Holy Trinity of Music @ Snakepit Festival W2 – Den Bosch

Snakepit Festival in W2, Den Bosch vond plaats op 27 maart 2015. Tekst door Nicolette Johns met foto’s van José Gallois.
Direct vanuit de werkomgeving zijn de reporter en fotograaf van uw on-line music magazine ‘The Blues Alone?’ vertrokken naar, wat de mooiste stad van Brabant genoemd wordt, Den Bosch. Daar in poppodium W2 vindt deze vrijdag 27 Maart het eerste Snakepit Festival plaats. Na een kleine hapje te hebben gegeten in dat andere trekpleister van deze stad, de Verkadefabriek, tegenwoordig een grand-café/restaurant met bioscoopzalen, steken we over naar ons onderkomen voor de komende 4 à 5 uren. Vóóraf de optredens vindt in de W2 de vernissage van de foto-tentoonstelling ‘Raw Again’ van fotograaf André Dieterman (www.dieterman.complaats, die bezoeken we graag nog een keer (al eens in Utrecht) hopende dat André Dieterman deze foto’s inmiddels heeft laten bundelen tot een mooi fotoboek dat we wellicht aan kunnen schaffen. André Dieterman heeft een groot oeuvre, streetlife, portretten, architectuur maar ook een aantal muzikanten (o.a.Nick Curran, Jimmie Vaughan, Johnny Winter, Erwin Java, Big Pete) legde hij vast op de gevoelige plaat, mààr niet in hun gebruikelijke habitat, het podium, maar veelal back-stage. Dieterman werkt in zwart/wit en is, zoals hij zelf zegt, op zoek naar de mens àchter de muzikant. Dieterman probeert te ontdekken wat het is om die persoon te zijn. We worden welkom geheten met een mooi glas champagne, ontmoeten bekenden (o.a. één van de geportretteerden) en bekijken de portretten die worden tentoongesteld, de beide fotografen bespreken de onderwerpen en zachtjes aan begeven we ons naar de zaal waar de eerste band staat te trappelen om het spits af te mogen bijten.
André Dieterman
Die eerste band heet Big Ritch and the Blacksmith Company zij mogen het publiek wat binnen komt in de stemming brengen voor wat nog komen gaat. De band wordt gevormd rondom ‘boomlange’ zanger/bluesharpist Richard van Elzen, hij wordt terzijde gestaan door ritme sectie Johan van Lanen op drums en Paul Kolenberg op de up-right bass. Guus Hendriks is de gitarist van de band. De band speelt voor een vaste schare fans een mix van blues en rhythm & blues uit de vijftiger en zestiger jaren. Bij de eerste nummers zitten de gitarist en frontman er nog niet écht lekker in maar naar gelang de set vordert verdwijnt de nervositeit en neemt het zelfvertrouwen toe. Richard van Elzen neemt een risico om al bij het tweede nummer een tribute aan legende Lester Butler te brengen door ‘I Wish You Would’ te brengen, een nummer van Billy Boy Arnold waar de man zelf op Blues Peer over zei dat dít nummer hem als muzikant op de kaart zetten én waaruit hij tot op de dag van vandaag een mooie belegde boterham aan verdient. We horen covers van George Harmonica Smith, Howlin’ Wolf en Lightnin’ Slim op de diverse mondharmonica w.o. zelfs een chromatic. Richard van Elzen is een goede blazer maar kan nog wat aan zijn dictie in de introducties doen. De up-right bassist Paul Kolenberg is de drijvende kracht die deze band naar mijn mening bij elkaar houdt. Een aardige opener; helaas was het geluid was niet écht best, de verstaanbaarheid van de teksten lieten nog wat te wensen over en hier en daar waren de vocals, harmonica- en gitaarspel onzuiver. Jammer vind ik, een gemiste kans naar mijn idee.
Big Ritch & the Blacksmith Company
De tweede band van de line-up is Rootbag, de inmiddels zeer succesvolle samenwerking van drummer Jody van Ooijen, bassist Roelof Klijn en gitarist, zanger en frontman Richard van Bergen. De band is zo langzamerhand de lieveling van menig festival; de kwaliteit van de musici maar ook zéker het charisma van deze band zijn daar ongetwijfeld debet aan. Rootbag brengt ook hier vanavond een selectie van songs die op hun, door de nationale media gelauwerde album ‘Rootbag’ zijn verschenen. Richard van Bergen producete dit album samen met Mischa den Haring de man die we later ook op dit Snakepit Festival zullen tegenkomen. Richard van Bergen, met dat heerlijke laid-back, rauwe stemgeluid, tovert ook hier in de W2 weer de meest groovy en swampy ritmes uit o.a. de Supro Dual Tone, de Harmony Meteor met of zonder bottle-neck. Al eerder heb ik geschreven dat de invloeden gezocht mogen worden in o.a. R.L Burnside, Delta Blues dus. Richard‘s twee bandleden hebben een make-over gehad zo lijkt het; Jody van Ooijen heeft een kek hoedje opgezet wat hem flatteert, Roelof Klijn lijkt zo te zijn weggelopen bij de Bluesbrothers met zijn zwarte zonnebril maar ook dit is een coole outfit. De band heeft het duidelijk gegrepen; er zijn momenteel zoveel goede bands op de diverse podia te zien dat het goed musiceren, plezier hebben in het musiceren even belangrijk zijn als de look van een band. Juist hierdoor kan je je profileren, saaiheid past niet op een podium, het oog wil ook wat! Vol energie is Rootbag erin gegaan, al bij het tweede nummer zijn we vol aan het genieten van Richard van Bergen‘s beroering op de Harmony in ‘Give Me Your Heart’, moeiteloos wissel hij deze voor de Silvertone voor ‘Nobody’ en de Supro is aan de beurt bij ‘Stand In Line’ waar hij een heerlijk slide partij ten gehore brengt. Bij het gospel aan doende nummer ‘When He Comes’ heeft hij alwéér een andere ‘baby’ te pakken en excellereert op de Steffsen. Richard vindt dat niet alle nummers over God of Johan Cruijff hoeven te gaan, het mag ook een gewoon liefdesliedje zijn; het publiek is getuige van ‘Love Tells No Lies’ alweer zo’n goed geschreven song. Jody van Ooijen wordt door Richard geïntroduceerd als King of the Shuffle en op die shuffle wiegen we dan ook gretig mee op de klanken van ‘Tired of Bein’ The Fool’, het publiek is helemaal één met de band. De Brabanders zijn behoorlijk gecharmeerd van Rootbag en terécht want ook hier op het Snakepit Festival zetten de drie heren weer een formidabele, kwalitatief hoge set neer. Na een klein uurtje klasse muziek en top entertainment zit het erop maar het publiek scandeert luidkeels om een encore en gelukkig komt Rootbag nog een keertje terug en spelen zij een nieuw nummer ‘Walk On In’ wederom een lekker in het gehoor liggend nummer van een van de betere bands die de Nederlandse blues-scene rijk is.

RootbagTja, dan is de tijd aangebroken voor die band waarvoor we de files richting Den Bosch trotseerden, de reis van een dikke anderhalf uur maakten…….T-99!   T-99, zult u zeggen maar waren zij niet een 6-tal T-99jaren geleden op hun hoogtepunt gestopt?  Ja, inderdaad maar gelukkig is het soort muziek waar zij, in het buitenland meer dan in ons eigen land, beroemd mee werden terug. De rauwe vuilnisbakken boogie, swampy rock ‘n roll is weer ‘in’ bij de jongeren en gelukkig hebben Mischa den Haring, Martin de Ruiter en Donné la Fontaine ook weer ‘goesting’ om hiermee op te treden. Zagen wij de band al ooit (2002) op het North Sea Jazz festival in Den Haag optreden, nadien onderging T-99 een tweetal wisseling van bandleden. De eerste wisseling betrof de drummer, Henk Punter maakte plaats voor huidige drummer Martin de Ruiter en bassist Thijs Gorter werd in 2003 vervangen door Donné la Fontaine die tot op de dag van vandaag deel uit maakt van deze band.  Mischa den Haring is de gitarist en één van de twee vocalisten die als eerste de inmiddels zéér opgewonden menigte in de W2 de herboren klanken van T-99 laat horen, van het 2008 album ‘Vagabonds’ zingt hij ‘Drunk’. De klanken van de vintage Guild overvallen mij, ik was Mischa‘s sound bijna vergeten, zijn sound is, als dat al kàn, zóveel voller als op een schijfje. Hij blaast mij bijna omver. Ik zie sommigen in het publiek de ogen wijd opensperren van verbazing, de vraag op hun gezicht luidt “kan dit überhaupt, hoe doet ‘ie dat?”.  Inderdaad gitaarliefhebbers, hoe krijgt Mischa den Haring het voor elkaar dat zijn gitaar zo anders klinkt als alle andere gitaristen die we jaarlijks op de podia’s kunnen aanschouwen? Het is een zéér vol, overdonderend maar toch een zeer melodieus geluid van een gitarist die met afstand een van de beste van Europa is.  Het tweede nummer ‘Yo, Yo, Yo’ van ‘Cherrystone Park’ wordt door drummer Martin de Ruiter gezongen, en denk nu niet – ach een drummer die erbij zingt – want dat is beslist niet hoe je Martin de Ruiter in een hokje kunt stoppen. Deze man die zoveel beleving in zijn stem kan leggen, zoveel passie in zijn drumspel maar vooral zoveel speelplezier met zijn bandleden en met het publiek wil delen is een unieke muzikant. Zélden heb ik zoveel energie gekregen van een zingende drummer, Martin de Ruiter zit niet voor niets met zijn drumstel aan de rand van het podium. Zó maakt hij keer op keer contact met het publiek, maar wat nog meer belangrijk is ondanks zijn verhitte drumsolo’s blijft hij stemvast! Het geluid van deze band is helemaal af, nergens bijstellingen, geen rondzingende monitoren, niets van dit alles, het publiek in de W2 is getuige van perfectie!
T-99

Mischa den Haring neemt het ‘psalmboekje’ weer over van Martin als hij Willie Dixon‘s ‘Tell That Woman’ van het uit 2004 daterende album ‘Strange Things Happen‘  zingt. Ondertussen zien we in alle songs een ingetogen Donné la Fontaine een solide bass partij neerzetten. De heren voeren het tempo behóórlijk op met ‘3 x Rooster’ van ‘Vagabonds‘ waarin Mischa den Haring nu een witte Customise bespeelt, onze monden vallen open bij onze bewondering voor T-99, mijn notitieboekje heeft inmiddels al overal gezeten en gelegen, de fotograaf heeft al een aantal keren de camera gelaten voor wat het is om als een gogo-dancer op de trappen uitdagend de heupen te wiegen. Net zo snel als de band het tempo opvoert, zo snel wordt er teruggeschakeld naar het country-achtige ‘Hayfever’ van ‘Cherrystone Park‘ dat door Martin de Ruiter werkelijk wondermooi met falsetstem gezongen wordt. Hoe herpakt deze man zijn adem, hoe krijgt hij de adem weer onder controle na zo’n heftige uitbarsting op de drums? Van ‘Strange Things Happen’ horen we een in een nieuw jasje gehesen ‘Countryside Bound’ wat mij heel erg terug bracht naar het zuiden van de VS. Donné la Fontaine zet ook nog even zijn handtekening als hij een vette bass solo neerlegt in ‘Strange Things Happen’. Dat Donné la Fontaine ook niet voor één gat blijkt te vangen, speelt hij op de schijfjes up-right bass, ukelele en tekent hij voor de back-ground vocals zélfs tijdens een live optreden pakt hij de gitaar ter hand. Donné laat ons genieten van een trance blues sound in ‘Sun’, een nummer wat ook te vinden is op het in April te releasen album ‘The Various Sounds of T-99‘. Als Mischa den Haring “een van Nederlands beste gitaristen” introduceert komt Richard van Bergen jammen met de drie heren van T-99, niet zo heel erg verwonderlijk als u bedenkt dat de twee gitaristen ook in Gumbo Circus spelen. Het plezier spat van het podium, uitdagingen over en weer, zowel tussen de gitaristen als tussen de gitaristen en de drummer……in een woord fantastisch!  Het feest is compleet, de bluesfanaten in het publiek zijn de 12-maten blues bijna vergeten, de hipsters genieten van de alternatieve rhythm & roots en de twee rockabilly meisjes genieten van de rock ‘n roll. Deze onvergetelijke en de beste set die wij in de laatste 5 jaar mochten bijwonen wordt afgesloten met Mischa den Haring die de Harmony Stratotone ter hand neemt als ‘reverend’ Martin de Ruiter aan het einde van het nummer ‘Tiger in Your Tank’ de losgeslagen toeschouwers in de W2 de ‘Holy Trinity’ van de muziek laat eren door hen een Halleluja te laten zingen “in the name of Soul”,  een Amen te belijden “in the name of Rock & Roll” en een I Do te scanderen “in the name of Rhythm ‘n Blues”. Wij, discipelen van T-99, geven maar al graag gehoor aan onze spirituele leiders in de muziek, T-99! Vol adrenaline van het optreden kunnen we gelukkig nog napraten met blues-brothers en – sisters alvorens we de rit terug naar huis maken. Wij de reporter en de fotograaf van ‘The Blues Alone?’ zijn dronken van de klanken van T-99 maar gelukkig kan de sterke arm van de hermandad ons dààrvoor niet aanhouden.  T-99 is deze maand (April) nog te zien in Haarlem en Hengelo en in Mei sluiten zij de ‘The Various Sound of T-99 tour’ af met een optreden in Sneek, Ospel en Raalte (www.t-99.com/gigs) ‘TBA?’ bedankt W2 en de organisatoren voor hun gastvrijheid tijdens een zéér geslaagd Snakepit festival. 
T-99

Geef hier uw commentaar