![]() |
Kranige Bluesbreaker komt pas laat op gang
gezien & gehoord in: Patronaat (main hall) Haarlem
evenement: John Mayall
datum: donderdag 28 oktober 2010
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone
John Mayall, de Godfather van de Britse Blues, is een legende in de mondiale blues scene. John Mayall is ook een genereus en bescheiden man want hij gedraagt zich op het podium net zoals er naast en hij signeert voor en na zijn live shows cd’s en dvd’s. Dit doet hij al jaren maar iedere bezoeker die dit voor het eerst meemaakt is steeds weer verbaasd om deze gulle geste. Terwijl dit eigenlijk - zeker in de loyale blues fellowship wereld - heel normaal zou moeten zijn. Sommige beweren dat de bijna 77-jarige Mayall dit doet omdat hij op zijn centen zit en dat ieder duppie is meegenomen in zijn nickel-and-dime job. Maar ik - en met mij heel veel fans - zijn na een simpel optelsommetje tot de conclusie gekomen dat de man gewoon is zoals hij is. ‘The Sum Of Something’ is ook één van de nieuwe tracks van zijn laatste 57ste studioalbum dat vorig jaar uitkwam, ‘Tough’ genaamd. Stoer en taai maar ook zwaar…
Mayall kent zijn beperkingen, zijn podiumuitstraling en zangstem zijn niet geweldig en aan glitter, glamour en media exploitatie heeft hij helemaal een broertje dood. En waarschijnlijk belemmerd hem dat ook in commercieel succes. Vandaar wellicht dat Mayall al sinds jaar en dag langs de middelgrote podia in het internationale clubcircuit trekt (met als uitschieters soms een festival) en hij geen volle sporthallen trekt zoals bijvoorbeeld zijn protégé Eric Clapton dat doet. Maar songs componeren, mondharmonica en toetsen spelen kan de mentor van o.a. ook Peter Green, Mick Taylor, Mick Fleetwood en John McVie nog steeds als de beste. Eigenlijk is iedere nieuwe song die hij uitbrengt gelijk al een klassieker omdat ze zo naadloos passen in zijn eerdere repertoire en gewoon om het simpele feit dat de handtekening van de Meester eronder staat. Hierbij moet wel worden aangetekend dat Mayall ook graag oude klassiekers weer nieuw leven inblaast zoals bijvoorbeeld ‘Nothing to Do with Love’ (Miller/John/Williams/Lynn) ook een track van die laatste cd.
En de kranige smoelschuiver blies met zijn eerste nummer ‘Another Man Done Gone’ ook letterlijk zo’n gouwe ouwe lied nieuw leven in. Een solo-versie van de Sonny Boy Williamson song vol gruizige mondharmonica tonen. Het zal niet de laatste coversong zijn die hij deze avond gaat spelen samen met Rocky Athas (gitaar), Greg Rzab (bas) en Jay Davenport (drums). Standards, minder bekende en bekende nummers als ‘Riding On The L & N’, ‘Maydell’ en het dromerige ‘California’ (Mayall’s liefde voor jazz) werden toch wat gezapig afgewisseld alvorens we aanbelandde bij de echte climax en dus het hoogtepunt van de avond ‘Room To Move’. En met name die spetterende Rickenbacker bas solo hierin gecombineerd met Mayall’s mondharmonica geluid deden de bezoekers in de Patronaat eindelijk losgaan. De naam Greg Rzab zal weinige aanvankelijk iets zeggen maar deze basveteraan heeft werkelijk met alle grote blues legendes der aarde gespeeld. En hij is in 1994 ook nog op auditie geweest bij de Rolling Stones om de plaats van Bille Wyman in te vullen (maar Darryl Jones ging naar de Stones en Rzab naar de Black Crowes). Dit en de drumsolo van Jay Davenport zorgde met hun down home blues-rock dus eindelijk voor wat opwinding. De Chicago ritme sectie Rzab/Davenport had in het verleden vaker samen gespeeld en dat was merkbaar. Het kwartet is goed op elkaar ingespeeld en Mayall regisseerde de show, ondertussen wel enig uitputtend werk verrichtend op de mondharmonica en de keyboard.
Met het enthousiasme en de inzet zat het (op het laatst) dus wel goed. Maar het lijkt erop dat de oude Baas toch een beetje op safe speelt als het om repertoirekeuze gaat. Wat gezien zijn leeftijd en staat van dienst natuurlijk helemaal niet erg is. Maar met de wetenschap dat hij sinds 1965 een omvangrijke catalogus heeft opgebouwd en Mayall en zijn band de laatste jaren toch regelmatig terug komen naar Nederland, zou een spannendere setlist en line-up (bijv. een gastvocalist) best op z’n plaats zijn. Want ook zijn zang lijkt te vaak op mompelen en gitaar speelt hij zelf eigenlijk niet meer op een redelijk niveau. In de Patronaat werd het zessnarige instrument trouwens helemaal niet door hem ter hand genomen. In het begin van deze tour was ook toetsenist Tom Canning nog bandlid en hij klaarde toen op een geweldige wijze de klus. Temeer omdat zijn keyboardgeluid perfect Mayall’s mondharmonica sound en vocalen aanvulde waardoor een gedreven compacte sound ontstond, en het nu behoorlijk dominerende gitaargeluid toen ook beter in het geheel paste. Wat niet wegneemt dat de Texaan en jeugdvriend van Stevie Ray Vaughan, gitarist Rocky Athas zich prima staande hield in Haarlem. Aangemoedigd door Mayall zelf gooide ‘Cocky Rocky’ ook een paar knappe korte solo’s uit zijn Gibson. Helaas was de toegift weer voorspelbaar ‘Hideaway’.
De Bluesbreakers blijven in vele samenstellingen onsterfelijk en de ouwe Bluesbreaker zelf is grootmoedig maar ook voorspelbaar en breekt inmiddels geen potten meer bij de kenners. Maar iedereen met een voorliefde voor de blues en die hem nog nooit live gezien hebben mogen de gelegenheid niet missen om eens naar deze legende toe te gaan. Met na afloop een gul gebaar in de vorm van een foto of handtekening. Leuk voor het plakboek.
Line-up:
John Mayall: Vocals, Harp, Keyboard
Rocky Athas: Guitar
Greg Rzab: Bass
Jay Davenport: Drums
| |
![]() |