Toby Lee en zijn band speelden Donderdag 25 September 2025 jl. in Muziekhuis Qbus – Leiden. Tekst Nicolette Johns en foto’s José Gallois. Klik HIER om zijn gehele album te kunnen bekijken.
De twintigjarige Toby Lee uit Oxfordshire, UK werd drie keer bekroond als UK Young Blues Artist Of The Year, in 2018 (!!) vertegenwoordigde hij de UK op de IBC in Memphis. De nog jonge Toby stond samen met o.a. Buddy Guy, Billy Gibbons, Peter Frampton en natuurlijk met Joe Bonamassa (Royal Albert Hall) op het podium. Hij besteeg een podium op Glastonbury, stond in een Londens West End theater (incl. Olivier Award) én was afgelopen oudejaarsavond te zien bij de Jools Holland’s Hootenanny. Kortgeleden te zien op Gent Jazz, in Den Haag en voor de tweede keer in Tegelen en nu dan in de Leidse Qbus.
Toby Lee is ondanks zijn jonge leeftijd nu al een gelauwerd gitarist en zanger wiens talent overal onderkend wordt. Toby wordt vaak beschreven als een muzikant die in het verkeerde tijdperk geboren is, toch komt deze roem niet plots uit de lucht vallen want Toby betovert zijn publiek al vanaf zijn tiende jaar! Nadat hij op achtjarige leeftijd een clipje stuurde naar idool B.B. King werd hij door diens dochters op zijn tiende naar Memphis overgevlogen om op de begrafenis van de blueslegende te spelen. Inmiddels is het autodidactisch wonderkind een opmerkelijke verzameling prijzen en onderscheidingen rijker en heeft hij een niveau die zijn leeftijd te boven gaat. Toby Lee had zelfs al een nummer één plaat in de UK Blues Chart en na zijn debuutalbum Aquarius dat bovenaan op de Official Jazz and Blues Album Charts stond en het uit 2022 daterende Icons Vol. 1 bracht hij in 2024 zijn eerste album met originele composities – House On Fire – uit. Deze release werd ondersteund door een “100-date tour” zestig shows met rhythm & blues – daar is ‘ie weer – Jools Holland en veertig optredens met zijn eigen band w.o. dus Glastonbury. Zijn populaire ‘Sunday’s online jams’ leidden tot optredens in wereldwijde tv-shows, w.o. Little Big Shots (VS, Spanje, VK), The X Factor en de Ellen DeGeneres Show (VS). Ook zijn optreden op het Blues Heaven Festival van Denemarken met Ronnie Baker Brooks ging viraal en werd maar liefst 100 miljoen keer bekeken. Inmiddels staat de twintigjarige Toby Lee al tien (!!) jaar te boek als Gibson Artist, als er ooit iets aantoont dat we het hier hebben over een uitzonderlijk dan is het dit wel!
Na de introductie van Qbus Club’s MC Fons Delemarre is het om kwart voor negen tijd voor de jonge man hier in Leiden zijn reputatie als “one of the best guitarists and a future superstar of the blues” (quote J. Bonamassa) te bevestigen. Er wordt geopend met een geluidsfragment waarin Elvis is te horen met de vertolking van Tony Joe White’s ‘Polk Salad Annie’, dat belooft veel goeds…..
Toby’s opkomst wordt met luid applaus begroet maar laten we eerst even Toby’s band voorstellen die bestaat uit ritme-sectie Joe Harris op drumms en Sam Collins op bass. Op leadgitaar en backing vocals zien en horen we Chris Haddon.
De opener van de set is ‘Getaway Driver’, een repeterend ritmisch nieuw nummer dat volgens Toby Lee op een volgend nieuw album zal verschijnen. Wat meteen weer opvalt is dat de volumeschuiven weer helemaal opengeschoven worden door de eigen geluidsman James. Gelukkig loopt er ook nog een professional van Qbus rond die de man op de gelimiteerde decibels attendeert en de oordoppen er niet bij gepakt hoeven te worden.
Het ritme van de song wordt met veel overgave door Joe Harris op de drummvellen neergeknald. Een poppy song waarin we veel tempowisselingen horen maar we horen ook Joe, Chris en Sam op de backing vocals.
De opvolger ‘House On Fire’ is in mijn oren – zeker aan het begin – geïnspireerd door Hold On van de Alabama Shakes. De soulvolle stem van deze jonge zanger maakte dat deze titeltrack van het album eind 2024 gedraaid werd op BBC Radio 2. We zien, horen en genieten nú al van Toby’s stijlvolle blues. Naadloos gaat het over in ‘Into The Light’ dat net als de voorganger van de jongste schijf afkomstig is. We horen een wat ingetogen blues-rock song die een fijne slide gitaarpartij huist en in vol ornaat afsluit met een solo die door het gebruik van de tremelo-arm van een bijzonder hoog niveau is voor zo’n jongmens!
Uptempo is ‘Preacher’, lekker pompend en opruiend, het publiek is na de aanvankelijk wat afwachtende houding nu helemaal mee. Hoorde ik over het optreden in Paard Den Haag commentaren als dat er die avond weinig blues in Toby’s set te bespeuren was, wordt dat door dezelfde personen nu aanwezig in de Qbus club heel anders ervaren. Ik kan mijn mening slechts baseren op vandaag en het is oprechte blues wat de klok slaat. We zijn getuige van een duel tussen drummer Joe en Toby’s Gibson Firebird V 1964 welke overigens een heerlijke tone produceert. Soms verdrinken Toby’s vocals nog wat in de instrumentale kolkende zee van zijn drie begeleiders maar soit….
‘Search For Happiness’ komt van het 2021 album Aquarius en is een ballad-achtige song waar Toby Lee de tone van de Firebird V lijkt te willen benadrukken. Er ontpopt zich een bijna erotisch spel tussen Toby’s liefdevolle beroerende handen en de zes snaren van de Firebird V waarbij het publiek de rol van voyeur speelt. Rustig wordt er naar de alles verschroeiende climax toegewerkt; een indrukwekkend schouwspel!
Toby Lee neemt zijn publiek in vertrouwen met zijn uitspraak “very nerve-racking to fly over to another country wondering if anyone will turn up” vooraf de vertolking van ‘No Need To Lie’, een slow blues dat doorspekt is met schitterende solo’s. Naar mate de set vordert hoor je steeds minder spanning op de stem van Toby; in deze song weet hij zijn soulvolle stemgeluid ten volle te etaleren steeds met de neus dicht tegen de retro microfoon aangedrukt. De LDVD druipt uit de gitaar en van zijn snaren.
Vooraf ‘Count On Me’ vertelt Toby ons hoe enorm vereerd hij was dat in de eerste maand van dit jaar deze song réchtstreeks werd toegevoegd aan de BBC Radio 2 A List. Inderdaad een grote eer maar ook een hele prestatie voor een nieuwkomer als Toby. Het nummer heeft een lekker laid-back feel dat niet meteen in de blueshoek thuishoort maar een eclectische song is. Knap geschreven!
Tijdens dit optreden van Toby Lee en zijn band wordt er geen tijd verloren door geneuzel met vaak wisselen van gitaren of afstellen van amps, gewoon lekker spelen en gaan! Lekker in het gehoor ligt ook ‘Blame Me’ waarin de beat van drummer Joe en de bonzende bass van Sam een solide basis is voor de sympathieke solo’s van Toby en zeer goed zingende lead-gitarist Chris. De vingervlugheid van Toby maakt bij het mannelijk gezelschap achter mij heel wat tongen los!
De teal-kleurige Epiphone Classic wordt van stal gehaald om ‘Just Hold On’ in te zetten. De song is wat ruiger dan wat we tot nu gehoord hebben, veel tremolo werk met alweer veel tempowisselingen. Vocaal gaat lekker staccato maar dan opeens – na slechts een uur speeltijd – blijkt de set gedaan tot zeer grote ontsteltenis van het aanwezige publiek.
Er wordt gescandeerd om meer; terecht want we willen meer zien van zijn charismatisch podium presence, zijn virtuositeit, zijn speelplezier en stoute soberheid. Toch horen we hem nog spelen via de zender, back-stage weliswaar maar het publiek heeft hierdoor vertrouwen in dat er nog een toegift zal volgen.
Met de Gibson Firebird V in de hand komt de ‘babyface killer of strings’ terug, hij bedankt de geluidsman, Qbus, z’n kompanen want “without them I’m nothing”, z’n vader voor z’n onuitputbare steun en zet daarna ‘n wel hele goede vertolking van Eric Clapton’s ‘Crossroads’ neer. Het scheurt, het huilt en het bonkt! Wàt een souplesse vertoont deze jonge gast zeg! Het duel van de twee gitaren van Chris en Toby maakt de aanwezigen bezoekers uitzinnig. Wellicht is dit wat de set tot nu toe miste; er zouden een stuk of drie covers in de set gelast moeten worden voor de herkenning door én erkenning van het publiek voor de klasse die deze nog maar twintigjarige Toby Lee aan de dag weet te leggen.
De aller, aller, allerlaatste song heet ‘Fever’ en is een fijne uptempo afsluiter om deze mooie Van Polanen Presenteert-avond mee af te sluiten. Op de vuurrode Gibson Les Paul – Spike speelt Toby Lee de song met volle overgave en met verve, de track zag op House On Fire het levenslicht.
“I don’t need no doctor, I got a fever for you” zingt Toby Lee geloofwaardig. Hij heeft misschien geen dokter nodig maar zijn publiek wel; het ligt bijna op apegapen na het bijwonen van deze show van een jongmens dat aan het begin van een zeer grote carrière staat. Overweldigd door het apprecierende, aanhoudende applaus nemen Toby Lee en z’n bandleden afscheid van een volle Qbus.
Als conclusie na het zien, beluisteren en vooral beleven van dit optreden van Toby Lee kan ik me slechts aansluiten bij de uitspraak van Miles Davis “Anybody can play; the note is only twenty percent, the attitude of the motherfucker who plays it is eighty percent”. Ook dit was weer een pareltje van Polanen, genoten van de jeugd, genoten van de toekomst, genoten van een zeer rijk getalenteerde zanger/gitarist die ik hopelijk volgend festivalseizoen nog vaak mag zien optreden. Ik zeg boeken nu het nog kan; succes verzekerd!
Ook zo’n ‘Pareltje van Polanen’ in Leiden ontdekken? Check dan HIER de programmering die Van Polanen Presenteert op de rol heeft staan. Americana met Rod Picott – dinsdag 30 September – maar ook blues-acts als Matt Schofield & Friends, Moses Patrou, Connor Selby, The Comoners én voor de blues-rock liefhebbers op 2 December a.s. Eric Johanson en op 9 December a.s. The Zac Schulze Gang! Wellicht komen er nog wat verrassingen langs dus houd altijd de website in de gaten óf schrijf in voor de nieuwsbrief zodat u niets mist!
Merci beaucoup aan Van Polanen Presenteert voor de gastvrijheid, graag zijn de vrijwilligers van TBA? er een volgend optreden weer bij.
