.
Effecten voor de blues-harp worden door Victor versterkt door een mok tegen de onderkant van de mondharmonica te houden. Het fingerpicking van Santos op de Tanglewood gitaar is aangenaam en virtuoos.
Het moet voor een Spanjaard een makkie zijn ten opzichte van de traditionele Spaanse gitaar (Flamenco). Ook zijn vocals liggen lekker in het gehoor.
We zijn getuige van originals zoals ‘One Dime Blues’ van Blind Lemon Jefferson, ‘Smokestack Lightning’ van Howlin’ Wolf maar ook het door Victor Puertas zelfgeschreven ‘This Is The Right Time’. M’n nekharen staat rechtop bij de cover van de gospel ‘Just a Closer Walk With Thee’ dat wereldkundig werd gemaakt door Louis Amstrong en Mahalia Jackson. Met J.B. Lenoir’s ‘Mama Talk To Your Daughter’ wordt de set over een hele ander boeg gegooid want het publiek wordt opgezweept mee te klappen en het refrein mee te zingen. Lekker up-tempo en eerlijk gezegd was daar wel even behoefte aan.
Het tempo blijft erin met het wat bluegrass-achtige ‘Sarah Jane’ waarbij de mondtrompet ook zijn intrede doet. Onze M.C. Hubert Quenu vraagt of we nog meer willen horen van deze excellente openers The Suitcase Brothers; natuurlijk willen we een toegift! Dave Bartholomew’s ‘Love No More’ is voor de hermanos Puertas de absolute afsluiter alvorens zij van hun held John Fohl die in de tweede act staat gaan genieten. The Suitcase Brothers zouden zeker ook op een festival in de Low Lands niet misstaan!
Na een korte pauze muzikaal weer ingevuld door de Suwalki Blues Band is het rond kwart voor negen tijd voor de tweede act van dit succesvolle, sympathieke en goed verzorgde Bay-Car Blues Festival. Johnny Sansone zal samen met zijn all American band het podium beklimmen.
Voor Johnny Sansone is de blues al sinds zijn achtste levensjaar een roeping. Nadat hij de saxofoon en mondharmonica had ontdekt en vervolgens de gitaar, accordeon en piano, leidde hij het leven van een reizende bluesman door de Verenigde Staten. Hij vestigde zich in 1990 in New Orleans en bracht in 1991 zijn eerste album uit. Na talloze samenwerkingen en twaalf albums won hij in 2012 Song Of The Year Award bij de Blues Music Awards.
Zijn nieuwste album, ‘Into Your Blues’ werd in 2022 zeer goed ontvangen in de media. Keer op keer worden zijn instrumentale kwaliteiten op de blues-harp en accordeon geprezen evenals zijn vocals en zijn songwriter skills. Zelf heb ik de man nog nooit live mogen zien optreden al heb ik wel via de streaming platforms naar het met Luther en Cody Dickinson (North Mississippi Allstars) gemaakte album ‘Hopeland’ uit 2018 geluisterd. Ook dit album werd door muziekcritici zeer goed ontvangen bovendien was het album het bestverkochte album op het New Orleans Jazz & Heritage Festival van 2018! Het publiek is klaar, mijn tafelgenoten en ik zijn klaar voor een reis naar NOLA!
Naast Johnny Sansone op vocals/blues-harp/accordeon/gitaar zien op gitaar John Fohl, op toetsen zien we Tom Worrell, de ritme-tandem bestaat uit drummer Russ Broussard en bassist Jeffrey Bridges. Sansone is een rijzige gestalte, een gesoigneerde man die de gave heeft direct het publiek in vuur en vlam te zetten; er wordt geopend met de kleine accordeon. Zijn stem is rauw en rafelig; u raad het al…..zo’n stemgeluid waar ik fan van ben.
Al bij de tweede song ‘Give Me A Dollar’ is het feest op het Bay-Car Blues Festival in het Palais Littoral van Grande-Synthe begonnen! ‘Give me a dollar and watch me dance” zingt Sansone maar ikzelf hoef geen dollar want ik heb moeite om te blijven zitten bij deze carnavaleske crescent city cajun sound. Wat een energie straalt deze 68 jarige Sansone nog uit zeg, heerlijk! Even uitblazen mogen we met het uit 1997 stammende slow-blues nummer ‘Crescent City Moon’ waarin een hoofdrol voor gitarist John Fogl is weggelegd, zijn gitaarspel is virtuoos, vloeiend, verfijnd maar ook vurig.
De vocals zijn krachtig, de passie waarmee deze man hier op het podium staat is overweldigend. Waarom zagen we deze man niet vaker op festivals in Nederland en/of België? De NOLA sound wordt nog maar eens bevestigd als alle bandleden voor de percussie zorgen samen met drummer Russ Broussard die tegelijkertijd het washboard met de lepel geselt als de drummvellen bijna aan flarden slaat in ‘Uncle Joe’.
Soulvol gaat de set voort met ‘Desperation’ waarbij de frontman inmiddels de gitaar heeft omgehangen; Sansone blijkt linkshandig te zijn. Mijn god wat is dit goed zeg; de solo van Tom Warrell op de B3 maakt dat ik de tranen voel opwellen. Deze Johnny Sansone en zijn all American band zijn voor mij de live-revelatie van het jaar. Hulde aan de programmeurs van Bay-Car Blues Festival! Creole time luidt de klok als Sansone het podium laat aan John Fogl die ‘n niet onverdienstelijk zanger blijkt; hij en Warrell zorgen met hun solo’s voor hoog kippenvel.
Als Sansone in z’n kleurige Pedro Mirales’s instappers weer het podium opkomt horen we in ‘Plywood Floor’ weer zijn bezielende en bevlogen blues-harp door de zaal schallen dat overigens uitstekend wordt geregeld door Kevin Spencer van Societé Spencer.
Ik móet dansen en ik verbaas me er dan ook over dat niet méér bezoekers dat doen want hoe kan een mens hierop níet dansen? ‘Into Your Blues’ is de titeltrack van het meest recente album en blijkt een van de laatste songs van de reguliere set te zijn. Natuurlijk hoeft onze M.C. Hubert Quenu ons niet veel aan te sporen om een toegift te bewerkstelligen.
Johnny Sansone en zijn band geven nog één alles wat ze in zich hebben met ‘You Don’t Have To Walk The Plank Of A Sinking Ship’, waarbij het publiek nog maar eens mag genieten van superieure solo’s van Tom op de B3 en van bassist Jeffrey Bridges. Een memorabele show van Johnny Sansone en zijn band die overigens worden geboekt door Gimme Me Some Music agency (klik HIER) van Fred Klee en is zéker voor Nederlandse en Belgische festivals en/of podia een dikke, vette aanrader om te programmeren!
Weinig tijd om bij te komen van deze set is er niet want een kwartier later zo rond kwart voor elf kondigt Hubert Quenu de laatste act van de eerste dag Bay-Car Bues Festival 2025 aan. Ms. Nickki met haar Franse begeleiders onder leiding van drummer Pascal Delmas.
Nicole ‘Ms. Nickki’ Whitlock is een 48 jarige blueszangeres geboren in Holly Springs – Mississippi tegenwoordig residerend in Memphis – Tennessee. Ms. Nickki beklom al eerder de planken van het Cahors Blues Festival, Blues Sur Seine, Beautiful Swamp Blues Festival in Calais, het Spaanse Cameros Blues Festival, Dublin Blues Festival en het Zwitserse Blues Rules Festival.
De dame neemt je mee op een reis door de zuidelijke staten waar de blues haar roots heeft. Volgens het programma boekje belichaamt de dame de kracht van gospel en de zoetheid van soul. Haar belangrijkste invloeden lees ik zijn Denise LaSalle, Aretha Franklin en Tina Turner.
We zijn klaar voor een pot vette soulvolle blues! De Soul Connection band bestaande uit gitarist Florian Royo, toetsenist Vincent Pollet-Villard en het ritme duo bassist Antoine Escalier en drummer Pascal Delmas warmt het publiek alvast op alvorens Ms. Nickki met een redelijke vertraging de bühne opstapt….. In goed Frans “je m’appelle Ms. Nickki” begroet ze uiteindelijk haar fans.
Er wordt geopend met het toepasselijke ‘Bluesparty Tonight’ waarbij me meteen opvalt dat de gitaar op dient te passen het stemgeluid van Ms. Nickki niet te overstemmen. Kittige sprongetjes zijn de omlijsting bij ‘Soulful Dress’.
Er wordt flink doorgepakt met de cover van Al Green’s ‘Take Me To The River’. Gitarist ‘Flo’ speelt al sinds 2009 met de dame uit Holly Springs en dat zie je terug in de wisselwerking tussen de twee.
Haar versie van Chris Stapleton’s ‘Tennessee Whiskey’ krijgt een knappe soul-twist. Funky gaat het voort met ‘Clean Up Woman’ waarbij ze grif met haar zakdoekje zwaait…..
Het zelfgepende ‘Smoking In Bed’ zal wel ondeugend bedoeld zijn maar mij raakt het geenszins en tekstueel heeft het ook weinig om het lijf. De meningen aan mijn tafel zijn eensgezind; een anti-climax nà Johnny Sansone en zijn band maar wellicht we verwend geraakt. Haar charisma wint het wat mij betreft van haar talent maar het publiek smult van haar show en daar gaat het per slot van rekening om.
Morgen weer een mooie festivaldag in het vooruitzicht, nu terug naar ons onderkomen voor de nacht in het nabijgelegen Dunkerque!
Lees HIER het verslag van Bay-Car Blues Festival 2025 – Dag 2
