Afgelopen woensdag 17 September 2025 jl. speelden de Braindogs feat. Ian Siegal, Ripoff Raskolnikov en Mischa den Haring in Kobuci Kert van Boedapest. Onderstaand het ‘Special Report’ geschreven en gefotografeerd door Suzanne Tillemans (waarvoor grote dank!!).
Na mijn middag tussen Romeinse ruïnes, heb ik nog snel even een boodschapje gedaan. Die supermarkt is wel zo’n beetje de grootste die ik ooit gezien heb. Ik ben teruggelopen naar het appartement, heb snel even gegeten en gedoucht en toen door naar de Kobuci Kert voor het optreden van Braindogs. De weg van Waterfront naar de Kobuci kan ik inmiddels zowat geblinddoekt vinden dus binnen een minuut of tien stond ik op de sfeervol verlichte binnenplaats.
Daar aangekomen zag ik meteen dat hetzelfde groepje vrouwen, die er de vorige twee keren ook waren, weer hun plek gereserveerd hadden voor aan het podium. Met jassen en rugzakjes hadden ze hun territorium alweer afgebakend. Ik ben nog even aan een tafel gaan zitten en heb zitten genieten van het weer, de mensen die langzaam binnendruppelden en de muziek die al door de speakers klonk. Uiteindelijk heb ik me links voor het podium geïnstalleerd waar ik de hele show van de Braindogs ben blijven staan.
De Braindogs zijn een voorbeeld van een samenwerking die grenzen vervaagt: Ian Siegal (UK) op gitaar/vocals, Mischa den Haring (NL) op gitaar/vocals, Ripoff Raskolnikov (AT) op gitaar/ vocals, Livius Varga (HU) op percussie/vocals, Frenk (HU) op de drums/gitaar/vocals, Varga Laca (HU) op bas en Nagy Szabolcs (HU) op piano.
De muzkanten kwamen één voor één op en bouwden in dezelfde volgorde het intro van ‘Going Out West’ op, het klonk alsof het weer even wennen was voor de mannen maar al snel zat er een lekker tempo in en raakten ze weer rap op elkaar ingespeeld.
Na een swingende versie van ‘Jockey Full of Bourbon’ werd ‘Underground’ ingezet, die Kenari shaker blijft er grappig uit zien in de handen van Livius Varga.
Ian Siegal begint na Underground vrij casual aan ‘Hold On’ wat uiteindelijk toch uitmondt in een prachtig mooi nummer. De opvolger was ‘Big Black Mariah’, niet een van mijn meest favoriete nummers van Tom Waits maar Mischa den Haring maakt het vele malen beter! Ian gooit er een solo in en Mischa gaat daar nog even dunnetjes overheen.
‘Union Square’, in één woord GEWELDIG!, dit nummer swingde de pan uit! Ripoff Raskolnikov maakte ook nu weer diepe indruk met ‘Dirt In The Ground’, begeleid door Nagy Szabolcs, die duidelijk last begon te krijgen van koude vingers maar daar geen fractie minder gevoelig door ging spelen. Kippenvel!
Tom Waits zingt vaak over treinen, ‘Downtown Train’ en ‘Trainsong’, twee heel verschillende nummers waarbij Ian van ‘Downtown Train’ een eigen verhaal maakt op het einde, hoe hij wil gaan dansen op vrijdagavond want dan is hij een dagje vrij dus Boedapest, pas maar op!
Ripoff laat ook nu weer zijn gevoelige kant horen in ‘Trainsong’ wat wordt ontvangen met een luid applaus.
Dan ’16 Shells From A Thirty-Ought-Six’; Frenk drumt lekker, Ian zingt goed, de hele sfeer van het nummer is een beetje “bozig” en dat doen ze goed. Mischa tovert weer een magnifieke solo uit zijn hoed, hier en daar hoor ik bijna Marc Ribot ‘himself’.
Ook Ripoff laat een fantastische solo horen, het contrast dat deze man laat zien is opmerkelijk. Hij zit in pak op zijn stoel, met een rode roos op zijn revers gespeld, echt helemaal de pan uit te soleren. Je ziet hem af en toe achterover leunen wanneer hij de hogere noten pakt, hij zit daar alsof er een veer gespannen staat en hij elk moment op kan springen en de sterren van de hemel gaat soleren. Toch blijft hij zitten en op de maat van de muziek zie je zijn voet in gestreepte sok en nette schoen op en neer bewegen tot het nummer is afgelopen.
Ian maakt wel eens grapjes dat hij na een optreden onder de blauwe plekken wakker wordt en dat dit komt door een avondje met zijn vriendin “tambourine”. Na het zien van 16 shells, zou het me niks verbazen als hij morgen inderdaad onder de blauwe plekken zit. Man, die ramde er op los met zijn tamboerijn en sambaballen!
‘Chocolate Jesus’ is en blijft één van mijn favorieten, ik weet niet waarom ik dat nummer zo leuk vind, qua band gebeurt er niet zo veel en is het (in elke versie die ik tot nu toe van verschillende bands gehoord heb) best een saai nummer. Maar het is heerlijk om te zingen en Mischa doet dat dan ook weer fantastisch!
En dan mag Livius zijn pronkstukje laten zien, ‘Big In Japan’, de song begint met een stukje skatten dat elke keer, bij elk optreden wat ik tot nu toe van de Braindogs gezien heb, een reactie losmaakt in het publiek. Mensen praten graag en tussen de nummers door hoor je het geroezemoes van gesprekken over en weer. Wanneer Livius inzet, zie je toeschouwers omdraaien en hoor je verraste geluiden, hij heeft meteen de aandacht en die houdt hij het hele nummer vast.
‘Straight Up To The Top’ was weer in een jazzy stijl, met peuk-in-mond zingt Ian als een volleerd crooner dit nummer wat hij afsluit met een laatste, lekkere jazznoot.
‘Lowdown’, ik kan nog steeds niet zoveel over dit nummer zeggen, hij bungelt een beetje onderaan mijn lijstje van Tom Waits nummers. Dat zegt natuurlijk niets over de band zelf want die maken van elk nummer een feestje.
Dan treedt Frenk naar voren om ‘Yesterday Is Here’ ten gehore te brengen. Je merkt aan de reactie van het vrouwelijke deel van het publiek dat er meer dan een ‘paar’ hier zijn om specifiek deze man te zien optreden. Hoewel hij het nummer weer op zijn eigen manier speelde, miste ik iets van zijn theatrale persoonlijkheid, niet veel grapjes of flirterige blikken. Op het eind doet het publiek lekker mee maar mist een groot gedeelte zijn que om stil te zijn voor de laatste noten van het nummer, waardoor het nét niet helemaal lekker eindigde maar toch blijft het ook één van mijn favorieten.
En dan een nummer wat ik nog niet eerder gehoord heb in een setlist van Braindogs! ‘Waltzing Matilda’……nu bewijst Ian Siegal nog maar eens waarom hij onderdeel uitmaakt van deze band. Hier en daar benadert hij Tom Waits zo goed dat het af en toe lijkt alsof Tom Waits HIMSELF door een scheur in ruimte en tijd hier op het podium verschijnt. Zijn stem en houding maken vanavond dit nummer perfect!
‘Hoist That Rag’, is na Waltzing Matilda weer even wat steviger. Aan de reacties uit het publiek is wel te merken dat er verschillende groepen zijn, mensen die hier komen voor één of twee van de bandleden. Het klinkt alsof Ripoff en Frenk ieder hun eigen fans hebben in dit publiek en dat Tom Waits daar af en toe ondergeschikt aan is. Maar bij de eerste noten van Hoist That Rag hoor je een enthousiaste “YEAH!” die een echte Tom Waits fan verraadt.
‘Blind Love’, volgens Ian is “blind love, the best love” geen idee of dat klopt maar de samenzang tussen Ripoff en Ian in deze song is wel een prachtig huwelijk.
“Time to get in to the religious material” met ‘Down In The Hole’! Daar waar Ian dit nummer vaak gebruikt om zijn persoonlijke ongenoegen over wereldzaken te uiten, was de boodschap dit keer er één van liefde, verdraagzaamheid en eenheid gevolgd door de beste solo van de avond uit de vingers van Ripoff.
Ian zou Ian niet zijn, als hij niet minstens één keer de volgorde van de setlist zou verprutsen en hij stelt ook dit keer niet teleur. Hij roept ‘2:19’ af en slaat daarbij Raindogs weer over. Na wat grapjes over dat de band eigenlijk Traindogs (2:19…treinnummer….raindogs….je snapt het wel) zou moeten heten en dat zijn suggestie de band zo te noemen eruit gestemd was, begon dan toch het nummer ‘Raindogs’. Zo te horen een favoriet van het publiek, met name het “polka”-einde.
Zoals dus al aangekondigd kwam daarna ‘2:19’, weer één van mijn favorieten. Ripoff schudt weer met het grootste gemak die moeilijke tekst uit zijn mouw. Ian soleert als eerste maar lijkt wat overmoedig te raken in zijn poging de show te stelen en wordt opgevolgd én overtroffen door de fantastische solo van Mischa, al met al weer een heerlijk nummer.
Vervolgens was het helaas alweer tijd voor het verplichte toneelstukje…..(“Wij zeggen dat dit het laatste nummer is, wij gaan het podium af, jullie willen meer en wij komen weer terug”) van het laatste nummer.
‘The House Where Nobody Lives’, als ik niet beter had geweten dan had ik me bij een Whitney Houston concert gewaand. Ian pingelde een beetje de noten van het intro waarop hij ‘Dance With Somebody’ begon te zingen. Tijdens die intro viel op dat Nagy op zijn handen was gaan zitten, eerder was al merkbaar dat hij het koud had maar nu de zon helemaal weg was, kreeg hij er zichtbaar nog meer last van. Ik zeg “zichtbaar” want het was zeker niet hoorbaar in zijn spel. Mischa begeleidde dit keer op slide en dat gaf het nummer nog een extra mooi laagje. Ik weet niet zeker of hij dat altijd doet naar dit keer viel het op…and I like it!
‘Clap Hands’: “witte mensen kunnen alleen op 2 en 4 klappen” kregen we te horen. In dit geval klopte dat ook wel denk ik……Toen Clap Hands was afgelopen, werd er wat overlegd op het podium en nam Ian de tijd om een mededeling te doen. Hij noemde Braindogs een familie en dat zij, als familie, vandaag het totaal onverwachte bericht kregen dat ze na dit optreden met één man minder verder zouden moeten. Percussionist/zanger Livius Varga heeft diezelfde dag aan hen medegedeeld dat hij stopt met Braindogs. Maar hoewel hij dan geen deel meer uit maakt van de band, zal hij volgens Ian àltijd familie blijven.
Het publiek reageerde verbaasd maar echt tijd om er over na te denken was er niet want ‘Telephonecall From Istanbul’ werd ingezet. Mijn all-time favourite!
Dat nummer staat gewoon gelijk aan dansen, iedereen krijg zijn eigen momentje om uit te blinken en Varga Laca neemt dat moment maar al te graag tijdens de bas solo. Met vingerloze handschoenen tegen de koud, pompt hij er weer een fantastische solo uit die met luid applaus ontvangen wordt.
Dan volgt toch écht het laatste nummer, Ian stemt zijn gitaar nog even en grapt naar Mischa dat de stemming van zijn gitaar zó perfect is….zo klinkt het ook tot hij nog één keer aan een snaar draait waardoor die stemming niet meer zo perfect is en dat eigenlijk het hele nummer te horen is, al denk ik dat het gros van het publiek het niet opgevallen is.
‘Jersey Girl’ kan altijd wel rekenen op een reactie van het publiek, er werd weer er uit volle borst meegezongen en zelfs af en toe spontaan ingezet.
Zelfs toen het nummer klaar was en iedereen op het podium weer netjes in een rij klaarstond voor hun buiging, ontstond er achter in het publiek weer een golf van “Shalala’s”, die zich een weg naar voren baande.
En dat was het dan weer……Ik ben nog even naar de bar gelopen om een biertje te bestellen, heb Ian en Ripoff nog even bedankt voor een tof optreden. Aan het begin van de avond sprak ik Ripoff ook nog even en gezegd dat ik hoopte dat er nieuwe (andere) nummers aan de set-list toe waren gevoegd, waarop hij grapte dat Tom Waits nog geen nieuw werk heeft uitgebracht. Naderhand toch tot de conclusie gekomen dat Waltzing Matilda voor mij een nieuwe toevoeging was, de song had slechts één keer eerder op de set-list gestaan.
Nog even snel op de foto samen met Ripoff waarbij hij nog het grapje maakte dat hij altijd al met Tom’s Waitress op de foto wilde.
Een perfecte afsluiting van een fenomenale avond!
