La Ratte - Triptyque de La Ratte

Album: Triptyque de La Ratte
Artist: La Ratte
Record Label: FTR Records/Coast To Coast
Release Date: 26/09/2025

Recensie: Nicolette Johns

Inmiddels is het Nederlandse La Ratte bij de blues-adepten geen onbekende meer. Dit jonge, energieke trio brengt hedendaagse blues dat sterk gelardeerd wordt met Texas Blues maar ook met de trance-achtige sound van het Mississippi Hill Country genre. Het trio begon aanvankelijk als duo bestaande uit frontman/zanger/gitarist Harm van Essen samen met drummer Jochem Jorissen maar al snel bleek dat van Essen’s singer/songwriter werk evolueerde waar een bassist een welkome aanvulling zou kunnen zijn. In 2021 trad de Duitse ‘best dressed man’ Nikolas Karolewicz als bassist toe tot La Ratte. Frontman van Essen is een van de vaste muzikanten tijdens de ‘Blues At The Factory’ avonden in de Gelderlandfabriek van Culemborg en bij Het Laadperron (The Nix) in Enschede en maakt deel uit van The Blueskings. De band stond dit jaar al in mooie venues, op diverse festival podia zoals Moulin Blues en meest recentelijk op Swing Wespelaar waarmee zij zeer lovende recensies in de media wisten te scoren.

Na hun 2023 debuut cd Ashtray is het nu tijd voor een volwaardig album waarop maar liefst zestien (!!) tracks prijken, tracks die samen met een aantal gerenommeerde musici werden bewerkstelligd. Zoals blues-harpist Greg Izor, saxofonist Lodewijk Reijs (44 Shakedown), gitarist Raymond Nijenhuis (o.a. Detonics) en Jan Hidding (Cuban Heels) maar ook werd er een song samen met Steven van der Nat (Little Steve & The Big Beat) geschreven.

La Ratte, toegegeven ik heb het Harm even moeten vragen, waarom deze bandnaam. Heel vriendelijk wist van Essen me uit te leggen dat de frontman voordat hij de overstap maakte naar de Herman Brood Academie aanvankelijk een opleiding tot kok volgde. Zijn liefde voor rootsmuziek bracht hem al snel bij een Franse aardappelsoort met de naam La Ratte als knipoog naar zijn andere passie koken.

De opener ‘Ain’t No Fun’ is een uitdagende inleiding tot het album met een vlijmscherpe vocals, scheurende snaren in schurende schuldvraag. De tegenstelling tussen ‘plezier’ en het gemis ervan wordt vakkundig verduidelijkt; de drumms dreunen, de gitaar gromt, de zang klinkt zorgelijk alsof je verwacht dat iets moois breekt. De achtergrond zang in deze prelude is overigens van Jan Hidding. Ik houd van de verschillende stemhoogtes. De bass die op z’n donder krijgt en het outro van het nummer. Top song! De opvolger ‘Ragtime Punk’ is een song met een spannende en mooie mengeling van het ragtime ritme met schaamteloze punk-patserij. In ‘Part Time Lover’ horen we een distortion op de microfoon en een lekkere twang. De song danst als het ware tussen hunkeren en distantie, gelaten glijdende gitaar tegenover de bass die bescheiden bromt; een song dat vele emoties in zich heeft en dat live nog opzwepender zal zijn om mee te maken. Genieten doe ik van Harm’s klasse op de fuzzy gitaar.

Na de jeugdige opstandigheid van de voorgaande tracks komt ‘When I’m Down’ als sombere stilte. De harmonica huivert, de gitaar sust….Donkere dalen, droefheid, depressie, de stilte tussen de noten zijn hier net zo doorslaggevend als de noten zelf. Het timbre is lager, de zang zachter bijna terughoudend. Ondanks dat van Essen “If I’m wrong I don’t wanna be right” vind ik dat er niets verkeerd is aan dit nummer. In ‘Rushin” horen we weinig franjes, het Chicago ritme zal veel blues-puristen behagen. Geen opschmuck maar de song herbergt veel fysieke kracht, een song dat de spanning tussen eenvoud en intensiteit weet te benadrukken.

‘Walking At Night’ werd samen met Steven van der Nat geschreven. Wat begon als een instrumentaal zielenroersel van Steven werd in een half uur de song wat nu op Triptyque prijkt en live vele handen op elkaar krijgt. Hierin horen we ook de fijne baritonsaxofoon van Lodewijk Reijs. Wie kan ze zich nog herinneren, de nachtelijke tochten door de stad die in stilte is gehuld en in mysterieus maanlicht baadt, de echo’s van gitaar, het ritmisch tikken op de drummvellen vertalen echo’s van emotie alsof elke stap hoorbaar is op de koude kinderkopjes. De hoorbaar lijdende Harm maakt het vocaal helemaal af! ‘Look At The Clock’ is voor de jivers onder de lezers, lekker uptempo en vrolijk. Ook hier weer Lodewijk die een swingend moppie blaast. Goed nummer maar wel een beetje ‘the odd one out’ van het album. Nee dan ‘My Poor Heart’; een van de persoonlijke favorieten omdat het me aan de trance-blues van R. L. doet denken. Greg’s harmonica huilt, Karolowisz’ bass beweegt bedaard tegenover de venijnige vocalen van frontman van Essen.

Met ‘Come On In’ blijven we even in de North Mississippi Hills, de song is muzikaal magnetisch, de vocalen warm, het werk is indringend en uitdagend tegelijkertijd waarin we ook weer kunnen genieten van de backing vocals van Jan Hidding. Knap staaltje gitaareffecten markeert het nummer; dit is mijn nummer 1 van het album! Wat mij betreft is dit ook de sound die La Ratte typeert en de route die het zou moeten volgen. Deze stijl spreekt jongeren aan en daar ligt de toekomst van een band, niet meer bij ouderen zoals ikzelf.

‘South Austin Roadcase’ roept – mede door het blues-harp intro van Greg Izor – de sfeer op van het Amerikaanse zuiden, zwoele nachten en zinderende luchten. Een ritmisch contrast tussen vertier en vrede het nummer houdt je in een rollend ritme; waar het ene moment de bass zakelijk en strak is, huist het volgende moment gruizige gitaren. Nog maar halverwege en ik concludeer dat elke track op dit Triptyque de La Ratte voelt als een stap tussen hoop en hopeloosheid, tussen vechten en vrede sluiten. ‘Show Me’ brengt ons naar volume 3 van La Ratte. Drummer Jochem en bassist Nikolas houden ook dit nummer weer kaarsrecht in haar fundament. ‘Meet Me In The City’ is een nummer waarop we ook gitarist Raymond Nijenhuis kunnen beluisteren. De song toont raffinement gelardeerd met rauwheid en heeft ook weer een lekkere hook wat La Ratte inmiddels kenmerkt. Rauwe riffjes completeren soepele zang die maken dat dit album aan je ‘groeit’ bij iedere track dat je beluistert.

Helaas heb ik nog niet ‘face to face’ met de frontman van La Ratte kunnen spreken maar volgens mij is hij net als track veertien van het album belooft een ‘Nice Guy’. Een song dat opent als nuchtere nostalgie, met een akoestische aanslag die de troubadourkant van gitarist Harm blootlegt: de eenvoud van gitaar en stem contrasteert met de complexiteit van de herinnering en de ironie in de tekst, waardoor de luisteraar constant tussen troost en twijfel tuimelt. Enig puntje van kritiek tussen alle lof over dit album is dat hier de vocals beter gemixed hadden mogen worden, Harm’s zang is vaak te zacht in de mix, ’t mag allemaal wat prominenter en zeker bij dit akoestisch aandoende nummer dat pas met de koptelefoon op goed te verstaan is.

In ‘She Don’t Dance’ horen we weer Jan Hidding; de song is swingend met een spottende sarcastische tekst. Ik houd van de vervorming van de gitaar en die satanische slide! Hidding is naast Anouk Bosch ook te horen in ‘God Knows’ de song waarmee deze trip door het oeuvre van La Ratte als een trein tot stilstand gedwongen wordt. Het slot is sober, stilletjes en toch stoer; het laat de luisteraar achter met een honger naar meer – bij voorkeur live – La Ratte.

Triptyque de La Ratte is een driedelig sonische sage geworden met zijn wortels stevig in rauwe roots ‘n blues, maar tevens speels stotend tussen contrasten….turbulentie maar ook tederheid. De band balanceert brutaal tussen broze ballades en brullende blues-breaks, waarbij het timbre voortdurend tegenstellingen vertoont; gierend gitaarwerk tegenover zachte zanglijnen, traag getokkel tegenover dansbare drumms. Triptyque krijgt van mij alvast een eerste muzikale Michelin ster!

Tracklist: