The Hokum Syndicate - Keep On Walking

Album: Keep On Walking
Artist: The Hokum Syndicate
Record Label: Natural Records
Release Date: 17/10/2025

Recensie: Nicolette Johns

Promoshot: Vera van Faassen

The Hokum Syndicate brengt de muziek tot leven die ooit klonk in de rokerige kroegen van het diepe zuiden van de Verenigde Staten, in de periode 1890–1930. De band speelt hoofdzakelijk eigen werk en geeft daar een eigenzinnige interpretatie aan, geworteld in de vroege Amerikaanse muziekstijlen. Dat staat er the lezen op de website van het in 2024 opgerichte collectief The Hokum Syndicate. Artiesten als Tampa Red (USA) en C.W. Stoneking (AUS) brachten en brengen deze muzieksoort uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw voor het voetlicht en nu is er dan ook een Nederlandse band die ons vertrouwder gaat maken met het genre. Naast frontman/zanger/gitarist/blues-harpist Bo Brocken horen we Rob Geboers op piano en accordeon, de ritme-sectie bestaat uit up-right bassist Marco Oonincx en drummer Fokke de Jong. Gastmusici zijn Ad van Erp op klarinet en William Kroot op trompet. Bo Brocken schreef dertien van de veertien nummer zelf met uitzondering van de traditional The Longest Train I Ever Saw.

Wellicht heeft het genre wat uitleg nodig; Hokum is een muziekstijl die het midden vindt in de stijlen van Hot Club Jazz, Ragtime, Vaudeville en Delta-Blues en die in juke-joints en rokerige NOLA nightclubs te horen was. De teksten van de songs waren meestal van ondeugende aard, bedekte termen c.q. metaforen voor sexuele excapades.

Zoals gezegd veertien songs omvat dit album en meteen bij de opener ‘D.I.Y.’ oftewel doe-het-zelf zet deze track met z’n vrolijke melodie de toon voor het verdere album. Het is een song met ‘n knipoog naar oude jug-muziek, Brocken’s vocals klinken zelfverzekerd en wellicht schreef hij de tekst over het immense project dat hij jaren geleden aanging een oude Overijsselse boerderij om te bouwen tot woon- en studioruimte. De ritme-sectie heeft een overtuigende ‘stomp’ dat door de piano van Rob Geboers iets speels krijgt. De opvolger ‘Leaving New Orleans’ heeft een somber thema maar toch is de melodie niet alleen melancholisch maar heeft het ook een swingende groove. Mooi zijn de klarinet van Ad van Erp en de trompet van Willem Kroot. Toen Bo Brocken van Den Bosch naar Sibculo verhuisde moet hij de titel van het volgende nummer ‘I Live In A Ghost Town’ in het begin vaak gedacht hebben. De gitaar klinkt hierin grimmig en grauw met stevige riffjes en distortion-achtige solo’s. “The haunting spirits won’t leave me alone” zingt de 2015 Dutch Blues Challenge winnaar Brocken, de trompet van Kroot versterkt de verlatenheid en mede door de accordeon van Geboers visualiseren we moeiteloos een Mexicaanse Día De Los Muertos.

Met een opzwepend Bo Diddley-ritme begint Fokke de Jong op drumms het olijke ‘Don’t Spill It On The Floor’ waar alweer die klankvolle klarinet van Ad in te horen is. Naast de vrijpostige vocalen van Bo horen we hem in dit nummer ook op de kazoo. Een song met een ‘old school’ ragtime flair! ‘Carrots And Sprouts’ handelt over de vreugde van het hebben van een moestuin achterom, hierin horen we Brocken op de banjo. De piano van Geboers zorgt voor die vrolijke vaudeville-groove. Marco Oonincx op de up-right bass is de opmaat naar het ‘Suitcase And A Kiss Goodbye’ dat emotioneel geladen lijkt maar dan wel op een vrolijke melodie waarvan ik persoonlijk de vingers aflik bij het horen van Marco op de ‘dikke dame’.

‘My Sweet Jelly Roll’ lijkt met een distortion op de zangmicrofoon opgenomen te zijn – wat ik graag hoor – ook hier weer kazoo en van Erp op de klarinet die het swing-ritme ondersteunen. Een track die de humor en levenslust van het collectief laat horen. ‘Taxman Blues’ is een resoluut rauwe blues, teksten over de ‘blauwe brief’ en maatschappelijke ‘lasten’ maken dat we een lamenterende blues-harp mogen beluisteren. Top nummer! ‘The Wanderer’ heeft een rustiger groove maar is toch geenszins een ballad. Deze laatste twee songs geniet ik meer van de vocal-opnamen; minder opgeschoond, minder omlijnd en relaxter. Frivoliteit overheerst in ‘The Scoopin’ Spoon Jig’, de compositie zit vol met snelle riffs, voetjes van de vloer – àls je tenminste het ritme nog bij kan houden – bij deze snelle shuffle-groove.

De melodie van ‘Going Back To The Country’ handelt over de beslissing de randstad te verruilen voor de provincie. De song is heerlijk laid-back, de kwasten op de snare-drumm van Fokke de Jong en lichte aanslag op het ebony & ivory van Rob Geboers maken dit het rustpuntje van het album. Het titelnummer ‘Keep On Walking’ vat de kernboodschap van het album samen. Bo’s gitaar is leidend naast de ritme-sectie in de ‘loopende’ groove. De enige niet zelfgeschreven track op deze CD heet ‘The Longest Train I Ever Saw’ wat een vertolking is van een traditional. Een mooie reflectie op de tijd waar reizen met de trein nog het enige snelle vervoermiddel was.

De afsluiter van Keep On Walking heet ‘Closed Front Door’ en is een ingetogen einde door het sloom schuifelend snarengebruik; de mute op Willem’s trompet is zeer smaakvol gekozen. We horen hierin weinig drumms, de up-right bass is subtiel en zacht en ook de piano krijgt een lichte beroering.

Een leuk album vol compacte tracks met ‘punch en attitude’!!

Tracklist:.