Rod Picott stond Dinsdag 30 September 2025 jl. in Muziekhuis Qbus – Leiden. Tekst Keimpe Sliep en foto’s Paul de Vries. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
Tijdens zijn laatste rondreis door Europa is Rod Picott uit Nashville, Tennessee voor de laatste keer in Nederland te zien en te horen. Aan de Qbus Club in Leiden de eer om de zwanenzang van Picott in te leiden voordat hij in november daadwerkelijk een punt zet achter een kwart eeuw omspannende carrière. Om met de deur in huis te vallen: Van Polanen Presenteert maar weer eens een Americanaparel.
De aankondiger van de avond vangt aan met een nieuwigheidje. Namelijk een kort interview met de muzikant van dienst. Rod Picott ondergaat voor zijn optreden een korte bevraging over het hoe en waarom van stoppen met het maken van muziek.
Dé prangendste vraag is wat Picott’s voorkeur heeft: het maken van songs of het maken van boeken? Boeken schrijven is nu eenmaal gevarieerder dan liedjes schrijven. De kans bestond dat z’n liedjes meer dan twintig minuten zouden gaan duren en dat wil Picott zijn luisterend publiek niet aandoen. Vandaar dat het schrijven van boeken en korte verhalen de voorkeur heeft.
Of Picott (spreek uit: pei-kot) het toeren gaat missen is een understatement. Natuurlijk gaat hij dat missen! Maar toeren is zwaar. Ondanks alle hulp die hij krijgt om het makkelijker te maken maar hij gaat het zeker missen, aldus de singer-songwriter. En uiteindelijk is ook het financiële aspect een belangrijke reden geweest om de gitaar aan de wilgen te hangen.
Maar vanavond wordt dus nog eenmaal en voor de allerlaatste keer in Nederland de gitaar met veel passie om de nek gehangen van dit absolute fenomeen onder de singer-songwriters.
Tijdens opener ‘Digging Ditches’ valt het geluid van gitaar en microfoon weg en bidt Picott op cabareteske wijze naar boven hem dit niet aan te doen. Niet nu! Zò slecht waren z’n platen toch niet? Hij krijgt de lachers op zijn hand en de ban is gebroken.
Met “welcome to my retirementshow sponsored by Viagra”, heet Rod Picott een zo goed als volle Qbus welkom voor zijn allerlaatste show in Nederland. ‘Next Man In Line’ wordt ingezet. Een fijne countryrocker van zijn laatste plaat.
Alle bandsongs zoals we die op zijn platen vinden worden tot op het bot uitgekleed. Maar Picott weet met zijn fijne beheerste gitaarspel de liedjes solo uitstekend in balans te houden.
Voor het grote publiek is Rod Picott altijd wat onder de radar gebleven. Maar de echte kenners weten wel beter want welke site je er ook op naslaat, telkens lees je weer dat Rod Picott een van de betere singer-songwriters van deze tijd is.
Feit is dat Picott met pareltjes als ‘Revenuer’ en ‘Rustin’ Belt Fields’ live enorm weet te boeien en hij naar mijn mening tot de allerbesten behoort.
De lichtkorrelige rasp op zijn stem in ‘Lover’ en ‘Mona Lisa’ doet mij in de verte denken aan die van een jonge Tony Joe White.
We ervaren vanavond een zeer onderhoudend optreden, wat nooit verveelt. Mede ook door de verhalen tussendoor en natuurlijk straalt de melancholie er vanaf. Je voelt vanaf begin af aan de lading dat dit de laatste is en dat maakt het ook zo’n bijzonder optreden. En Picott voelt zich goed; hij vertelt: “waren er jaren van driehonderd shows per jaar dan zijn dat er deze jaargang nog slechts zevenenvijftig geweest.” Een gestage afbouw naar zijn muzikale pensioen is zijn deel maar vanavond in de Qbus waren wij absoluut een van de beste, misschien wel dè beste, crowds ever. Een stukje Amerikaanse dankbaarheid, denk ik.
Blijkbaar is Picott gewend aan twee sets per show want hij benoemt dat de show van vanavond maar uit één set bestaat. Voordeel is dat we bier kunnen halen want hij ziet dat we dat nodig hebben. Een beetje herrie tijdens het spelen van zijn liedjes vindt ie geen enkel probleem. Een stukje Amerikaanse onverschilligheid, denk ik?
Rod Picott is een mooi voorbeeld van de singer-songwriter annex verhalenverteller die zijn (humoristische) road-stories naadloos betrekt bij zijn liedjes. Verhalen die volgens Picott niet per se altijd over het liedje zelf gaan.
‘Gettin’ To Me’ bijvoorbeeld wordt voorafgegaan door een grappige anekdote over Fred Eaglesmith. Een van zijn grote vrienden waarmee hij deze song schreef. Fred, een Amerikaan met Nederlandse roots, staat bekend om zijn enorme spreekdrang. Tijdens een lange rit door de woestijn in een ’65 Falcon krijgt Picott door het vele praten van Fred niet de kans om te zeggen dat de passagiersdeur kapot is. Als Fred èèn seconde stopt met praten valt ie door de kapotte deur uit de auto. De praatgrage Fred heeft de rest van de rit geen woord meer gezegd. Picott laat echter niet na Eaglesmith een grote motor in zijn carrière te noemen. Van hem leerde hij in vier uur meer dan van wie ook in zijn hele muzikale leven.
Dit allerlaatste optreden op Nederlandse bodem nadert zijn einde. Gekscherend memoreert Picott dat elke show waar hij ook maar speelt zich eenzelfde ritueel afspeelt. Namelijk dat iemand een liedje of vier voor het einde van de show op zijn horloge kijkt. “Nog maar een paar liedjes”, verzekert hij ons lachend, “en dan is het echt voorbij.” Picott gespt zijn mondharmonica om en zet het tedere ‘I Might Be Broken’ in, een liedje wat hij alweer elf jaar geleden schreef met zijn vroegere liefje, Amanda Shires.
En dan het allerlaatste liedje van Rod Picott op Nederlands grondgebied is ‘The River Runs’, een tearjerker welke Rod Picott ooit samen schreef met Slaid Cleaves. De aankondiging hiervan is een emotionele. Picott lijkt oprecht ontdaan met het besef dat zijn muziekcarrière nu echt (zo goed als) over is. Hij bedankt de Qbus nog maar eens. En met een speciaal bedankje voor licht- en geluidsman Wilco en Hans voor de goede zorgen stapt Picott dan enigszins weifelend, voor de laatste keer in ons land, het podium af naar de backstage ruimte. Een uitzinnige Qbus is getuige.
Datzelfde uitzinnige Qbus is ook getuige van een encore die zijn weerga in Americanaland niet kent! Iedereen vraagt zich wel eens af welk liedje hij in zijn carrière nog eens zou willen spelen. Voor Rod Picott is dat Bob Dylan’s wonderschone ‘I Want You’! En ondanks dat hij een stukje tekst kwijt is staat de titel van dit nummer symbool voor een ongekend afscheid van een schitterende singer-songwriter. En misschien vangt het stiekem ook zijn verlangen om in de toekomst toch weer met zijn gitaar en die grofkorrelige raspstem het podium te betreden en publiek te vermaken. Op een manier zoals alleen Rod Picott dat kan en zoals hij dat vanavond dubbel en dwars heeft bewezen.
Ik hoop het!
