Erja Lyytinen - Smell The Roses

Album: Smell The Roses
Artist: Erja Lyytinen
Record Label: Tuohi Records/Continental Record Services
Release Date: 28/03/2025

Recensie: Nicolette Johns

Pic live performance: Dick van der Wilt

De Finse ‘slide queen’ Erja Lyytinen heeft weinig introductie nodig bij de blues-adept. Al jaren is de altijd vriendelijke en goedlachse zangeres/(slide)gitariste een graag geziene gaste in zalen en op festival podia. De negenveertigjarige Erja begon op vijftienjarige leeftijd met gitaar spelen en werd tien jaar geleden al door de Finse Blues Awards uitgeroepen tot ‘Artist of the Year 2015’, in 2017 bekroond met een European Blues Award voor ‘Best Guitarist, is ze opgenomen in de Finnish Hall Of Fame en bovendien werd ze tijdens de HRH Awards erkend als ‘Angel of Rock’. Zondagmiddag 26 Oktober 15:15 uur a.s. is Erja Lyytinen met haar band live te bekijken, te beluisteren en vooral te beleven als gast op het podium van Blueclub XXL van Wageningen. Afgelopen maart bracht ze haar laatste album Smell The Roses uit waarvoor ze alle nummers zelf schreef.

Daar waar haar drie vorige albums – haar laatste Waiting For The Daylight dateert uit 2023 – werden geschreven rond het verbreken van relaties, heeft Erja dit album wat spannender en hoekiger willen maken. Gevoelens van verlies, verraad, hoop en vergeving leverden haar mooie teksten op voor deze negen songs van Smell The Roses. Op dit studio-album wordt Lyytinen bijgestaan door bassist Heikki Saarenkunnas, drummer Jesse Lehto en toetsenist Harri Taittonen.

Met opener ‘Smell The Roses’ wordt er meteen uitgepakt, deze song is een rauwe blues-rocker gelardeerd met een opzwepende ritme-sectie en een van de meest hypnotiserende solo’s op het album. Erja’s vocalen klinken gemeend en gepassioneerd, haar gitaarlicks scherp en zinderend. Een song dat je meteen naar de strot grijpt. De bonkende bass en de strakke snare, terwijl Erja’s lichtvoetige stem met het grofgebekte “smell the roses, bitch” de luisteraar uitnodigt om de schoonheid van het moment te waarderen. Erja zegt zelf over het nummer “de boodschap is simpel; word wakker en ruik de rozen. Er is zoveel moois in de wereld, dus waarom staan we er niet even bij stil en genieten we ervan?”

De opvolger heet ‘Going To Hell’ en hierin stort ze haar hart uit; ze kan niet meer mee, ze kruipt op handen en voeten door haar eigen hel. “Save me, save me” gilt ze uit en die pijn weet Erja meesterlijk te vertalen in de hartvochtige gitaarsolo’s van deze song. ‘Abyss’ is een inktzwarte song waar ze met haar toch wat lichte stemgeluid haar donkere kant laat zien. Haar intrigerende gitaarskills creëren een gevoel van inhoud en introspectie. Een song die de blues-rocker volledig onderdompelt in Erja’s muzikale fantasie.

Ook horen we op dit Smell The Roses een uitstapje naar de Delta; ‘Dragonfly’ een track waar we vooral kunnen genieten van Erja’s slidegitaar. ‘Wings To Fly’ klinkt wat opbeurender. Het heeft een chorus die zich laat omschrijven als ‘een earwurm’ en de melodielijn is spannend. Hopelijk heeft het nummer haar geholpen los te laten en de weide wereld weer aan te kunnen.

Met een hartverscheurende slide opent ‘The Ring’ een song waarvan Erja zelf zegt dat het vast té gek wordt deze song live voor publiek te spelen. Lekker uptempo en toch een persoonlijke tekst over op jezelf aangewezen zijn en de wedstrijd uit te spelen. Heftig klinkt ‘Ball And Chain’ door de koptelefoon; wat ‘n ‘bluesstomper’ is dit! De slide doet me zelfs wat aan Billy Gibbons denken. De herhalende riff bij aanvang van ‘Stoney Creek’ klinkt onheilspellend, een fijne compositie waarop een zeer goede tekst werd geschreven. Een lied dat het leed dat gedragen werd soepel met de expressieve gitaar verweeft. Mijn favoriet van het album!

Het album sluit af met bezinning, haar zelfanalyse na een ongelukkige periode. ‘Empty Hours’ is een blues-ballad die je de rillingen over de rug doet lopen. Erja’s zang is vervuld van pijn en verlangen waardoor dit een van de meest persoonlijke tracks op het album lijkt.

Erja Lyytinen laat op Smell the Roses horen hoe zij als geen ander schoonheid en schaduw, tederheid en tumult weet te verbinden. Haar gitaar gromt en is glansrijk, haar stem fluistert maar is ook furieus. Elke track is een toonbeeld van tegenstrijdigheid. Lyytinen’s nieuwste album is een muzikale road-trip door de blues-rock van de vorige eeuw ingegeven door rauwe ongebreidelde energie en in een steengoede productie gegoten. Smell The Roses laat een breed palet horen, geen twee nummers hebben dezelfde vibe, een markante mix van hedendaagse blues-rock en een knipoog naar het werk van de oude blues-legenden. Erja Lyytinen bewijst met Smell The Roses dat ze nog steeds in ontwikkeling is en dat ze niet alleen een vakkundige (slide)gitariste is, maar ook een standvastige creatieveling is. Fans van klassieke blues-rock, (slide)virtuositeit maar ook die van openhartige teksten houden zullen bij Smell The Roses hun vingers aflikken.

Track list: