Onbekend, maar zeker niet onbemind. De Dommelsch zaal van het Zoetermeerse cultuurpodium was behoorlijk volgestroomd toen de blonde ‘guitar-messiah’ tegen tienen de snaren van zijn versleten Fender Stratocaster beroerde. ‘One Foot In The Grave’ het openingsnummer van zijn debuut cd was ook de opener van dit optreden. De up-tempo bluesrocksong knalde er gelijk met veel volume flink in. Direct al met het zweet en de grimassen van inspanning op het gezicht. De bedoeling was duidelijk: in één optreden d.m.v. veel passie en overgave het Nederlandse publiek zien te overtuigen. De term ‘gitaar-messias’ is niet misplaatst want Sayce heeft een zeer belangrijk doel; het terugbrengen van de classic blues-rocksound welke in de sixties en seventies hoogtijdagen vierde naar de huidige tijd. En het ziet ernaar uit dat bassist Joel Gottschalk (ex Alejandro Marcovich, Ringling Bros, Barnum and Bailey Circus Band) en drummer Fritz Lewak (ex Melissa Etheridge, Jackson Browne) voorlopig de uitverkoren discipelen blijven om aan de zijde van de meester de blues boodschap te verkondigen.
De elf songs die in de Boerderij gepresenteerd werden - op één na allemaal van de twee cd’s - stonden bol van improvisatie en spetterende solo’s. In ‘Powerful Thing’ waarin Sayce met supersnelle handbewegingen over de snaren beweegt doet de sound en het stemgeluid aan Lenny Kravitz denken. Sayce maakt graag gebruik van effecten bij de zogenaamde power riffs of in het spelen van solo’s zoals in ‘Over My Head’ en ‘Bitter Monday’. ‘As the Years Go Passing By’ een langzame blues in de Tin Pan Alley stijl is oorspronkelijk van Albert King en werd een eerbetoon aan de ‘late and great’ Jeff Healey. Maar ja, eigenlijk is iedere song die Sayce sinds zijn dood in 2008 speelt een tribute aan de man waaraan hij zoveel te danken heeft. “Jeff is one of the most incredible musicians I met. He is a true genius and was an amazing teacher as well. I have the utmost respect for him.” zei Sayce ooit over Healey. ‘Scars’ introduceerde hij als een lied dat gaat over zijn minder positieve herinneringen aan de katholieke opvoeding en met name de geüniformeerde schoolgang daarbij. ‘Little Miss America’ met de reverb Oxfuzz sound is ook weer van het album ‘Innerevolution’. ‘Alchemy’ is de perfecte bluesballad; perfecte tonen, perfecte frasering, perfecte sfeer en zoveel gevoel!
‘Angels Live Inside’ is weer geschreven vanuit zeer diepe en persoonlijke ervaringen. Alle remmen van het trio gaan in de slotnummers echt los. Bassist Joel Gottschalk springt nat van het rugzweet over het podium en improviseert op jazz-achtige wijze met drummer Fritz Lewak die ook nog een korte maar krachtige drumsolo geeft. En Philip speelt de slide met een bierglas wat hij erna kapot laat vallen op de vloer voor het publiek. Hij trekt gitaarjengelend een baantje door de zaal, tot plezier van het publiek vooraan. Hij combineert het beste van een soulvolle stem met een Fuzz Face gedreven gitaarsounds met de intensiteit van Stevie Ray Vaughan en de frasering van Jimi Hendrix. Een volgend eerbetoon is er eentje aan zijn (voormalig) landgenoot Neil Young met ‘Cinnamon Girl’. Het solide nummer dat in 1969 door Old Man Young (onlangs 65 geworden) werd geschreven staat als een Canadees Loghome! Zeker indien gespeeld in de uitvoering van Golden Boy Sayce, met alle volumeknoppen open. De enige toegift is ‘Were You There’, een bewerking van een gospel zoals dat zo vaak in Noord-Amerikaanse kerken gezongen wordt. Jammer dat de cover van de Automatic Man song ‘My Pearl’ niet aan bod kwam. Het obscure funk nummer dat in 1977 ook in ons land een bescheiden hitje werd zou zeker in de Sayce-versie aanslaan binnen het continent.
En ondanks dat het trio morgen alweer naar Essen afreist en de komende weken nog een serie optredens in Duitsland en Frankrijk (o.a. als support van Deep Purple!) gaat doen, namen ze alle drie na afloop ruimschoots de tijd om zich met de fans te onderhouden. Philip Sayce maakt een fysiek en muzikaal ‘mission statement’ met een duidelijk visie die eerlijk maar vurig is, vol woede en passie. En al wordt het Gouden kind nu nog slechts door een enkeling bemind, er is geen twijfel over dat deze dynamische driemans combinatie de komende weken véél meer zieltjes zal gaan winnen.
Vincent Janse & Band:
De support act, een project rondom de Westlandse gitarist Vincent Janse, kweten zich ook voorbeeldig van hun taak. De gelegenheidsband bestond behalve Vincent (o.a. bekend van Vinnie’s Vice) uit drummer Marcel Gootjens, bassist Raphaël Hermans en zanger Sander. Met bijeengesprokkeld classsic bluesrock repertoire van voornamelijk Jimi Hendrix, Led Zeppelin, maar ook van Stevie Wonder (’Superstition’) wisten ze het publiek alvast in de goeie bluesrock mood te brengen. Dit voornamelijk door erge sterke optredens van zanger Sander die een krachtige (David Lee Roth-achtige) rockstem heeft én een leuke stageact. En natuurlijk door de gitarist zelf, die gedurende het optreden en met name in het instrumentale slotnummer een mooie demonstratie aan de dag legde van de vele gitaarstijlen die hij beheerst, zoals rock, blues en jazz/fusion… of eigenlijk gewoon de Vinnie-stijl. Een project om in de gaten te houden.
Line-up:
Philip Sayce- guitar/ lead vocals
Joel Gottschalk - bas/ vocals
Fritz Lewak - drums
Setlist:
01. One Foot In The grave
02. Powerful Thing
03. Over My Head
04. Bitter Monday
05. As The Years Go Passing By (Albert King)
06. Scars
07. Little Miss America
08. Alchemy
09. Angels Live Inside
10. Cinnamon Girl (Neil Young)
Encore:
11. Were You There
Links:
http://www.philipsayce.com
http://twitter.com/philipsayce
