Sfeerverslag van Zondag 24 Augustus van het 37ste jarige Swing Wespelaar – België dat werd gevierd op 22, 23 en 24 Augustus 2025. Tekst Nicolette Johns en met foto’s José Gallois. Klik HIER om zijn gehele fotoalbum van dag 3 te bekijken.
Inmiddels loopt dit setje verslaggevers zondagmiddag alwéér langzamer én strammer maar nog steeds enthousiast en goed gehumeurd het terrein aan de Grote Baan van Wespelaar op voor de laatste festivaldag van de – nog immer droge – 37e editie van Swing Wespelaar.
Geheel volgens traditie wordt de dag geopend door de noorderburen zoals Dirk Casteels ons Nederlanders noemt. Deze keer is het de eerst aan La Ratte.
La Ratte is gitarist/zanger Harm van Essen uit Breukelen (recentelijk naar Sibculo verhuisd) die ook wel bekend is van zijn werk bij The Blues Kings, de Thomas Toussaint band en de Blues @ The Factory Band waarmee hij al diverse buitenlandse gastartiesten mocht begeleiden.
De drummer heet Jochem Jorissen. Zij startten La Ratte als tweemansformatie, net als The Black Keys en ons eigen Richville natuurlijk. Al snel bleek, vooral tijdens Harm’s schrijverssessies dat de sound zich evolueerde en een bassist een welkome aanvulling zou zijn. Aldus geschiedde……De vaste bassist van La Ratte (Nikolas Karolewicz) wordt vandaag echter vervangen door Roelof Klijn die door Johan Derksen als de beste bassist van Nederland is bestempeld.
La Ratte zal eind September het nieuwe album Triptyque de La Ratte op de markt brengen en zal vandaag hiervan ongetwijfeld een aantal songs laten horen. De opener is een eigen bewerking van Billy Boy Arnold’s ‘Whish You Would’ maar er wordt ook zeker eigen werk gespeeld. Genieten doe ik bijvoorbeeld van ‘Gotta See About The Girl’ en de heupen gaan los op Jochem’s Bo Diddley’s beat in ‘Love’.
‘Walking Target’ is wat minder opzwepend, eigenlijk meer een ‘twang’ maar erg fijn. Harm’s stem is nog jong en moet nog rijpen maar heeft zéker potentie. Zijn gitaarskills zijn echter al formidabel voor zo’n jonge gast. De sound van de band is fuzzy, distortioned, doet vooral denken aan R.L. Burnside’s Mississippi Hill Country.
‘Walking The Night’ is een jump blues-achtig nummertje dat de beentjes van een aantal dansers in de lucht laat gooien. Hiermee benadrukt Harm zijn vingervlugheid op de prachtige zwarte Harmony Silvertone. Ondertussen blijft de back-bone van de band kaarsrecht door Roelof Klijn op de bass en Jochem Jorissen achter de drummkit.
Met ‘I’m Not The Only One’ loopt dit uurtje aanstekelijke en verslavende mix van Texas blues en Hill Country blues tegen het eind. Wat mij betreft heeft La Ratte zéker hun vooruitgesnelde roem via de plaat ook live weten waar te maken. Dit is zeker niet de laatste keer dat de fotograaf en ik voor hun podium gestaan hebben. La Ratte were on a roll, GA ze zien!
Er weinig wat ik nog níet heb geschreven over de tweede band die op deze afsluitende dag van de 37e editie van Swing Wespelaar het podium bestijgt. Ik heb het over de Doghouse Sam & His Magnatones uit Nederlands en Belgisch Limburg. De band moest noodgedwongen er een tijdje tussen uit maar met is nu weer he-le-maal terug! Dat dit gevierd moest worden werd recentelijk beklonken met een nieuwe schijf die het levenslicht zag onder de toepasselijke titel Gone Too Long.
DHS&HM spelen een hele aanstekelijke van mix van blues, roots, rock ‘n roll, bluegrass en jump-blues. Al dit alles wordt in accentloos Engels gezongen, met verve gemusiceerd en vooral met heel veel plezier in het publiek gekatapulteerd! Voor de nieuwkomers in de fanbase – want geloof me na dit optreden zijn er weer nieuwe fans bij – stel ik de bandleden even voor. Frontman/zanger/gitarist/blues-harpist is de immer goedlachse en snedige Wouter Celis.
Achter de ‘bare necessity’ drummkit zit Franky Gomez hij werd in 2010 door de Dutch Blues Foundation uitgeroepen tot Beste Blues drummer. De man die zijn eigen wulpse dame – de contrabas – tegen zich aandrukt en bij tijd en wijle beklimt heet Martin Ubaghs. Ook deze man weet van wanten, reisde de globe af als begeleider van artiesten zoals Billy Lee Riley en van de Amerikaanse Nederlander James Intveld.
In 2015 mocht DHS&HM zich de winnaar noemen van de Belgian Blues Challenge en het jaar daarop werden ze runner up. De internationale pers beschrijft de frontman als een authentiek en uniek talent maar de frontman wordt ook gelauwerd voor zijn singer/songwriting skills maar bovenal is de internationale media het eens over zijn unieke gitaarstijl (slide en fingerpicking), over zijn veelzijdige en zeer goed stemgeluid. Tel daarbij nog de lovende recensies over zijn blues-harp spel en de creatieve begeleiding van zijn Magnatones en je weet dat dit een band is met internationale allure.
Dit feestje wordt vlotgetrokken met de titeltrack ‘Gone Too Long’ maar ook van het meeste recente album worden getrakteerd op ‘Nobody Else Around’. De festivaltrein is op stoom bij DHS&HM, ik zie mijn vrienden uit Harderwijk duidelijk genieten van deze kennismaking. Toch blijkt DHS&HM niet alleen de nieuwe cd te willen promoten want we horen ook weer het hypnotiserende ritme van ‘Crossroads’ en de vette slide in ‘Let’s Get It On’ die beiden op Buddha Blue uit 2012 zijn terug te vinden voorbij komen.
De heren bewijzen stuk voor stuk dat ze niet voor één gat te vangen zijn; zo zien we Martin met gemak de upright bass verruilen voor de ukelele, Franky de houten lepels hanteren en Wouter de ene na de andere Harmony omhangt om daartussenin ook nog eens een lekker moppie op de smoelenschuiver te blazen. Wat word ik toch altijd happy de peppy van hun optredens.
Het publiek is helemaal mee met de mannen maar weet ook het respect op te brengen door muisstil naar ‘Buttoned Up’ (2012 Buddha Blue) te luisteren. ‘Stompin’ is de afsluiter van het nieuwe album en bevestigt waarom Gomez – compleet met salsa fluitje – tot Best Blues Drummer werd bekroond.
Kan het nog opzwepender moet de band gedacht hebben tijdens het samenstellen van de set-list, we horen de band’s signature coversong ‘I’m Ready, I’m Willing and I’m Able’ (F. Domino) met aansporing “heren, sla je slag maar blijf wel beleefd tegen die leuke dame naast u”.
Tijdens een van de songs zie ik Celis met rechterhand de ritmegitaar bespelen en met links de blues-harp aan de mond te zetten. Niet alleen Harmony en Epiphone gitaren beheerst Doghouse Sam maar hij draait ook z’n hand niet om voor een moppie op de 3-snarige coffee-can gitaar. Met ‘Ain’t Got Time’ wordt dit feestje dat Doghouse Sam & His Magnatones heet afgesloten. Nu maar hopen dat er een programmeur bij was die deze band ook naar noordelijker regionen wil halen. Tot de volgende mannen, het was weer TOP!
Ook de derde act komt van een Belgisch/Nederlands collectief; Big Dave & The Dutchmen zijn frontman/zanger/blues-harpist ‘Big’ Dave Reniers (44 Rave, The Electric Kings, Mudvibe en Little Hook) uit Antwerpen, Dirk Casteels vertelt dat Dave Reniers al op de 1991 editie van Swing Wespelaar te gast was met zijn Dizzy Dave Band, een man die al een dertigtal jaren weet waar de muzikale mosterd te halen is.
The Dutchmen zijn achtereenvolgens Mischa den Haring op gitaar en vocals, Dusty Ciggaar op bass, Darryl Ciggaar op drumms (beiden backing vocals) en Roel Spanjers op toetsten en vocals.
Deze samenwerking komt voort uit de tweede theatertour (2023) van de Ian Siegal presents B.L.U.E.S. waar Big Dave onze eigen Pieter ‘Big Pete’ van der Pluijm verving. De mannen brachten recentelijk een titelloos album, de elf songs werden geproduceerd door de niet onbekende (dEUS en Zita Swoon) en zeer gerenommeerde Belgische Stef Kamil Carlens. Zelf zag ik de band pas voor het eerst live op Duvel Blues dat 31 Mei jl. plaatsvond en raakte daar zeer onder de indruk van de vide en de kwaliteit die dit kwintet weet over te brengen.
Er wordt geopend met een instrumentaal nummer waarbij de SW bezoeker meteen kennismaakt met de onnavolgbare gitaarsolo’s van Mischa en de virtuositeit van Roel op de toetsen. Soul, boogie, blues en swing alles gaan de toeschouwers met deze Big Dave & The Dutchmen meemaken.
‘Rock ‘n Roll’ is het eerste vocale werk waarmee Big Dave de laatste nog bij d’n toog vertoevende bezoeker ook bij de lurven wordt gegrepen en naar voren snelt. Roel’s Hammond is hot, hot, hot tijdens ‘So Sweet’ en waarbij Mischa en Cigar Bros. al lekker op dreef blijken. ‘This Work’ werd geschreven door Roel Spanjers maar zou zo uit de pen van Solomon Burke gekomen kunnen zijn, lekkere dansbare soulvolle slijper. Mischa speelt een mooie gitaar partij en de broertjes Ciggaar leggen een solide ritme neer.
Het vocale stokje geeft Big Dave maar graag door aan Roel Spanjers – sinds het verslag over zijn optreden op Culemborg Blues door TBA? liefkozend ‘the chief’ genoemd waar hij met Muddy Waters’ ‘Why Are People Like That’ m’n hart steelt. De man is niet alleen een reus in charisma, vriendelijkheid maar zéker een reus op zijn vakgebied! Ondertussen is er wat gedoe met de gitaarkabel van Mischa maar Dave op de blues-harp en Roel’s vocalen weten de aandacht daar met gemak van af te leiden. Nét op tijd is het euvel verholpen zodat we weer kunnen genieten van een magistrale gitaarsolo. Ik had het bijna gemist door toiletbezoek maar gelukkig kan ik toch genieten van Mischa’s vertolking van het mij zo geliefde ‘Boogie Funk’ van Albert King. Weer weet Big Dave & The Dutchmen zich te manifesteren als een band met internationale allure. Mis ze niet als ze in je regio optreden, beter nog stuur je favoriete venue deze link RD Roots Agency voor boekingen!!!
Naar de volgende artiest ben ik zó nieuwsgierig, is Jovin Webb net zo goed live als wat ik sinds zijn inlijving bij Blind Big Records mocht beluisteren? De 35 jarige uit Baton Rouge – Louisiana afkomstige Jovin Webb bleef met tien mededingers in de 2020 editie van American Idol over na zijn auditie met het Allman Brothers’ ‘Whipping Post’ waar jurylid Lionel Ritchie zeer onder de indruk van was. Eerder dit jaar kwam, zag en overwon hij het Schöppingen Blues Festival en nu ligt dan België aan zijn voeten.
Als de man inzet met zijn eerste song ‘Hold Back’ ben ik metéén mee! De stem is hetzelfde zoniet beter dan op de cd, de synergie met de band is ongeëvenaard maar vooral de authenticiteit druipt er van af. De jongeman heeft de blues door z’n aderen lopen, je voelt meteen zijn pijn, zijn blues-harp snijdt door je ziel. Die ziel die Jovin in al het werk weet te leggen, zijn timing is ‘spot on’ en Webb is ook nog eens energiek en charismatisch. Enfin het totale plaatje!
De namen van zijn begeleiders zijn; op links zien we bandlid Tim Marchand op gitaar, voor de kijkers rechts nog een gitarist die als Laine Treme door het leven stapt, op de toetsen Parkle Whipple en de ritme tandem bestaat uit Miguel Hernandez op bass en Christopher Earl Lee achter de drumms (grote dank KV!). Ik wil Webb niet in een hokje duwen maar geef graag aan hoe hij klinkt, ik vind hem een crossover tussen Joe Louis Walker en Lenny Kravitz maar mijn visueel beperkte Harderwijkse muziekvriend waarvan het gehoor beter is ontwikkeld noemde ook Terence Trent D’Arby.
Voor diegene die nog twijfelden is ‘I’m a Drifter’ het nummer waarmee ze fan worden van Jovin Webb. De snijdende slide, het pompende ritme maar vooral Jovin’s stemgeluid. Sjezusssss, wat is dit goed zeg! ‘Hand On The Bible’ heeft dat meeslepende Hammondorgel, alweer zo’n top gitaarpartij, slam & pluck partij op de bass maar vooral de doorleefde stem van frontman Webb. Deze Jovin Webb gaat een grote toekomst tegemoet, zéker aan deze kant van de grote plas!
Ook een rock ‘n roller schuwt deze Jovin Webb niet, we zien, horen, beleven het opbeurende en opzwepende ‘Wig On Wrong’. De gitarist kan zich hierin uitleven en de pianist en Jovin maken Little Richard in bluesheaven nog jaloers.
Tijdens de hele show staat de frontman geen tel stil, de fotografen maken overuren……Jovin Webb; ‘n écht podiumbeest! Toch kan de man ook ingetogen ballads brengen als we getuige zijn ‘Save Me’ met een tekst die rillingen over je rug laat lopen als het eerste pak sneeuw van de winter. Sterk, sterker, sterkst! ‘When I’m Gone’ is ook weer passievolle song én ook weer een Webb original, hierbij komt hij zelfs het podium af om de song nóg meer bij zijn publiek te benadrukken.
Als afsluiter brengt Jovin Webb “the song which took me to so many places in the world ” het is de cover van ‘Whipping Post’ dat hij zong voor de jury van American Idol. Zelden heb ik een artiest zo ‘geloofd’, zijn pijn, zijn afwijzing, zijn strijd om door te breken maar ook zijn strijd in het dagelijkse om als gelijke behandeld te worden. Jovin Webb zit vanaf vandaag in een speciaal hoekje van m’n hart. Tijdens deze 37e Swing Wespelaar deed ik een paar mooie ontdekkingen maar het programmeren van Jovin Webb is het zenit van deze editie, bij een volgend optreden ben ik wéér present. Beluister Jovin Webb op YT, schaf Drifter aan maar vooral ga hem LIVE bewonderen!!!
De eerste zangeres van deze laatste festivaldag is een blues-diva uit Sheryl Youngblood die in Joliet – Illinois werd geboren. Gospel Grammy Award winnares Sheryl Youngblood was regelmatig te zien in de blues-clubs van Chicago zoals Blue Chicago maar ook was ze een graag geziene gast in Kingston Mines, Rosa’s Lounge en natuurlijk Buddy Guy’s Legends. Delmark Recording Artist Youngblood is opgenomen in de Chicago Blues Hall of Fame. Vandaag op Swing Wespelaar treedt ze met haar eigen Sheryl Youngblood Blues Band op.
Die eigen band opent de set alvorens de blues-diva te verwelkomen. De band bestaat uit gitarist/vocalist Giles Corey, Mike Perez op bass, DuJuan Austin op drumms en Dave Holloway achter de keys. Ondanks dat dit als een hele goede geoliede machine aanhoort willen de toeschouwers na een dikke tien minuten wel de zangeres kunnen zien performen.
Die arriveert haar blues versie van ‘Get Out Of My Way’ zingend – geschreven als een salsa – via het publiek op de Grote Baan aan het podium, een showvrouw gehesen in een zwart volledig met pailletten bezet trainingspak.
Let’s go to the Windy City Ms. Youngblood, we zijn klaar voor ‘some Chicago blues’. De songs volgen elkaar in hoog tempo op; Dixon’s ‘I Wanna Make Love To You’, wat gas terug met Johnnie Taylor’s ‘Last Two Dollars’ en Hill’s ‘Down Home Blues’ dat overgaat in ‘Someone Else Is Steppin In’. Ja dit is blues zoals blues in The Windy City gespeeld wordt.
Groter is dan mijn vreugde als Sheryl Youngblood tijdens het mankement aan de versterker van de bassist kiest voor Etta James’ ‘At Last’, een mooie ballad waarbij ik de enige lijk die er blij mee is. W1at ‘n vakvrouw deze Sheryl Youngblood. De verrassing is groot als deze blues-diva her voor elkaar krijgt de ‘blues-police’ mee te laten zingen met het refrein van Sugarhill Gang’s Rapper’s Delight dat overgaat in ‘Fire’ van The Boss. Sheryl kan nog wel uren zo doorgaan maar de podiumklok is onverbiddelijk.
De apotheose is aanstonds! Het was weer heel aangenaam om na een jaar afwezigheid aan de Grote Baan in Wespelaar te vertoeven. Maarrrrrr het is nog niet gedaan, Swing Wespelaar sluit af met een kkkkknaller, het wordt een vol podium want de volgende show huist maar liefst elf musici! Toegegeven ze zullen pas allemaal op het einde van de set het podium delen maar toch, vólle bak! De show waar ik op doel zal ook een serieus spektakel worden want Swing Wespelaar is het gelukt de Take Me To The River All-Stars New Orleans vast te leggen. Een hele mond vol die ik vanaf hier zal betitelen als TMTTR.
De line-up bestaat uit een mengeling van jonge talenten zoals zangeres Anjelika ‘Jelly’ Joseph, gitarist Ian Neville (zoon Art), drummer Omari Neville (zoon Cyril), zanger Big Chief Bo Dollis Jr. van de Wild Magnolias, de horn-sectie zijn Pete Grogan en Nick Etwell, Joe Ashlar op keys, bassist Rob Mercurio, percussionist en bekroond filmmaker Martin Shore die film TMTTR maakte.
Ën ‘last but certainly not least’ Cyril Neville die tien jaar geleden met The Royal Southern Brotherhood op hetzelfde podium stond. Er wordt uitgepakt met een instrumentaal intro – ‘Funky Miracle’ – waar je U tegen zegt, het is de aanloop naar de opkomst van de in verenpak gehesen Chief van de Wild Magnolias die via het publiek zijn weg naar het podium vindt. “My name is Bo” zingt de uit de kluiten gewassen de Chief.
Het publiek is uitzinnig aan het worden, Mardi Gras valt dit jaar in Augustus dat is wel duidelijk. Bo Dollis Jr. wil een feestje bouwen en dat gebeurt ook tijden ‘Party’. Ondertussen blazen de saxofonist en de trompettist de longen uit hun lijf. Heerlijk dit, de vermoeidheid is snel vergeten. Zo snel als dat de Chief acte de présence gaf zo snel laat hij zijn spot aan de lieftallige Anjelika ‘Jelly’ Joseph.
Een goede zangeres die haar visitekaartje afgeeft met ‘It Hurts To Love Somebody’, ‘Yes We Can Can’ maar ze kan ook Dr. John’s ‘Qualified’ met gemak aan. Er wordt veel op en af gegaan van het podium voordat we om kwart na elf ‘Mister Meeter himself’ op het podium kunnen verwelkomen.
Funky zal het worden als we allemaal meezingen met en dansen op ‘Hey Pokey Way’ en ‘No More Okey Doke’. Er is zoveel gaande dat uw reporter de brui aan het noteren geeft. Dit feest moet beleefd worden alle lovende woorden die opschrijven doen geen recht aan de ervaring van een optreden van TMTTR.
Swing Wespelaar jullie deden het WEER, iedere keer weten jullie jezelf met een nieuwe line-up te overtreffen! Swing Wespelaar al jaren een mastodont op de bluesfestivalladder, Swing Wespelaar de terechte winnaar van de Belgian Blues Award voor Best Blues Festival 2024. Dank aan de programmeur, het bestuur en àlle goedlachse vrijwilligers die ook deze 37e jubileum editie weer tot een succes gemaakt hebben. Bedankt voor jullie gastvrijheid en tot volgend jaar voor weer droge editie van Swing Wespelaar, Blues For The People!
Lees HIER het verslag van Swing Wespelaar Dag 1 en van dag 2 HIER .
