Mark Hummel & The Blues Survivors Feat. Anson Funderburgh traden donderdag 06 November 2025 jl. op in LantarenVenster – Rotterdam. Tekst Nicolette Johns met foto’s van José Gallois. Klik HIER om ‘t gehele album te kunnen bekijken.
Het is alweer twee jaar geleden dat we voor het laatst LantarenVenster binnenstapten voor een concert. De lobby is ‘under construction’ zien we; de bar heeft een prominentere plaats én een aanzienlijke vergroting van oppervlakte ondergaan waardoor de organische gewelfde trap naar de bovengelegen bioscoopzalen zelfs is vervangen door een kleiner formaat. Wat bleef is de ruimte voor de DJ die dit setje TBA?-verslaggevers nog kent uit de tijd dat er wekelijks bij IT-records in Rotterdam gewinkeld werd voor nieuwe cd-releases.
De reden dat we na een lange afwezigheid weer in het pluche van LantarenVenster zullen plaatsnemen is dat hier Mark Hummel’s Blues Survivors hun tweede concert op Nederlandse bodem van een imposante reeks Europese concerten zullen gaan geven.
Zanger/blues-harpist Mark Hummel werd geboren in New Haven, Connecticut (15-12-1955), groeide op in Los Angeles maar resideert alweer heel wat jaren na allerlei omzwervingen in New Orleans. Hummel wist al velen onderscheidingen dan wel nominaties op zijn naam te schrijven zoals twee Blues Music Awards en een nominatie voor een Grammy Award. Mark Hummel vatte in 1970 de mondharmonica op en wordt sindsdien beschouwd als een van de beste blue-harpisten van zijn generatie.
Dankzij meer dan dertig opnames sinds 1985, waaronder het met ‘n Grammy genomineerde ‘Remembering Little Walter’ (2013 en onderdeel van de Blues Harmonica Blowout cd-serie). Ook is Hummel bekend voor zijn ‘Blues Harmonica Blowout’ dat in 1991 voor het eerst het levenslicht zag en waar hij legendes zoals Carey Bell, James Cotton John Mayall en Charlie Musselwhite liet horen.
Hummel’s muziek is een ware weerspiegeling van de voor de hand liggende invloeden uit de periodes waarin hij in Los Angeles en San Francisco woonde. In 1979 richtte Hummel The Blues Survivors op maar tourde ook met Bob Stroger, Jimmy Rogers en Duke Robillard. Mark’s authentieke stijl varieert van West Coast blues tot Chicago blues, Delta blues en swing. Na een halve eeuw ‘on the road’ en een dertigtal albums waarvan zijn laatste wapenfeit True Believer in 2024 uitkwam is zijn passie voor de rootsmuziek nog immer niet gedoofd. Hummel weet zich altijd weer te omringen met klasse musici.
Deze tour zijn The Blues Survivors Bill Stuve (Rodd Piazza) op bass en Wes Starr (Marcia Ball, Omar & The Howlers én Delbert McClinton) op drumms én niemand minder dan meestergitarist Anson Funderburgh (The Rockets, Sam Myers)!!
In goed gezelschap van ‘onze TBA?-man in Culemborg’ en zijn siblings zien we half negen ‘sharp’ Hummel en zijn mannen voor het voetlicht van LantarenVenster stappen; de zaal zit voor 85% vol en dat is lekker spelen lijkt me. Geopend wordt er swingend met het instrumentale ‘Greaseland Boogie’, een lekkere binnenkomer die deze donderdagavond goed in gang weet te zetten.
Tijdens de opvolger ‘Oh La La’ horen we Mark niet alleen op de smoelenschuiver maar ook op zang; de stembanden moeten nog een beetje worden opgewarmd maar Anson’s eerste solo van de avond vergoed veel.
De uit Plano – Texas afkomstige Funderburgh wordt de veertiende van deze maand 71 en is dankzij zijn vaardigheid en bijzondere stijl op de zes snaren een van de meest representatieve en prestigieuze gitaristen van de blues geworden; “made in Texas en Chicago” aldus de meester zelf. De solo bewijst dat Funderburgh ondanks het ouder worden nog niets aan souplesse heeft ingeboet.
Little Walter wordt gememoreerd en geëerd door de vertolking van diens ‘Who’ dat ook op Hummel’s laatste album ‘True Believer’ schittert. De rake, constante klappen van Wes Starr op de drumms – die wat later zal blijken gedurende de hele avond finesse en energie perfect weet te combineren – heeft een noodgedwongen bijzondere manier van zijn kwastjes beetpakken. In 2003 verloor hij in een ongeluk met z’n zaagtafel een substantieel gedeelte van z’n duim waardoor hij nu tussen wijs- en middelvinger de stokken en kwasten de baas is.
Nóg een cover horen we; deze keer van Muddy Waters. Het publiek is getuige van een bovenste beste uitvoering van ‘She’s Got It’ dat samen met het vakmanschap van Bill Stuve, die ook in dit nummer de basslijn weer meesterlijk gestalte geeft, vormen deze Blues Survivors een meerwaarde die bijna niet te categoriseren is. Tegen deze achtergrond zijn we getuige van wat bijna op een muziekles lijkt in het beste van Chicago, West Coast en/of Delta blues. De frontman vertelt het aan zijn lippen hangende en aandachtige, respectvolle publiek dat hij in 2012 ook al eens bij LantarenVenster te gast was. “Do I still look the same? Yes is the right answer” vraagt hij ons met een knipoog.
Er wordt vervolgd met ‘Midnight Hour Blues’ dat van het uit 2016 daterende Golden State Lone Star Blues Revue album afkomstig is; een song dat zich uitermate leent voor Anson Funderburgh eens goed uit te pakken op de Fender Stratocaster. Hummel’s vocals en zeer karakteristieke blues-harp, samen met Anson’s Texaanse gitaarspel, getuigen van een bijzondere opvallende cohesie van beider muzikaliteit.
De term ‘Ghosted’ is urban slang voor het ineens niets meer van een vriend vernemen zonder dat er iets voorgevallen is. “I’ve been ghosted December 15, Christmas and Halloween” zingt Hummel maar dat zullen de bezoekers van LantarenVenster vanavond na het bijwonen van dit optreden nooit gaan doen want het optreden is groots maar tegelijk erg intiem waardoor we ons als Mark’s vrienden voor het leven voelen. Anson’s minimalistische gitaarspel, dat naadloos samen weet te smelten met de ritme-sectie, is een hoogtepunt dat wordt gesterkt door Bill’s bronstige bass én vocals tijdens het chorus. Het bewijs dat welk wereldpodium dan ook hun natuurlijke habitat is waarbij het collectief een aanstekelijke charme en hoog niveau van ‘coolness’ uitstraalt.
‘Headed For A Heartache’ laat alweer Bill Stuve in het chorus horen maar ook zijn de toeschouwers weer getuige van een sublieme solo op Strato van Funderburgh. De mooie fade-out geeft het nummer wat mij betreft extra elan. De show is een demonstratie van zowel hoog niveau van superieure muzikaliteit als finesse en elegantie. Mark Hummel’s frasering en zijn energieke blues-harpspel heeft zóveel flair dat het een waar privilege is dit optreden te ‘mogen’ meemaken.
Als we een wat latin-achtig nummer horen is de chromatic harmonica door Mark’s lippen omsloten, zijn spel is ook hierop weer ontzagwekkend en betoverend. Starr’s kwasten omlijsten het geheel op passende wijze. Up-tempo is ‘Jackknifed’ dat ook op True Believer is te vinden; de song heeft een lekkere rock ‘n roll groove waarbij het steeds moeilijker wordt in het pluche te blijven zitten. Anson Funderburgh schittert opnieuw in ‘Stop Messin’ Round’ dat door Clifford Adams & Peter Green werd geschreven voor Fleetwood Mac. De participatie wordt gevraagd als we bij True Believer’s track nummer vijf ‘What The Hell’ zijn aanbeland. Een song waarmee Mark zijn publiek een knipoog geeft over de toestand van de wereld waarin momenteel moeten leven. Hummel’s fans zingen maar al te graag het chorus mee.
De avond is een aaneenschakeling van ‘top notch’ opvoeringen en vertolkingen zonder geneuzel van wisselen van gitaren, gewoon van toonsoort A naar E naar D naar B en weer terug. We zijn een stil publiek vindt Mark en hij hoopt dat we toch hebben genoten hebben tot nu; een luid applaus ter bevestiging volgt grif. De titel zegt het al een beetje met de cover van Little Walter’s ‘I Gotta Go’ nemen Mark Hummel en z’n Blues Survivors afscheid van Manhattan aan de Maas.
Het werd een hele aangename en bijzondere avond waarmee Hummel lijkt te benadrukken dat we allemaal maar op doorreis zijn en dat we nu toch op deze aardkloot rondstappen er maar het beste van kunnen maken. We moeten ons laten inspireren en laten betoveren door de blues maar vooral door het volle vitale geluid van zijn smoelenschuiver die keer op keer weet te overtuigen. Anson Funderburgh heeft ondubbelzinnig laten zien waarom hij een van de grootste Texaanse bluesgitaristen is, behept met een helder geluid dat precisie en elegantie uitstraalt en waarbij hij van elke noot pure, verstilde emotie weet te creëren.
U als lezer begrijpt dat na een show als deze de band rond de klok van tien nog niet naar het hotel gestuurd kon worden. Het publiek is nog getuige van twee toegiften waarvan de eerste ‘Some Day’ door bassist Bill Stuve wordt gezongen. Stuve bewijst hiermee dat hij niet de doorsnee nerdy bassist is want deze kerel kan écht zingen zeg!
Voor de afwisseling geeft Anson nóg maar eens een soepele, solide, soulvolle solo weg op zijn trouwe Strato deze keer omklemd door een capo en zien we Mark Hummel in de begeleidende rol.
Als absoluut slotstuk horen we nog een hele fijne cover van Lazy Lester’s ‘Blues Stop Knockin’ ‘ een fijne rock ‘n roller om de mooie avond in LantarenVenster mee af te sluiten. Mark Hummel’s Blues Survivors spelen de blues zoals blues bedoeld is. Met meeslepende mondharmonica van Hummel en gierend gitaarwerk van Anson Funderburgh! De fans van West Coast blues, Chicago blues, Delta blues en swing werden vanavond op hun wenken bediend.
The Blues Alone? bedankt Thomas Toussaint voor zijn gastvrijheid en de gelegenheid dit optreden te hebben mogen optekenen en fotograferen. Tot de volgende keer!
